Getob

Ik tob wat af de laatste weken. Hoe krijg ik alles op zijn pootjes? Gelukkig weet ik dat ik daarvoor altijd bij jou terecht kan. Hoor mij aan.

Om te beginnen mijn stichting Studiefonds Filippijnse Kinderen. Hoe kom ik nou aan donateurs? Tot nu toe hebben mijn inspanningen niets opgeleverd. De moed begint mij een beetje in de schoenen te zinken. Ik heb mij aangemeld bij Google voor gratis advertenties. Google biedt non profit organisaties een gratis advertentiebudget aan van 10.000 dollar per maand. Dat aanmelden ging nog wel, maar een advertentie opstellen die aan de kwaliteitseisen van Google voldoet was een gedoe van jewelste. De lat ligt erg hoog. Het gaat er dan om dat je de juiste zoektermen invoert om “klanten” te lokken. Als mensen googelen met die zoektermen krijgen ze mijn oproep te zien om te doneren aan Filippijnse kinderen. Ik denk dat ik het uiteindelijk goed heb gedaan, maar ik weet het niet zeker. Tot nu toe heeft het, naar boven afgerond, nul dollar opgeleverd. Waarom ook zouden mensen zomaar geld geven? Ik loop in mijn eentje aan een paard te trekken, dat weliswaar nog niet dood is, maar ook niet meer levensvatbaar.

Ook de politiek loopt niet soepel. In ons dorp heeft GroenLinks 22% minder stemmen gewonnen dan de vorige keer, maar we houden onze vier zetels in de raad. Nou heeft de informateur bedacht, dat de vier rechts partijen CDA, VVD, D66 en Voorschoten Lokaal maar eens moesten gaan regeren. GroenLinks hoeft wat hem betreft niet mee te doen. Dat heeft er zeker ook mee te maken dat GL zich gereserveerd heeft getoond tegen samenwerken met de lokale partij. De anderen zagen daar blijkbaar geen probleem in. Dus wij moeten er rekening mee houden, dat de drie linkse partijen (PSP, PvdA en GL) met samen zes van de 21 zetels in de oppositie gaan. Een grote coalitie-meerderheid en een kleine oppositie, daar valt voor ons weinig eer aan te behalen. Het is nog niet zo ver, maar het ziet er niet gunstig uit.

C. en ik hebben nu ook een testament laten opstellen, beter gezegd: twee gelijkluidende testamenten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ook een notariskantoor heeft zo zijn administratieve zwaktes. Mijn mailberichten kwamen in de spammap van de secretaresse terecht en werden dus niet gelezen. “Dat gebeurt anders nooit hoor, meneer Lemmens, daarom kijken wij ook nooit in de spammap”. Maar goed, we hebben nu ieder een testament. Dat hebben we laten doen omdat we geen enkele aandrang voelen om ons vermogen aan familieleden na te laten, die hebben het al goed. Wij laten alles na aan een goed doel. Een neef van ons wil t.z.t. de rol van executeur op zich nemen. Hij is daarmee in één klap onze favoriete neef geworden. Wij hebben hem beloofd om alles wat van belang is als hij aan de slag moet te documenteren, maar ik ben gaan beseffen dat dat een heidens karwei is, dus daar ben ik nu ook al over aan het tobben.

Ook mijn columns in de krant worden steeds tobberiger. Er verschijnen steeds meer en steeds alarmerender berichten over de klimaatverandering. Het is veel te laat om het tij nog te keren, vrees ik. Zie mijn sombere column op deze link.

Intussen ben ik in een leesclub beland, en ik heb daar helemaal geen zin in, dus nou tob ik over een nette manier om daar van af te komen. Ik heb de vorige bijeenkomst beloofd een notitie te schrijven over het boek dat ik zelf heb aangedragen: “Ruw ontwaken uit een neoliberale droom” van Gabriël van den Brink. Wij zouden deze man kunnen kennen, jij en ik, omdat hij van onze leeftijd is en gelijk met ons in Nijmegen heeft gestudeerd, filosofie geloof ik. Het is best een aardig boek. Hij baseert zijn beweringen op onderzoeken, die de afgelopen decennia m.n. door het Sociaal Cultureel Planbureau zijn uitgevoerd. Maar ondanks de degelijke onderbouwingen in de eerste helft van zijn boek, bekroop mij gaandeweg het gevoel, dat hij toewerkt naar een conclusie die hij al lang had getrokken voor hij aan het schrijven begon. Dat is niet vreemd, maar ook niet erg wetenschappelijk. Gaandeweg wordt zijn betoog steeds minder wetenschappelijk en wordt het steeds meer een geloofsbelijdenis. Ik zal de samenvatting binnenkort publiceren.

Over C. hoef ik niet te tobben, dat scheelt alweer. Een paar weken geleden bezochten wij het Kunstmuseum in Den Haag, waar werk van Alphonse Mucha te zien was. Hij werd beroemd in Parijs ten tijde van de art nouveau periode. De tentoonstelling heeft op ons beiden grote indruk gemaakt. Wie ook in die periode werkte? Gustave Riom.

Iris en Gouden Regen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.