Banaal

Micha Wertheim (1972) zei onlangs, in de Volkskrant van 14 november, dat hij als student, in de jaren ’90 dus, niet had kunnen geloven dat: ‘Dit is waar we in terecht zouden komen. Met álles. Met de politiek natuurlijk, maar die zie ik meer als symptoom. Het zit ‘m in hoe we met cultuur omgaan, wat publieke intellectuelen nog voorstellen, hoe de taal die we gebruiken steeds banaler wordt.’

Zo ging het ons in de jaren ’70 ook, hè Fons? Met onze taal zag ik het toen nog wel zitten en de rest kon alleen maar beter worden. Maar herinner je je Harry Hoefnagels nog? Die leerde ons dat er altijd eerst nóg ergere crises moesten komen, ten koste van ontelbare, vaak onzichtbare slachtoffers – denk aan het soort revoluties dat zijn eigen kinderen opeet – voor het uiteindelijk beter zou worden. Ik heb er een hard hoofd in, meer zoals Micha Wertheim. Die denkt dat iedereen wel in de gaten heeft wat er gebeurt, maar dat de meesten het ‘wegbergen’. Maar zelfs dat betwijfel ik. Als de meesten bijvoorbeeld helemaal niet beseffen hoe banaal ons taalgebruik wordt, dan hebben ze er toch ook geen last van, althans niet dat ze weten? Volgens mij zijn de meeste mensen sowieso gelukkiger dan degenen die tot het gaatje denken, die willen beseffen en nuanceren en enerzijds-anderzijdsen om daar zo goed mogelijke consequenties voor het eigen handelen aan te verbinden. Dat zijn dus niet de publieke intellectuelen, maar dat zijn ik.

Zo ben ik vorige week meteen ook maar lid geworden van, even kijken hoe het ook alweer heet: Tegenmacht Media (https://www.villamedia.nl/artikel/nieuw-platform-tegenmacht-media-richt-zijn-pijlen-op-de-machtsstructuren). Het is een stichting. Van een stichting kun je niet eens lid worden, tenzij je iemand bent die heel erg diep doordenkt en dan vaste donateur wordt. Zo iemand wordt daarmee lid van de groep donateurs. Ik zit niet op social media en volg geen podcasts, maar vertrouw erop dat deze stichting op die platformen doet wat onze huidige publieke intellectuelen in hun oeverloze gebabbel en gekwek aan de dagelijkse babbel- en kwektafels – waaraan tegenwoordig ook door ooit linkse media ongegeneerd allerlei Telegraafjournalisten worden uitgenodigd – niet meer kunnen en dat is kritisch en vooral stug doordenken tot ze lid zijn van een groep donateurs.

LinkedIn is ook een social medium trouwens en daar zit ik best vaak op. Even Pinpointen, als pauzemoment tussen Queens en Crossclimb…

Weet je nog van de wandeltochten in de Eifel met Harry Hoefnagels? Ik sliep toen ook al belabberd of helemaal niet. Dus dan moest hij mij de volgende dag niet onderbreken als ik iets vertelde, want dan raakte ik mijn hele ei niet kwijt. Hij onderbrak mij voortdurend. Daarom zei ik op een goed moment: ‘Als u nou es even een poosje uw kop houdt… ‘ Toen bleef hij staan en zei: ‘Als jij nou eens even gewoon jij tegen mij zegt, dan wil ik mijn mond wel houden, maar niet lang!’

Misschien was jij er wel bij toen, Fons? Ik herinner me tenminste nog levendig een keer met jou dat ik door de Eifel reed, Harry zat naast mij, jij op de achterbank, en dat jij toen naar je hoofd greep, dat zag ik heus wel in de spiegel, en uitriep: ‘Oewww… mijn toupetje!’ Dat sloeg op mijn voortreffelijke bochtenwerk, dat net als Szymborska’s pianospel iedereen sterk zou verbazen. Ik stelde jullie gerust met iets als ‘dit gaat meestal goed’ en Harry prevelde, omdat hij nou eenmaal priester was en, wat misschien meer zegt, we in zijn auto van de ene hellingbocht in een volgende vlogen zonder het dalletje ertussenin te raken, zachtjes voor zich heen: ‘Mijn God, waarom… ‘

Daar hoort ‘hebt U mij verlaten’ achteraan, maar ik was toen ook best al hardhorend. Misschien prevelde jij wel mee, toen je toupetje weer goed zat…

CEO’s

De democraten hebben dus gewonnen, de hemel zij dank! Het kwam weliswaar door de prijs aan de pomp, maar daar doen we het even voor. Links- of rechtsom vlaagt er zo toch iets van hoop: Hongarije, Brazilië, Servië en nu de VS. In Frankrijk en Duitsland protesteert de jeugd. Wat zou het mooi zijn als ook daar ultrarechts de wind uit de zeilen werd gehaald. In Frankrijk staat nu iemand op, Teddy Riner, een gevierde judoka, wie ik alle stemmen voorlopig blindelings gun.

