Micha Wertheim (1972) zei onlangs, in de Volkskrant van 14 november, dat hij als student, in de jaren ’90 dus, niet had kunnen geloven dat: ‘Dit is waar we in terecht zouden komen. Met álles. Met de politiek natuurlijk, maar die zie ik meer als symptoom. Het zit ‘m in hoe we met cultuur omgaan, wat publieke intellectuelen nog voorstellen, hoe de taal die we gebruiken steeds banaler wordt.’
Zo ging het ons in de jaren ’70 ook, hè Fons? Met onze taal zag ik het toen nog wel zitten en de rest kon alleen maar beter worden. Maar herinner je je Harry Hoefnagels nog? Die leerde ons dat er altijd eerst nóg ergere crises moesten komen, ten koste van ontelbare, vaak onzichtbare slachtoffers – denk aan het soort revoluties dat zijn eigen kinderen opeet – voor het uiteindelijk beter zou worden. Ik heb er een hard hoofd in, meer zoals Micha Wertheim. Die denkt dat iedereen wel in de gaten heeft wat er gebeurt, maar dat de meesten het ‘wegbergen’. Maar zelfs dat betwijfel ik. Als de meesten bijvoorbeeld helemaal niet beseffen hoe banaal ons taalgebruik wordt, dan hebben ze er toch ook geen last van, althans niet dat ze weten? Volgens mij zijn de meeste mensen sowieso gelukkiger dan degenen die tot het gaatje denken, die willen beseffen en nuanceren en enerzijds-anderzijdsen om daar zo goed mogelijke consequenties voor het eigen handelen aan te verbinden. Dat zijn dus niet de publieke intellectuelen, maar dat zijn ik.
Zo ben ik vorige week meteen ook maar lid geworden van, even kijken hoe het ook alweer heet: Tegenmacht Media (https://www.villamedia.nl/artikel/nieuw-platform-tegenmacht-media-richt-zijn-pijlen-op-de-machtsstructuren). Het is een stichting. Van een stichting kun je niet eens lid worden, tenzij je iemand bent die heel erg diep doordenkt en dan vaste donateur wordt. Zo iemand wordt daarmee lid van de groep donateurs. Ik zit niet op social media en volg geen podcasts, maar vertrouw erop dat deze stichting op die platformen doet wat onze huidige publieke intellectuelen in hun oeverloze gebabbel en gekwek aan de dagelijkse babbel- en kwektafels – waaraan tegenwoordig ook door ooit linkse media ongegeneerd allerlei Telegraafjournalisten worden uitgenodigd – niet meer kunnen en dat is kritisch en vooral stug doordenken tot ze lid zijn van een groep donateurs.
LinkedIn is ook een social medium trouwens en daar zit ik best vaak op. Even Pinpointen, als pauzemoment tussen Queens en Crossclimb…
Weet je nog van de wandeltochten in de Eifel met Harry Hoefnagels? Ik sliep toen ook al belabberd of helemaal niet. Dus dan moest hij mij de volgende dag niet onderbreken als ik iets vertelde, want dan raakte ik mijn hele ei niet kwijt. Hij onderbrak mij voortdurend. Daarom zei ik op een goed moment: ‘Als u nou es even een poosje uw kop houdt… ‘ Toen bleef hij staan en zei: ‘Als jij nou eens even gewoon jij tegen mij zegt, dan wil ik mijn mond wel houden, maar niet lang!’
Misschien was jij er wel bij toen, Fons? Ik herinner me tenminste nog levendig een keer met jou dat ik door de Eifel reed, Harry zat naast mij, jij op de achterbank, en dat jij toen naar je hoofd greep, dat zag ik heus wel in de spiegel, en uitriep: ‘Oewww… mijn toupetje!’ Dat sloeg op mijn voortreffelijke bochtenwerk, dat net als Szymborska’s pianospel iedereen sterk zou verbazen. Ik stelde jullie gerust met iets als ‘dit gaat meestal goed’ en Harry prevelde, omdat hij nou eenmaal priester was en, wat misschien meer zegt, we in zijn auto van de ene hellingbocht in een volgende vlogen zonder het dalletje ertussenin te raken, zachtjes voor zich heen: ‘Mijn God, waarom… ‘
Daar hoort ‘hebt U mij verlaten’ achteraan, maar ik was toen ook best al hardhorend. Misschien prevelde jij wel mee, toen je toupetje weer goed zat…