CEO’s

De democraten hebben dus gewonnen, de hemel zij dank! Het kwam weliswaar door de prijs aan de pomp, maar daar doen we het even voor. Links- of rechtsom vlaagt er zo toch iets van hoop: Hongarije, Brazilië, Servië en nu de VS. In Frankrijk en Duitsland protesteert de jeugd. Wat zou het mooi zijn als ook daar ultrarechts de wind uit de zeilen werd gehaald. In Frankrijk staat nu iemand op, Teddy Riner, een gevierde judoka, wie ik alle stemmen voorlopig blindelings gun.

Van de grappige video’s in je vorige blog begreep ik via mijn foontje de derde aanvankelijk niet, maar toen ik op mijn tablet ging zitten – je weet hoe denkbeeldig ik dit bedoel – zag ik waarom er zo bij gegiecheld wordt. Ik dacht eerst dat ik het niet snapte omdat ik niet op social media zit en nog steeds niet één podcast ooit heb geopend en sowieso almaar dommer word, maar daar lag het niet aan. Mijn schermpje was gewoon te klein om de priegelige boodschap te ontletteren. Maar het is een Goede, Blijde Boodschap.

Wat ook wel hoopvol lijkt, is dat ik ondanks het niet meer goed kunnen volgen wat mijn krant allemaal schrijft, toch wel regelmatig dit berichtje krijg als ik een LinkedIn-spelletje als Pinpoints speel, waarbij je via hooguit 5 suggesties een woord moet raden:

Wat zouden dat dan precies voor mensen zijn, die CEO’s? Het vreemde is ook dat ik bij grandioos falen mijnerzijds nooit de boodschap krijg: Stommer dan 99% van de CEO’s. Dus ofwel Pinpoint wil mij niet nog radelozer maken dan ik al ben, ofwel een doorsnee iemand kan onmogelijk stommer zijn dan welke Chief Executive Officer ook. Wel grappig vind ik dan weer dat er, als mij pas bij de laatste kans het gewenste antwoord tebinnenschiet, een pop up verschijnt met ‘Aha!’

Deze krijg ik ook soms. Ik heb bij dit spel in totaal één connectie, maar die wil nooit zeggen hoe hij zelf scoort…

En verder maak ik niks mee, zoals je weet. Nou, dit nog misschien: van een kennis hier uit het Erfgoed kreeg ik te horen – en zij vertrouwde mij dit met nauwelijks verholen onbegrip toe – dat ze in heel Wijchen – en zij kent 85 procent van de Wijchense bevolking – maar één andere vrouw kende ‘die zich óók niet opmaakt!’. Vrouwen zijn semi-permanent bezig met hun uiterlijk, ook als zij zeggen van niet. Gelukkig vond ik mijzelf al vroeg nogal lelijk, veel te groot hoofd ook, dus bedacht ik daarom lang geleden, omdat lelijke vrouwen evengoed uniek willen zijn en er op de een of andere toch uit willen springen: ‘dan onderscheid ik mij door mij niet op te maken’. Er zijn criminelere manieren om je te onderscheiden, dus over die zet ben ik nog steeds redelijk tevreden, of eerlijk gezegd vind ik hem geniaal, omdat hij zo ontieglijk veel gedoe bespaart. Mijn hart bloedt als ik nu die jonge meisjes zie, van 8, 9 jaar, die uren bezig zijn met het aanbrengen van 10, 11 lagen crèmes op hun gezicht. Terwijl ze Dik Trom kunnen lezen!

Dus als we nou eens om te beginnen het kapitalisme overboord gooien en overgaan op een samenleving die niet meer is gericht op economische groei, maar gewoon op duurzaam en algemeen menselijk welzijn. Lijkt je dat wat, Fons? Zou het kabinet daar vandaag op de valreep nog voor willen kiezen, denk je?

Mijn huisarts opperde, nu alle medische en fysiotherapeutische middelen op mijn recalcitrante zitbeentjes zijn beproefd, heel voorzichtig dat een psychiater misschien nog iets is. Mij verscheen meteen weer onderstaand bezoek aan zo iemand voor mijn geestesoog:

Nou, ik weet het niet. Geen ervaring met psychiaters, mijn geest is van mij. En als de pijn psychisch is, waarom verdween die in mijn been dan als sneeuw voor de zon nadat het te grootpuntige implantaat er na anderhalf jaar eindelijk uit verwijderd was? Of ben ik toen ook een grootpuntig stukje psyche kwijtgeraakt misschien? En zo’n psychiater gaat meteen weer van die zompig stemmende medicijnen voorschrijven natuurlijk. Dat wil ik niet. Dus nou is het allemaal mijn eigen schuld. Maar daar valt wat mij betreft toch beter mee te leven dan met een psychiater.

Voor mijn gemoed heb ik meer aan dit soort cartoons van Gummbah – zeker op een dag als vandaag bij de zoveelste kabinetscrisis – terwijl mijn lieve partner er echt de humor niet van inziet, te flauw voor woorden…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.