Van de grappige video’s in je vorige blog begreep ik via mijn foontje de derde aanvankelijk niet, maar toen ik op mijn tablet ging zitten – je weet hoe denkbeeldig ik dit bedoel – zag ik waarom er zo bij gegiecheld wordt. Ik dacht eerst dat ik het niet snapte omdat ik niet op social media zit en nog steeds niet één podcast ooit heb geopend en sowieso almaar dommer word, maar daar lag het niet aan. Mijn schermpje was gewoon te klein om de priegelige boodschap te ontletteren. Maar het is een Goede, Blijde Boodschap.

Wat ook wel hoopvol lijkt, is dat ik ondanks het niet meer goed kunnen volgen wat mijn krant allemaal schrijft, toch wel regelmatig dit berichtje krijg als ik een LinkedIn-spelletje als Pinpoints speel, waarbij je via hooguit 5 suggesties een woord moet raden:

Wat zouden dat dan precies voor mensen zijn, die CEO’s? Het vreemde is ook dat ik bij grandioos falen mijnerzijds nooit de boodschap krijg: Stommer dan 99% van de CEO’s. Dus ofwel Pinpoint wil mij niet nog radelozer maken dan ik al ben, ofwel een doorsnee iemand kan onmogelijk stommer zijn dan welke Chief Executive Officer ook. Wel grappig vind ik dan weer dat er, als mij pas bij de laatste kans het gewenste antwoord tebinnenschiet, een pop up verschijnt met ‘Aha!’

Deze krijg ik ook soms. Ik heb bij dit spel in totaal één connectie, maar die wil nooit zeggen hoe hij zelf scoort…

En verder maak ik niks mee, zoals je weet. Nou, dit nog misschien: van een kennis hier uit het Erfgoed kreeg ik te horen – en zij vertrouwde mij dit met nauwelijks verholen onbegrip toe – dat ze in heel Wijchen – en zij kent 85 procent van de Wijchense bevolking – maar één andere vrouw kende ‘die zich óók niet opmaakt!’. Vrouwen zijn semi-permanent bezig met hun uiterlijk, ook als zij zeggen van niet. Gelukkig vond ik mijzelf al vroeg nogal lelijk, veel te groot hoofd ook, dus bedacht ik daarom lang geleden, omdat lelijke vrouwen evengoed uniek willen zijn en er op de een of andere toch uit willen springen: ‘dan onderscheid ik mij door mij niet op te maken’. Er zijn criminelere manieren om je te onderscheiden, dus over die zet ben ik nog steeds redelijk tevreden, of eerlijk gezegd vind ik hem geniaal, omdat hij zo ontieglijk veel gedoe bespaart. Mijn hart bloedt als ik nu die jonge meisjes zie, van 8, 9 jaar, die uren bezig zijn met het aanbrengen van 10, 11 lagen crèmes op hun gezicht. Terwijl ze Dik Trom kunnen lezen!

Dus als we nou eens om te beginnen het kapitalisme overboord gooien en overgaan op een samenleving die niet meer is gericht op economische groei, maar gewoon op duurzaam en algemeen menselijk welzijn. Lijkt je dat wat, Fons? Zou het kabinet daar vandaag op de valreep nog voor willen kiezen, denk je?

Mijn huisarts opperde, nu alle medische en fysiotherapeutische middelen op mijn recalcitrante zitbeentjes zijn beproefd, heel voorzichtig dat een psychiater misschien nog iets is. Mij verscheen meteen weer onderstaand bezoek aan zo iemand voor mijn geestesoog:

Nou, ik weet het niet. Geen ervaring met psychiaters, mijn geest is van mij. En als de pijn psychisch is, waarom verdween die in mijn been dan als sneeuw voor de zon nadat het te grootpuntige implantaat er na anderhalf jaar eindelijk uit verwijderd was? Of ben ik toen ook een grootpuntig stukje psyche kwijtgeraakt misschien? En zo’n psychiater gaat meteen weer van die zompig stemmende medicijnen voorschrijven natuurlijk. Dat wil ik niet. Dus nou is het allemaal mijn eigen schuld. Maar daar valt wat mij betreft toch beter mee te leven dan met een psychiater.

