Getob

Ik tob wat af de laatste weken. Hoe krijg ik alles op zijn pootjes? Gelukkig weet ik dat ik daarvoor altijd bij jou terecht kan. Hoor mij aan.

Om te beginnen mijn stichting Studiefonds Filippijnse Kinderen. Hoe kom ik nou aan donateurs? Tot nu toe hebben mijn inspanningen niets opgeleverd. De moed begint mij een beetje in de schoenen te zinken. Ik heb mij aangemeld bij Google voor gratis advertenties. Google biedt non profit organisaties een gratis advertentiebudget aan van 10.000 dollar per maand. Dat aanmelden ging nog wel, maar een advertentie opstellen die aan de kwaliteitseisen van Google voldoet was een gedoe van jewelste. De lat ligt erg hoog. Het gaat er dan om dat je de juiste zoektermen invoert om “klanten” te lokken. Als mensen googelen met die zoektermen krijgen ze mijn oproep te zien om te doneren aan Filippijnse kinderen. Ik denk dat ik het uiteindelijk goed heb gedaan, maar ik weet het niet zeker. Tot nu toe heeft het, naar boven afgerond, nul dollar opgeleverd. Waarom ook zouden mensen zomaar geld geven? Ik loop in mijn eentje aan een paard te trekken, dat weliswaar nog niet dood is, maar ook niet meer levensvatbaar.

Ook de politiek loopt niet soepel. In ons dorp heeft GroenLinks 22% minder stemmen gewonnen dan de vorige keer, maar we houden onze vier zetels in de raad. Nou heeft de informateur bedacht, dat de vier rechts partijen CDA, VVD, D66 en Voorschoten Lokaal maar eens moesten gaan regeren. GroenLinks hoeft wat hem betreft niet mee te doen. Dat heeft er zeker ook mee te maken dat GL zich gereserveerd heeft getoond tegen samenwerken met de lokale partij. De anderen zagen daar blijkbaar geen probleem in. Dus wij moeten er rekening mee houden, dat de drie linkse partijen (PSP, PvdA en GL) met samen zes van de 21 zetels in de oppositie gaan. Een grote coalitie-meerderheid en een kleine oppositie, daar valt voor ons weinig eer aan te behalen. Het is nog niet zo ver, maar het ziet er niet gunstig uit.

C. en ik hebben nu ook een testament laten opstellen, beter gezegd: twee gelijkluidende testamenten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ook een notariskantoor heeft zo zijn administratieve zwaktes. Mijn mailberichten kwamen in de spammap van de secretaresse terecht en werden dus niet gelezen. “Dat gebeurt anders nooit hoor, meneer Lemmens, daarom kijken wij ook nooit in de spammap”. Maar goed, we hebben nu ieder een testament. Dat hebben we laten doen omdat we geen enkele aandrang voelen om ons vermogen aan familieleden na te laten, die hebben het al goed. Wij laten alles na aan een goed doel. Een neef van ons wil t.z.t. de rol van executeur op zich nemen. Hij is daarmee in één klap onze favoriete neef geworden. Wij hebben hem beloofd om alles wat van belang is als hij aan de slag moet te documenteren, maar ik ben gaan beseffen dat dat een heidens karwei is, dus daar ben ik nu ook al over aan het tobben.

Ook mijn columns in de krant worden steeds tobberiger. Er verschijnen steeds meer en steeds alarmerender berichten over de klimaatverandering. Het is veel te laat om het tij nog te keren, vrees ik. Zie mijn sombere column op deze link.

Intussen ben ik in een leesclub beland, en ik heb daar helemaal geen zin in, dus nou tob ik over een nette manier om daar van af te komen. Ik heb de vorige bijeenkomst beloofd een notitie te schrijven over het boek dat ik zelf heb aangedragen: “Ruw ontwaken uit een neoliberale droom” van Gabriël van den Brink. Wij zouden deze man kunnen kennen, jij en ik, omdat hij van onze leeftijd is en gelijk met ons in Nijmegen heeft gestudeerd, filosofie geloof ik. Het is best een aardig boek. Hij baseert zijn beweringen op onderzoeken, die de afgelopen decennia m.n. door het Sociaal Cultureel Planbureau zijn uitgevoerd. Maar ondanks de degelijke onderbouwingen in de eerste helft van zijn boek, bekroop mij gaandeweg het gevoel, dat hij toewerkt naar een conclusie die hij al lang had getrokken voor hij aan het schrijven begon. Dat is niet vreemd, maar ook niet erg wetenschappelijk. Gaandeweg wordt zijn betoog steeds minder wetenschappelijk en wordt het steeds meer een geloofsbelijdenis. Ik zal de samenvatting binnenkort publiceren.

