C. was jarig, zoals je weet, en bij ons gaat het dan zo dat de jarige mag bedenken hoe en waar de verjaardag gevierd gaat worden. C. wilde zoals ieder jaar in ieder geval dineren bij haar favoriete Japanse restaurant in Den Haag. Dat hebben we ook gedaan en het was weer vreselijk lekker en erg gezellig. Maar dit jaar wilde ze ook het Keramiekmuseum in Leeuwarden bezoeken. C. wil nu eenmaal alles op de wereld een keer gezien of beleefd hebben. Ik heb dat minder. En we waren al eens in Leeuwarden geweest, in 1992, en in mijn herinnering was het daar een dooie boel. En wat moet ik nou met keramiek? Maar bij gelegenheid van een verjaardag moet je over dat soort dingen niet miezemuizen, maar gewoon gezellig meedoen.

En zo lieten wij ons, de dag na C.’s verjaardag, drie uur lang openbaar vervoeren naar Leeuwarden. Laat ik het maar gelijk vertellen: het was geweldig. Leeuwarden heeft een bezienswaardig oud stadscentrum, omgeven door een ouderwetse singel, net als in Leiden, Zwolle en andere oudhollandse steden. Wij hadden mooi weer, het was markt, er waren veel terrasjes en er was veel volk op de been. We hebben twee dagen veel rondgelopen en veel moois gezien van de oude stad. In 2018 was Leeuwarden culturele hoofdstad van Europa. Eén van de bezienswaardigheden toen was een optocht van grote poppen, die als marionetten aan kraanwagens werden rondgereden.

Kennelijk waren de ervaringen van toen zo goed dat werd besloten tot een traditie in de vorm van een Friese kunst- en mienskipstriënnale: Arcadia. De eerste werd in 2022 gehouden en de tweede dus dit jaar. En wij hebben daar een stukje van meegemaakt. Op het plein voor de Oldehove (een oude scheve toren) is een open houten constructie geconstrueerd, Bouwurk genaamd, die er van bovenaf uitziet als een kruis, en waar 100 dagen lang van alles te doen is: kunstenaars aan het werk, oude ambachten, thematische workshops, theater, ook voor kinderen, live muziek en wat ze verder nog kunnen bedenken. In de rest van Friesland worden soortgelijke manifestaties georganiseerd.

Maar daar waren wij niet voor gekomen. Wij waren gekomen voor het Keramiekmuseum. Ook dat was voor mij, maar ook voor C. een aangename verrassing. Ik had kopjes, schoteltjes, schaaltjes en vaasjes verwacht. Die waren er ook, maar er was ook echte kunst te zien. Deze bijvoorbeeld:

Of deze:

Er was zelfs een zaal ingericht met wat ik dan maar noem “oorlogskeramiek”:

De tentoonstelling bestond grotendeels uit scherven, en daar blijk je dus van alles mee te kunnen doen. Ik verdenk de kunstenaar er van, dat hij grote hoeveelheden gave voorwerpen van keramiek vakkundig heeft stukgeslagen, zodat hij er iets nieuws van kon maken. Veel interessanter dan een gaaf gebleven Ming-vaas of een zeldzame Louis Treize-schaal. Een atoombom van scherven, hoe bedenk je het.

De volgende dag hebben we een rondgang gemaakt door het oude centrum van de stad: in het stadspark langs de singel, een bezoek aan de Jacobijnerkerk, en ook aan de Blokhuispoort. Dat gebouwencomplex was vroeger een gevangenis, maar is nu door de middenstand in beslag genomen. Er is een Drink- en Eetlokaal dat “Proefverlof” heet en een café “De Bak”. In de cellen zijn nu winkeltjes gehuisvest, waar vooral kleding en hebbedingetjes werden aangeboden, huisvlijt zeg maar. Geen Hoog Catharijne, maar wel leuk bedacht.

En nu weer thuis. Ik kan deze week nog kalm aan doen, maar volgende week heb ik al weer vergaderingen, en vraagt de campagnestrategie weer aandacht. Ik krijg de indruk dat de VVD steeds meer bezig is zijn eigen graf te graven, maar misschien is dat wishful thinking. Dilan heeft Douwe Bob excuus aangeboden, omdat de VVD zakt in de peilingen. Dat mens heeft ook geen greintje integriteit . . .

Ik zal dr’ leren!