Veel dank, Linie, voor je felicitaties met onze trouwdag. Ik had je laten weten, dat het onze 49-ste trouwdag was, maar het was de 48-ste. Dacht jij dat je de enige was met geheugenproblemen? Ha! Verbeeld je maar niks! Ik ben er ook behoorlijk goed in geworden. Nu eens kan ik er niet meer opkomen, dan weer doe ik dingen in de verkeerde volgorde. Ik vergeet het koffiezetapparaat aan te zetten, of uit te zetten. En wat jij hebt, heb ik ook. Ik loop in huis ergens naartoe en dan denk ik: waarom ben ik hier ook alweer naartoe gelopen? Dan loop ik weer terug naar waar ik vandaan kwam in de hoop dat het me weer te binnen schiet. Als ik op mijn computer werk, schrijf ik weleens codes of wachtwoorden op kattebelletjes, zodat ik ze niet vergeet. Later kom ik die papiertjes dan weer tegen en vraag mij af waar die krabbels van mij betrekking op hebben. Ik keek van de week naar een quiz op TV en bij de meeste vragen die ik vroeger moeiteloos kon beantwoorden, moest ik nu het antwoord schuldig blijven. Ik bedoel maar.
Ik geloof niet dat ik iets zinlozers kan bedenken dan een geheugentraining. Je vergeet toch alles wat je geleerd hebt, vaak dezelfde dag al.
Wat ik nooit zal vergeten is, dat de eenvoudigste oplossingen vaak de beste zijn.
Op de sociale media is te zien, dat steeds meer amerikanen hun respect voor de president hebben verloren. Dat krijg je als je als president respectloos met je bevolking omgaat. En het blijft niet alleen bij woorden.
Ook teksten op T-shirts doen het goed.
Ook de Amerikaanse vlag moet het ontgelden. Iemand heeft een nieuw ontwerp bedacht:
En af en toe slaak je een verzuchting
Vandaag, 3 november, verkiezingen in de VS. Laten we maar duimen . . .
Ik ben inderdaad nog goed gezond, maar hoe lang nog? En de lamellen hangen nog steeds, maar hoe lang nog? Ik bedoel: je weet het nooit. Er kan een losse dakpan op je kop vallen, er kan een fatale ziekte komen opzetten, je kunt je verstand verliezen, verzin het maar. Tot nu toe overkomt het anderen, waarom zou ik van dat soort ellende gevrijwaard moeten blijven? Heb ik dat ergens aan verdiend of zo? Ook de lamellen kunnen opnieuw overmand worden door de zwaartekracht en dan moet ik de boel weer met stukjes touw in het gareel zien te krijgen. Het beste dat ik kan doen is mij niet bezighouden met wat er mis kan gaan, maar vol overtuiging het goede leven van de pensionado leiden. En C. een beetje helpen natuurlijk, waar nodig. Wist je dat wij deze maand 49 jaar getrouwd zijn? Wij vieren dat met museumbezoek, een etentje en een optreden van de Beatles. Nou ja, een band die Beatle-liedjes speelt. Uit de tijd dat we nog niet getrouwd waren.
Heel leuk om te lezen, dat je de foto’s van onze stedentripjes terugkijkt. Dat stimuleert mij om dat soort foto’s te blijven toesturen. Wij hebben nog Gorkum op het programma staan, en ik zou ook eens in Zierikzee willen gaan kijken. Er zijn nog wel meer aangename plaatsen in ons land te bezoeken, maar de makkelijk te bereiken plekken hebben we nu allemaal wel gehad. We moeten nu vaker de moed verzamelen om ons openbaar te laten vervoeren naar stadjes en steden in het buitengebied. Maar we hebben de tijd.
Is er in Overasselt nog wat te beleven?
Mooi beeld trouwens van die Fernando Sanchez Castillo, niet zozeer het beeld, maar wat het beeld uitbeeldt, met al die beeldjes erbij. Heel beeldend. Ik herinner mij nog de TV-beelden van de Dwaze Moeders en van het stadion, dat als plaats van executie werd gebruikt. Vreselijke beelden.
Ik kom steeds meer filmpjes tegen van Amerikanen die schande spreken van het amerikaanse landsbestuur en in het bijzonder van Trump. Een tijd geleden ging het meer over Trump’s domme uitspraken, daarna over de importheffingen, vervolgens de oorlogvoering tegen Iran, en de laatste tijd dringt steeds meer tot iedereen door dat er een misdadiger in het Witte Huis zit. Ook neemt de kritiek toe op het Congres, met name op de Republikeinen, die dit alles maar laten gebeuren. Ik laat je een paar voorbeelden zien van agerende congresleden en burgers. En natuurlijk ook wat satire.