Over C. hoef ik niet te tobben, dat scheelt alweer. Een paar weken geleden bezochten wij het Kunstmuseum in Den Haag, waar werk van Alphonse Mucha te zien was. Hij werd beroemd in Parijs ten tijde van de art nouveau periode. De tentoonstelling heeft op ons beiden grote indruk gemaakt. Wie ook in die periode werkte? Gustave Riom.

Iris en Gouden Regen

Zeperd

Je hebt helemaal gelijk Linie, maar niettemin voel ik me bij al die discussies over MeToo en over grensoverschrijdend gedrag altijd wat ongemakkelijk. Het gaat over slecht gedrag van mannen, maar ik voel mij niet aangesproken. Gaat dit ook over mij? Het gaat over een categorie mannen waar ik niet bij wil horen. En zal ik mij in de discussie mengen? Weet ik wat de slachtoffers door moeten maken? Jij hebt een goede opsomming gegeven wat slachtoffers van ongewenst gedrag moeten doormaken, en slecht gedrag moet natuurlijk vermeden, bestreden en gestraft worden. Maar: “opvoeding en onderwijs, zo eenvoudig is het”? Is het werkelijk zo eenvoudig? Goh, dat we daar niet eerder aan hebben gedacht. Laten we ook een slogan bedenken: “Samen houden we onze handen thuis”. Wie weet helpt het.

Toen ik de Voice-toestanden op het Journaal zag, zag ik meteen een gelijkenis met de Harvey Weinstein-toestanden. In de entertainmentwereld laten vrouwen zich van hun beste kant zien (letterlijk en figuurlijk) en worden ze bekeken en beoordeeld door mannen die die wereld besturen. Dat is een potentiële bron van ellende. Ik bedoel niet dat die vrouwen het ernaar hebben gemaakt, en meestal gaat het ook wel goed, maar het is een situatie van machtsongelijkheid die sommige mannen niet kunnen hanteren. Hier ligt misbruik op de loer.

En dan de reacties van mannen die aangeklaagd worden. “Ik bied mijn oprechte excuses aan”. Jaja, dat zeg je dan als je wangedrag bekend is geworden, en geen minuut eerder. Erg oprecht natuurlijk. Of: “Ik dacht dat ze het wilde, ik heb geen protest gemerkt”. Doen of je neus bloedt.

Protect your daughter, educate your son” vat het probleem helemaal niet treffend samen. Ik mis de helft. Ik mis: “educate your daughter”. Laat het je niet aanleunen, pik het niet (ojee, foute woordkeus), stel het wangedrag aan de kaak, meteen, en in het openbaar, laat hem een zeperd halen. Leer jonge vrouwen hoe ze zich het beste kunnen verweren tegen wangedrag van mannen. Assertiviteit en weerbaarheid. Niet altijd makkelijk, maar het is te doen.

Ik geef toe: de laatste tijd heb ik af en toe een aanvechting om een dikpik te sturen. Aan Rutte en Baudet natuurlijk!

Haastwerk

Mijn vorige blog was haastwerk, of eigenlijk gewoon slordig. Er zaten meer typefouten in dan in al mijn vorige blogs bij elkaar. Ik heb ze er intussen uitgehaald (denk ik . . . ). Dat komt ook omdat ik zit te bloggen met veel te kleine lettertjes. Ik zie bijna niet wat ik schrijf. Ik heb dus de instellingen veranderd.

Het is mij onlangs gelukt om een column zonder typefouten naar de krant te sturen. Over mijn rijgedrag.

Schoner en slimmer rijden draagt bij aan terugdringen CO2-uitstoot

Ik heb nooit een rijbewijs gehad. Toen ik 17 was zei mijn vader: “Je kunt maar beter rijles nemen, want zonder auto kom je nergens”. Ik heb zijn advies niet opgevolgd (wat ik trouwens wel vaker deed).

