Wat ik steeds vergeet, lieve Fons, is jullie te feliciteren met jullie 49-ste trouwdag. Bij dezen alsnog van harte! Het komt door mijn geheugen. Ik heb mijn vriendin in verband hiermee al eens verzocht onze gang, die tussen haar en mijn woonvertrek ligt, korter te maken, want als ik naar haar toeloop om iets geinigs of juist heel verontrustends te vertellen, weet ik dat nog wel halverwege de gang, na zo’n stap of drie, maar aangekomen bij haar keuken niet meer. Een enkele keer weet ik het nog wel, maar dan begint zij eerst te praten en ben ik mijn ding toch weer kwijt. Dat geeft op zich niet. Dan vertel ik haar iets anders, iets dat zich wèl in mijn hersens heeft vastgeklit, bijvoorbeeld omdat ik het haar al twee keer eerder heb verteld, maar dat geeft ook allemaal niks, want het lukt haar vaak helemaal niet zo erg goed er überhaupt naar te luisteren. Wat ze echter categorisch weigert, is de gang korter maken. Terwijl het toch háár huis is, ik ben meer een soort inwonend commensaal (onschadelijk gastorganisme). Dus zoek ik nou naar trainingen op internet om dan mijn geheugen maar langer te maken.
Een vriend van mij, ik noem vandaag maar eens geen namen, die nog wel met mij wil appen, doet als vrijwillige reisbegeleider veel ten behoeve van op allerlei manieren uitgedaagde medemensen, opdat die ook eens ergens komen. Hij geniet van hun vaak verfrissende, andere kijk op dingen en verheugt zich ook zelf op die uitstapjes. Daarnaast heeft hij ontzettend veel energie. Hij volgt de gekste cursussen, nou weer Dertiende Eeuwse Wandschilderingen. Dus ik waarschuwde hem dat straks niemand meer met hem praten wil, omdat hij overal veel te veel van weet. Appt hij opgeruimd terug: ‘Jawel hoor, ik heb toch mijn verstandelijk gehandicapten nog!’ Hij gaat er komende 10 dagen mee naar Tirol.
De taalverloedering rukt onstuitbaar op. Al vele jaren schrijft geen gewone journalist nog voornamelijk correct Nederlandse zinnen, hoe kort de bijdrage ook. De werkwoorden in meervoud slaan vaker wel dan niet op onderwerpen in enkelvoud, hoofdzinnen lopen dood in bijzinnen, het wemelt van de ‘geïnspireerd op‘s, ‘mensen wiens‘, ’tussen wij en zij’s en ‘geobsedeerd met’s, de ‘ze staan zich voor op’s, de ‘ik besef mij’s enz. enz., om over de d’s en de t’s (‘bedoelt word hiermee’ ) maar te zwijgen, maar sinds AI de bijdragen redigeert of gewoon helemaal zelf schrijft, is het ook met de wat meer intellectueel georiënteerde bijdragen gedaan. Zo had Marcia Luyten 27 oktober als titel boven haar Volkskrantcolumn ‘Dit is een ode aan zij die vechten…’ (intussen in de digitale versie zonder verdere toelichting opgepoetst), schrijft Eline Huisman afgelopen zaterdag over Gertrude Stein en ‘diens generatiegenoten…’. (maar dat zal in de digitale versie wel blijven staan, wie leest er nou over Gertrude Stein?) en verdwijnen ook in de literatuurbijlagen alle mooie, sterk vervoegde werkwoorden, zoals ‘school’ dat verkween en ‘schuilde’ dat ervoor terugkwam. ‘Verkween’ is geen spelfout. Dat moet je er tegenwoordig ook bij zeggen. Wederkerigheid verlaat onze taal. ‘Hier verzamelen de mensen.’ Punt. ‘Ik realiseer dat ik hardop denk.’ Punt. Langzaam maar zeker sluipt de mogelijkheid tot nuanceren het land uit. Het lijkt of niemand nog echt nadenkt over wat of hoe hij schrijft. ‘Hij’ ja. Hen zoeken het verder ook zelf maar uit.
Nou jij weer Fons. ‘Zodat jíj aandacht kan besteden aan wat jíj blij van wordt!’ (Zonet gehoord in een officiële Sterreclamespot voor iets dat ‘Uitgekookt’ heet, je kunt daar dingen bestellen wat jij blij van wordt.)

(Ik denk dat Gummba AI heeft gebruikt en dat hier eigenlijk stoeptegel wordt bedoeld…)