Goeie help Linie, wat een blog! Dzjiezus! Je hebt me dan wel geadviseerd om hele stukken over te slaan, maar dat durfde ik niet, want misschien stond er toch iets belangrijks in je blog. Maar gelukkig was dat niet het geval. Dat alle hardware uit je been wordt verwijderd lijkt mij goed nieuws. Hoe minder kunst en vliegwerk in je lijf, hoe beter. Als het zo ver is, wil ik graag horen of je er dan op vooruit bent gegaan. Ik gun je graag een pijnloos leven, na alle ellende van de afgelopen tijd.
Met mij gaat het beter dan ooit. Sinds ik ben gestopt met de politiek heb ik alle tijd aan mezelf. Af en toe word ik ergens voor gevraagd en dan zeg ik nee. Heerlijk om tegen iedereen nee te zeggen, vooral ook omdat ik nu zo’n 25 jaar vrijwilligerswerk heb gedaan. Het is mooi geweest, ook letterlijk. Maar voorlopig leef ik zonder werk, taken, opdrachten, verantwoordelijkheden, deadlines en vrijwilligers. Dat wil ik zo houden. Ik lees weer eens een boek. We hebben op zolder een boekenkast vol staan. Zo vond ik daar een verhalenbundeltje van Lévi Weemoedt, “Overal wat”. Dat heeft C. mij cadeau gedaan toen ik in dertig jaar geleden in het ziekenhuis lag voor het verwijderen van nierstenen. Ik heb het toen niet gelezen, in het ziekenhuis kreeg ik daar helemaal geen gelegenheid voor. Maar nu wel. Wat kan die man zeldzaam deprimerend schrijven!
Ik ben vooral nieuwsgierig naar boeken die ik decennia geleden goed vond, om nu te ontdekken of ik dat nog steeds vind. Ik was vroeger een groot bewonderaar van Belcampo. Hij is nu nog steeds origineel en welbespraakt (of kun je dat niet zeggen van een boek), maar ook wel wat houterig in zijn woordgebruik, vind ik nu. Ik overweeg nu Hermann Hesse weer eens te lezen, en ook Wilhelm Reich. Wie weet hoe ik dat werk nu ervaar. Joe Speedboot heb ik vorige maand voor het eerst gelezen, en dat vond ik wel aardig, maar ik zal toch nooit een groot fan van Tommy Wieringa worden.
Toen ik een paar weken geleden een nieuwe bril nodig had, heb ik er meteen een leesbril bij aangeschaft. Dat helpt bij je concentratie, je ziet alleen nog maar je boek, de rest van de wereld blijft onzichtbaar.
Mag ik ook even klagen? Over de digitale wereld? Dat je tegenwoordig overal een app voor nodig hebt. Dat al onze apparaten met wifi werken. Mijn nieuwe printer werkt met wifi. De nieuwe wasmachine heeft ook wifi, ik weet niet waarom, hij werkt goed zonder wifi. (Wij wassen onze lakens elke week, trouwens). Ik kan op mijn telefoon de TV aan- en uitzetten. Dat doe ik niet, maar er komt vast een moment, dat dat de enige manier is om TV te kijken. En tegenwoordig heeft iedereen een website en moet je een account aanmaken om informatie te krijgen of iets te bestellen. Ik heb een beetje kijk op websites en er zitten veel slechte tussen. Je verdwaalt er in of je loopt er in vast. Meestal kun je daar niemand over bellen, het is juist de bedoeling dat je het zelf maar moet uitzoeken. Met sommige bedrijven kun je chatten, maar vaak zit je dan met een computer te communiceren. Toen ik de KPN belde over mijn wifi-probleempje, kreeg ik een computerstem te horen. En internetten wordt steeds “veiliger”. Hoe vaak ik niet de tekst “Uw privacy is onze belangrijkste zorg” of woorden van gelijke strekking tegenkom. Inloggen wordt in veel gevallen steeds ingewikkelder. Een wachtwoord is niet meer voldoende, je moet ook een verficatiecode of autentificatiecode gebruiken (daar is een app voor!). Het maakt mij steeds wantrouwiger. Ik geloof er geen klap van, dat het bedrijfsleven zich bekommert om mijn privacy. Het bekommert zich om omzet en winst en wil zoveel mogelijk van mij weten om mij tot kopen aan te zetten.
