Nog meer foebele

Verdomd, Sport in Beeld, zo heette het. En zo hoort het ook te heten, want dat is precies wat het is. 

Intussen kan ik het toch weer niet laten af en toe een stukje wedstrijd te bekijken. Zo zag ik de laatste 25 minuten van Argentinië tegen Kroatië. Het was al 0-1 en toen de Kroaten er 0-2 van maakten, zag je de Argentijnen op zoek gaan naar hun kluts, radeloos, reddeloos en ook redeloos, ze reageerden hun frustratie af op de tegenstanders. Slechte verliezers. En daarna zag ik het laatste halfuur van Duitsland tegen Zweden, erg spannend moet ik zeggen. Een doelpunt maken in de laatste fractie van de laatste seconde van de verlenging, je moet het maar kunnen. De Zuid-Koreanen kunnen dat ook, zo bleek gisteren. Ze flikkerden de Duitsers uit het toernooi door in de allerlaatste minuten maar liefst twee doelpunten te maken. Ze hadden toen nog niet door dat ze daarna niet meer mee mochten doen, maar dat maakte het juist spannend.

Zo zit ik, met mijn afkeer van het voetbal, toch weer de krenten uit de pap te pikken. Ik heb nog niet één hele wedstrijd gezien. Ik kijk af en toe naar het laatste stukje, vooral als de stand op dat moment gelijk is, dan doen de ploegen tenminste hun best om te winnen, wat weer interessante TV oplevert.

Tussen de bedrijven door toch ook weer wat literatuur gelezen: De Heilige Rita. Viel me niet mee, het was toch weer een worsteling. Als ik wat zit te lezen, moet het ergens over gaan. En bij De Heilige Rita dacht ik steeds: waar gaat dit over, waar gaat dit naartoe? Waarom zit ik dit eigenlijk te lezen? En toen ik het uit had vroeg ik mij nog steeds af waar het over gegaan was. Daarna ben ik een boek gaan lezen dat ik toevallig op de kop heb getikt op de boekenmarkt van Amnesty International: Het Vierde Protocol van Frederick Forsythe, een dik boek dat ik in één adem heb uitgelezen. Het is een spionagethriller, waarvan je zo snel mogelijk wilt weten hoe het afloopt. Dat is geschreven in de trant van: en toen gebeurde er dit, en toen deed hij dus dat, en daarom kwamen die en die in actie, wat zus en zo tot gevolg had, waardoor er weer dat gebeurde enzovoort. Dat kan ik volgen, daar kan ik tenminste bij. Ik weet niet of zo’n thriller literatuur genoemd mag worden, maar het leest wel lekker weg.

Intussen staat het home improvement project waaraan ik een paar weken geleden ben begonnen op een lager pitje. Het belangrijkste is nu ook wel afgerond. Af en toe is er nog wat tuinonderhoud: tegels gelijk leggen door zand te verplaatsen, mierennesten uitroeien, onkruid weghalen en dat is het wel zo’n beetje. Ik wil ook een zitje in de voortuin, maar daar moet nog over onderhandeld worden. Er zit trouwens nog een veel groter project aan te komen. De achterkant van het huis bestaat uit vensters, waarvan de kozijnen hun beste tijd hebben gehad. Het beste is om het geheel te vervangen door nieuwe kozijnen. Dat wordt een forse en dure klus en we zijn op zoek naar vakmensen die dat voor ons kunnen doen. Ondertussen discussiëren wij over wat het moet worden: hout of kunststof. We hebben nog geen idee van de kosten, dus het is nog moeilijk beslissen.

Die bouwvakkers lopen niet zo hard, heb ik gemerkt. Het is niet eenvoudig om ze voor jou aan het werk te laten gaan, ze zijn met andere dingen bezig die meer geld opleveren, denk ik. Ik moet nog zien wanneer ik de renovatie van de kozijnen voor elkaar heb, ik denk al eerder in jaren dan in maanden. Zijn ze allemaal in Groningen bezig of zo?

En dan denk ik wel eens: hoe lang wonen wij hier eigenlijk nog? Tot we de trap niet meer op kunnen? Of af? En wanneer is dat? Kijk, dat weet ik dan weer niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.