Voor mijn gemoed heb ik meer aan dit soort cartoons van Gummbah – zeker op een dag als vandaag bij de zoveelste kabinetscrisis – terwijl mijn lieve partner er echt de humor niet van inziet, te flauw voor woorden…

Hoeveel was het ook al weer?

Veel dank, Linie, voor je felicitaties met onze trouwdag. Ik had je laten weten, dat het onze 49-ste trouwdag was, maar het was de 48-ste. Dacht jij dat je de enige was met geheugenproblemen? Ha! Verbeeld je maar niks! Ik ben er ook behoorlijk goed in geworden. Nu eens kan ik er niet meer opkomen, dan weer doe ik dingen in de verkeerde volgorde. Ik vergeet het koffiezetapparaat aan te zetten, of uit te zetten. En wat jij hebt, heb ik ook. Ik loop in huis ergens naartoe en dan denk ik: waarom ben ik hier ook alweer naartoe gelopen? Dan loop ik weer terug naar waar ik vandaan kwam in de hoop dat het me weer te binnen schiet. Als ik op mijn computer werk, schrijf ik weleens codes of wachtwoorden op kattebelletjes, zodat ik ze niet vergeet. Later kom ik die papiertjes dan weer tegen en vraag mij af waar die krabbels van mij betrekking op hebben. Ik keek van de week naar een quiz op TV en bij de meeste vragen die ik vroeger moeiteloos kon beantwoorden, moest ik nu het antwoord schuldig blijven. Ik bedoel maar.

Ik geloof niet dat ik iets zinlozers kan bedenken dan een geheugentraining. Je vergeet toch alles wat je geleerd hebt, vaak dezelfde dag al.

Wat ik nooit zal vergeten is, dat de eenvoudigste oplossingen vaak de beste zijn.

Op de sociale media is te zien, dat steeds meer amerikanen hun respect voor de president hebben verloren. Dat krijg je als je als president respectloos met je bevolking omgaat. En het blijft niet alleen bij woorden.

Ook teksten op T-shirts doen het goed.

Ook de Amerikaanse vlag moet het ontgelden. Iemand heeft een nieuw ontwerp bedacht:

En af en toe slaak je een verzuchting

Vandaag, 3 november, verkiezingen in de VS. Laten we maar duimen . . .

Te kort

Wat ik steeds vergeet, lieve Fons, is jullie te feliciteren met jullie 49-ste trouwdag. Bij dezen alsnog van harte! Het komt door mijn geheugen. Ik heb mijn vriendin in verband hiermee al eens verzocht onze gang, die tussen haar en mijn woonvertrek ligt, korter te maken, want als ik naar haar toeloop om iets geinigs of juist heel verontrustends te vertellen, weet ik dat nog wel halverwege de gang, na zo’n stap of drie, maar aangekomen bij haar keuken niet meer. Een enkele keer weet ik het nog wel, maar dan begint zij eerst te praten en ben ik mijn ding toch weer kwijt. Dat geeft op zich niet. Dan vertel ik haar iets anders, iets dat zich wèl in mijn hersens heeft vastgeklit, bijvoorbeeld omdat ik het haar al twee keer eerder heb verteld, maar dat geeft ook allemaal niks, want het lukt haar vaak helemaal niet zo erg goed er überhaupt naar te luisteren. Wat ze echter categorisch weigert, is de gang korter maken. Terwijl het toch háár huis is, ik ben meer een soort inwonend commensaal (onschadelijk gastorganisme). Dus zoek ik nou naar trainingen op internet om dan mijn geheugen maar langer te maken.

Een vriend van mij, ik noem vandaag maar eens geen namen, die nog wel met mij wil appen, doet als vrijwillige reisbegeleider veel ten behoeve van op allerlei manieren uitgedaagde medemensen, opdat die ook eens ergens komen. Hij geniet van hun vaak verfrissende, andere kijk op dingen en verheugt zich ook zelf op die uitstapjes. Daarnaast heeft hij ontzettend veel energie. Hij volgt de gekste cursussen, nou weer Dertiende Eeuwse Wandschilderingen. Dus ik waarschuwde hem dat straks niemand meer met hem praten wil, omdat hij overal veel te veel van weet. Appt hij opgeruimd terug: ‘Jawel hoor, ik heb toch mijn verstandelijk gehandicapten nog!’ Hij gaat er komende 10 dagen mee naar Tirol.