En AI (spreek uit: ee-aai)? Schieten we daar nog wat mee op? Denk het niet. Bij AI moet ik steeds denken aan het verhaal van de tovenaarsleerling: iets in gang zetten zonder te weten hoe je het moet beheersen. De mensheid is daar goed in, en weet niet hoe dat af te leren.
Ik gebruik mijn eigen AI: aangeboren intelligentie. Werkt niet feilloos maar doet het redelijk, zonder gevaar voor de samenleving. Ik bedenk zelf wel hoe ik iets moet oplossen. Een voorbeeld. Twee jaar geleden zijn de lamellen die in mijn zolderkamer voor het raam hangen, met zijn allen via de rail naar beneden gezeild en in een hoek van de kamer gaan liggen. Ik heb daar indertijd nog verslag van gedaan. Ik heb tegen gereduceerd tarief de boel laten herstellen door de sufferd die mij die lamellen heeft geleverd. Vorige maand echter gebeurde precies hetzelfde: de rechterhelft van de lamellen besloot niet langer op zijn plek te blijven hangen en zeilde naar beneden, maar wel nog allemaal vast aan de rail. Deze keer besloot ik niet eerder vermelde sufferd opnieuw aan te spreken (ik wil hem de rest van mijn leven niet meer horen of zien), maar eerst eens te proberen het zelf op te lossen. Ik nam een week de tijd om daar eens rustig over na te denken, dat gaf me ook de kans om de irritatie wat te laten wegebben. Daarna heb ik de lamellen van de rail gehaald en de rail van het plafond gehaald en die aan een grondige inspectie onderworpen. Ik zag dat er niets defect was. En zo kwam ik tot de conclusie dat er maar één oorzaak kon zijn: de zwaartekracht. Als je lamellen aan een horizontaal plafond hangt, blijven ze gewoon hangen. Maar aan een schuin plafond lukt dat niet, tenzij je iets installeert dat het schuiven van de lamellen blokkeert. En dat was niet gebeurd. Moge de duivel eerder vermelde sufferd komen halen! Ik heb toen zelf maar een soort blokkade aangebracht door de twee langste lamellen, die in de nok van de kamer hangen, binnen in de rail aan elkaar vast te binden met een touwtje. Toen ik dat aan C. vertelde keek ze mij aan of ik mijn verstand had verloren. “Met een stukje touw? En jij denkt dat dat helpt?” Maar tot nu toe gaat het goed. Ik weet niet of dat door dat touwtje komt, het kan natuurlijk ook weer mis gaan, maar voorlopig ben ik tevreden over mijn reparatie. C. moest toegeven dat ze dat niet had verwacht.
En intussen maak ik weer tekeningen, tussen het lezen door. Deze tekening heb ik maanden lang niet afgemaakt, omdat ik niet goed wist hoe ik de roos het beste kon inkleuren. Pas deze week vond ik een oplossing. Daarom schreef ik deze blog ook wat later dan gedacht. Ik voel me ook een beetje een soort restaurateur. Ik teken wel na wat een ander heeft getekend, maar onderwijl probeer ik het ook wat beter en mooier te maken.
En om je vraag te beantwoorden: nee, ik heb niks, tenminste, niet dat ik me kan herinneren.
Wat ik nog vergeten was te zeggen, Linie: die tekening in je voorlaatste blog is echt geweldig. Hij lijkt ook echt. Je maakt steeds meer gebruik van AI begrijp ik. Zelf ben ik niet enthousiast over AI. Er zijn veel fotoprogramma’s in omloop die beloven je oude en onscherpe foto’s weer zo goed als nieuw te maken en zelfs van kleur te voorzien. Met AI dus. Ik heb het nu een paar keer geprobeerd, maar het blijft een teleurstelling. Oude familiefoto’s zien er nu wel gelikt uit, maar ze lijken niet meer.
Een voorbeeld. De foto links is genomen toe ik 20 was. Jij hebt mij zo gekend, als je je dat nog kunt herinneren. De foto is zwartwit en niet echt geweldig, dus ik wilde hem verbeteren met AI, en dat werd dus de foto rechts. Die foto is gekleurd en van betere kwaliteit, maar ik heb geen idee wie dat is. Het zou mijn broer geweest kunnen zijn, als ik die had gehad. Hij heeft zowel bruin als grijs haar en de schaduw op de kraag is er gewoon bij verzonnen. Zo heb ik er niks aan. Ook ChatGTP maakt tot nu toe op mij weinig indruk. Ik besteed weinig tijd aan AI. Ik voel geen aandrang om mij die nieuwe technieken eigen te maken. Wat ik er totnutoe van zie is eerder kunstmatig dan intelligent. Ik bedenk zelf wel wat, niet altijd intelligent, maar het is tenminste van mijzelf.