Ik vond toen al, in de zestiger jaren, dat er veel te veel auto’s op de wereld waren. Lawaai van motoren, stank van uitlaatgassen: ik heb er altijd een hekel aan gehad. Ook de fileproblematiek is niet van vandaag of gisteren, die bestond een halve eeuw geleden ook al. Ik heb nooit de aandrang gehad mij met een auto bij al die andere te voegen. Ik heb me ook nooit in mijn bewegingsvrijheid belemmerd gevoeld, ook niet toen ik voor mijn werk veel moest reizen. Ik heb me altijd openbaar laten vervoeren.

En in deze tijd is er een reden bijgekomen om geen auto te rijden. Het autoverkeer draagt bij aan de hoge CO2-uitstoot, wat leidt tot klimaatverandering met alle ernstige gevolgen van dien. In de Regionale Energie Strategie (RES) die eerder dit jaar is verschenen staat, dat 88% van de uitstoot van broeikasgassen wordt veroorzaakt door energieverbruik. En 30% van het energieverbruik komt op rekening van de mobiliteit. Om de CO2-uitstoot terug te dringen moeten we dus vooral ons energieverbruik veranderen. Schonere en slimmere mobiliteit draagt daar aan bij.

Vanaf 2030 mogen alleen nog maar nieuwe electrische auto’s worden verkocht. Dat kan alleen maar werken als er overal voldoende oplaadpunten staan. Autogebruikers kunnen die veelal zelf aanschaffen, maar electrisch rijden wordt pas een realistische oplossing als op veel plaatsen binnen de gemeente laadpalen worden geplaatst. Het wordt dan voor meer mensen aantrekkelijker om over te stappen.

Mobiliteit kan ook slimmer en efficiënter. Meer gebruik maken van openbaar vervoer helpt. Dat moet dan ook gestimuleerd worden. Wat ook helpt is een deelauto gebruiken: autorijden alleen als het echt nodig is. Greenwheels en GoAbout zijn organisaties die electrische deelauto’s beschikbaar hebben en die daarmee bijdragen aan slimme mobiliteit, die beter is voor het milieu.

Zelf doe ik alles met de fiets, althans binnen de regio. Daar blijf ik ook nog fit bij.

Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat C. nog geen 1000 km per jaar rijdt. En met die lock down mag je so wie so nergens naartoe . . .

Ingepakt

Ja Linie, ik denk inderdaad dat ze je hebben ingepakt, die van dat erfgoedbestuur. Slim hoor. Net als bij ministers ben je nu als als enige verantwoordelijk voor alle wandaden van al je voorgangers. Ik zou maar eens in alle antieke kasten gaan kijken of daar lijken uit kunnen vallen. Aangewezen worden als vrijwilliger is een grote eer. Natuurlijk hadden ze je eerst moeten vragen, maar eigenlijk is dat toch een kleinigheid.

Ik weet niet of GL en de PvdA moeten samengaan, ik heb er nog geen strong feelings over weten te ontwikkelen. Als je goed samenwerkt, tot beider voordeel, waarom zou je dan fuseren? Een collega-vrijwilliger zei tegen mij, met grote stelligheid: als GL en de PvdA gaan fuseren, schrijf ik mij de dag daarna uit als GL-lid. Hij was van oorsprong lid van de PSP en wil graag lid van een linkse partij blijven. Hij is in staat je met een overdaad aan argumenten aan te tonen dat de PvdA niet links is, zelfs niet een klein beetje.

Ik moet mijn booster nog krijgen, over drie dagen, en ik hoop dat ik er niet zo ziek van word als jij. Trouwens, hoeveel prikken moet een mens incasseren om helemaal coronavrij te blijven? Ik heb dat Marion Koopmans nog niet horen uitleggen. Dat komt ook omdat ik constant zit te netflixen natuurlijk. En als ik niet zit te netflixen, maak ik een tekening. Ziehier mijn laatste Riom-tekening, net vandaag afgerond. De blauwe distel is wel erg blauw geworden, misschien ga ik die nog wat bijkleuren.

Christmas Party in Manila

Ik was uitgenodigd voor het bijwonen van het jaarlijkse kerstfeest van The Study Fund for Philippine Children Foundation Inc. in Manila. Die stichting is de Filipijnse tegenhanger van “mijn” stichting Studiefonds Filippijnse Kinderen (SFK). De uitnodiging hield niet in dat ik naar Manila zou afreizen, al denk ik dat ze dat daar prachtig zouden hebben gevonden. De Christmas Party werd online gehouden, want ook in de Filippijnen hebben ze te maken met de corona pandemie. Dat is natuurlijk ongezellig, en maar behelpen, maar voor mij was er een groot voordeel: het gaf mij de kans de mensen waar ik mee samenwerk daadwerkelijk te zien en te horen.