De taalverloedering rukt onstuitbaar op. Al vele jaren schrijft geen gewone journalist nog voornamelijk correct Nederlandse zinnen, hoe kort de bijdrage ook. De werkwoorden in meervoud slaan vaker wel dan niet op onderwerpen in enkelvoud, hoofdzinnen lopen dood in bijzinnen, het wemelt van de ‘geïnspireerd op‘s, ‘mensen wiens‘, ’tussen wij en zij’s en ‘geobsedeerd met’s, de ‘ze staan zich voor op’s, de ‘ik besef mij’s enz. enz., om over de d’s en de t’s (‘bedoelt word hiermee’ ) maar te zwijgen, maar sinds AI de bijdragen redigeert of gewoon helemaal zelf schrijft, is het ook met de wat meer intellectueel georiënteerde bijdragen gedaan. Zo had Marcia Luyten 27 oktober als titel boven haar Volkskrantcolumn ‘Dit is een ode aan zij die vechten…’ (intussen in de digitale versie zonder verdere toelichting opgepoetst), schrijft Eline Huisman afgelopen zaterdag over Gertrude Stein en ‘diens generatiegenoten…’. (maar dat zal in de digitale versie wel blijven staan, wie leest er nou over Gertrude Stein?) en verdwijnen ook in de literatuurbijlagen alle mooie, sterk vervoegde werkwoorden, zoals ‘school’ dat verkween en ‘schuilde’ dat ervoor terugkwam. ‘Verkween’ is geen spelfout. Dat moet je er tegenwoordig ook bij zeggen. Wederkerigheid verlaat onze taal. ‘Hier verzamelen de mensen.’ Punt. ‘Ik realiseer dat ik hardop denk.’ Punt. Langzaam maar zeker sluipt de mogelijkheid tot nuanceren het land uit. Het lijkt of niemand nog echt nadenkt over wat of hoe hij schrijft. ‘Hij’ ja. Hen zoeken het verder ook zelf maar uit.

Nou jij weer Fons. ‘Zodat jíj aandacht kan besteden aan wat jíj blij van wordt!’ (Zonet gehoord in een officiële Sterreclamespot voor iets dat ‘Uitgekookt’ heet, je kunt daar dingen bestellen wat jij blij van wordt.)

(Ik denk dat Gummba AI heeft gebruikt en dat hier eigenlijk stoeptegel wordt bedoeld…)

Breaking News Lula en Eskimo’s

PS bij de blog van gisteren…

ik heb net, 26 oktober 11.05 plaatselijke tijd, mijn vriendin haar rechteroor kapot gegild, toen ze me vertelde dat Lula de Braziliaanse verkiezingen had gewonnen. Het was een ook voor mijzelf schokkend snerpende schreeuw, typisch Amerikaans eigenlijk en helemaal niet goed voor mijn eigen tinnitus. Ruim 1 procent verschil. Dat was waarschijnlijk 20 procent geweest als Bolsonaro de bussen, die arme inwoners naar de stemhokjes hadden moeten vervoeren, niet preventief stil had gelegd en als Meta van Zuckerberg in de periode voorafgaand aan deze verkiezingen niet systematisch het berichtenverkeer o.a. via zijn abjecte Fbook in voor Bolsonaro gunstige en voor Lula ongunstige zin had gemanipuleerd, maar voor 1 procent krijs ik net zo hard. Bolsonaro gaat deze verkiezingsuitslag nu natuurlijk aanvechten, omdat die 20 procent meer voor Lula had moeten tonen. Yo, Bolsonaro!

De middelvinger in het Witte Huis, vertelde mijn vriendin ook zojuist, weet nu al dat als de eskimokandidate in Alaska wint, hij die uitslag ongeldig zal verklaren, maar als zijn eigen kandidaat wint, vindt de middelvinger dit bij voorbaat okay. Ik snap niet waarom de middelvinger, in plaats van een preventieve rechtszaak tegen haar aan te spannen, zo’n eskimo niet gewoon het land uitzet. Dat zijn toch geen echte Amerikanen, eskimo’s? Eerder een soort Palestijnen. Weg ermee!