Die stichting in Manila financiert en begeleidt kinderen en hun ouders in Manila bij het volgen van onderwijs. In het SFK-programma zitten nu zo’n 50 kinderen en jongeren (6 tot 20 jaar) die onderwijs volgen op een school of college in Manila. Eenmaal per maand komen die allemaal bij elkaar, in gezelschap van hun ouders, voor gezamenlijke activiteiten, maar vooral om hun maandelijke allowance in ontvangst te nemen. Dat geld komt uit Nederland en het is de taak van de nederlandse stichting om dat geld bij de donateurs in te zamelen. Veel afgestudeerden blijven een band houden met de stichting die hen een opleiding heeft gebracht en aan een baan heeft geholpen. De scholieren, studenten, alumni en hun ouders vormen met elkaar één grote familie. Ze helpen elkaar met financiële steun en ook op andere manieren. Het jaarlijkse kerstfeest is ook een groot familiefeest. Bij die gelegenheid wordt altijd een groepsfoto gemaakt. Deze is uit 2018.

Dat kerstfeest begon op zondag 19 december ’s morgens om 9 uur. Manila tijd wel te verstaan, en op dat moment is het in Nederland 2 uur ’s nachts. Ik was uitgenodigd een inspirerende toespraak te houden en het werd aan mij overgelaten of ik een video met een toespraak zou opsturen of dat ik de online sessie live zou bijwonen om mijn verhaaltje af te steken. Ik heb voor dat laatste gekozen, want, zoals ik al zei, ik wilde de Filippinos zien en horen. Ik ben die zaterdagavond laat opgebleven en om 2 uur zocht ik verbinding. Dat ging soepel, het was technisch goed voorbereid. Ik zag op mijn scherm dat er meer dan zestig mensen meededen aan de meeting.

Er werd geopend met gebed. Ik heb jaren geleden al gemerkt dat die gemeenschap daar zeer gelovig is. Ook de maandelijkse bijeenkomsten beginnen met gebed en bezinning. Na de opening met gebed werden de volksliederen gespeeld, eerst dat van de Filippijnen en daarna drie coupletten van het Wilhelmus. Drie coupletten maar liefst, dat was natuurlijk om mij een plezier te doen. Dat duurde in mijn beleving vreselijk lang, maar ik heb na afloop (hopelijk) enthousiast gereageerd. Daarna kwamen elke sprekers, waaronder de Filippijnse voorzitter van SFK, aan het woord om een en ander in te leiden, en vervolgens kreeg ik het woord om mijn speech af te steken. Na afloop werd geapplaudiseerd, en voor zover ik kon zien waren de aanwezigen wel tevreden.

De sessie zou de hele ochtend duren, en er was een uitgebreid programma samengesteld. Na mij werd een video getoond van “Girl Power”, een clubje meisjes die een filmpje van ongeveer 10 minuten in elkaar hadden gezet om zich te presenteren op de Christmas Party. Ze deden dat in hun eigen taal, ik heb er nog niet één letter van verstaan, maar het was leuk om al die vrolijke energie te zien.

In het begin van de party was de voertaal engels, speciaal voor mij, zodat ik het kon volgen. Maar makkelijk vond ik het niet. Ze zijn daar gewend engels te spreken, ze doen dat veel vlotter dan ik, maar dan wel met een zwaar Filippijns accent, wat het toch een stuk onverstaanbaarder maakt. Daarnaast was er veel storing in het geluid. Volgens mij (maar wat weet ik er van) lag dat niet aan de verbinding, maar aan de kwaliteit van de computers en de wifi daar ter plekke. Ik heb daardoor best veel gemist, maar goed: ik was er, en daar ging het om. Na de video met de schoolmeisjes werd allengs van engels naar filippijns overgestapt en had ik geen idee meer waar het over ging. Kort na 3 uur heb ik afscheid genomen en ben ik mijn bed gaan opzoeken.

Ik ben blij dat ik live heb meegedaan. Het was toch een ontmoeting, ook al was het online, en je spreekt met de mensen waar je het voor doet. Ik ga dat denk ik vaker doen.