Dat onze wifi was uitgevallen had ik al verteld. Dat is nu opgelost, maar dat ging niet vanzelf. Om te beginnen stopte de wifi ermee, zomaar, een paar dagen voordat we op vakantie zouden gaan. Niets deed het meer. Ik kreeg hem niet meer aan de praat, dus gingen we maar op vakantie. Weer thuis gekomen was het C. die als eerste ontdekte, dat de wifi het weer deed. Je snapt niet hoe het kan, het leek vanzelf weer opgelost! Na vier dagen viel hij echter weer uit. Aan wifi die het af en toe doet maar meestal niet, hebben we natuurlijk niets. Volgens mij was het modem niet meer in orde, versleten of zo. Ik ging dus naar de KPN-winkel. “Mijn wifi doe het niet meer. Hebt u een nieuwe modem voor mij?” “Heeft u uw modem al gereset?” “Nee” “Ga dat dan eerst doen. Als dat niet helpt, dan krijgt u een nieuwe modem” Ik weer naar huis om te doen wat mij was opgedragen. De modem resetten lukte wel, maar het leverde geen wifi op. Ik dus weer naar de winkel. “Aha, daar bent u weer” “Inderdaad. Ik heb het modem gereset, maar dat hielp niet” “Dan geef ik u een nieuwe modem mee”
Zonder verdere discussie werd mij een gratis modem aangereikt en kon ik weer naar huis. Wat je dan vervolgens moet doen is de codes van je nieuwe modem invoeren in alle apparaten die op wifi werken. Een gedoe dat dat is, het heeft mij uren beziggehouden! Twee computers, twee tablets, twee mobiele telefoons, de TV, de verbinding met Spotify, de verbinding met de internetradio, de verbinding met mijn draagbare muziekmachine, de draadloze printer en de app die is verbonden met de zonnepanelen. Het heeft mij er nog eens aan herinnerd hoe onmisbaar die wifi is geworden. Je hele huishouden hangt van de wifi aan elkaar. Toen een half jaar geleden bij ons een nieuwe wasmachine werd binnengereden, vroeg de monteur mij of hij wifi moest instellen. Wat!? Wifi op de wasmachine? Hij legde uit dat je dan vanaf je telefoon de wasmachine kon bedienen. Ik ben achteraf blij dat ik dat geweigerd heb. Wifi om mijn sokken te wassen, het idee!
Gelukkig kwam daarna hoogtepunt van onze vakantieperiode: C.’s verjaardag. In voorgaande jaren deed zij geen moeite om een fuifje te organiseren: iedereen was toch met vakantie. Wij gaan al jaren op haar verjaardag met zijn tweeën erop uit, ook heel gezellig. Maar dit jaar had zij een leuk uitstapje bedacht, dat zij graag met ons vriendengroepje wilde delen. Omdat het vrienden zijn met een volle agenda, hadden we tijdig gevraagd of ze op de bewuste datum beschikbaar waren, en dat bleek zo te zijn. Dus C. kon beginnen met de uitwerking van haar plan.
C. heeft ruim drie jaar als vrijwilliger gewerkt bij het museum Beelden aan Zee, in de wandeling BAZ geheten. Na haar vertrek gingen ze het museum verbouwen (ik geloof niet dat er een verband was) en in de zomer zouden ze het weer openen met een tentoonstelling met beelden van niemand minder dan Alberto Giacometti. Haar idee was om op haar verjaardag een voormalige collega te vragen een rondleiding te geven voor ons vriendengroepje in het vernieuwde museum met de nieuwe tentoonstelling. Vooraf gingen C. en ik eerst zelf een kijkje nemen. En dat was maar goed ook . . .
Wij zagen dat de verbouwing zeer geslaagd was. Het museum is nu veel mooier dan eerst, de ruimte is beter verdeeld, en op het dak van BAZ is nu ook meer te zien. De tentoonstelling echter was een aanfluiting, een joke, een dieptepunt, een miskleun van epische proporties, en dan druk ik mij nog zachtjes uit. Van Giacometti waren enkele piepkleine beeldjes te zien (pakweg 10 cm) en ook de rest van de tentoonstelling was niet om erover in je blog te schrijven. Twee dagen daarna, thuis, kwam bij C. het hoge woord er uit: dit kunnen wij de vrienden niet aandoen, dat wordt een sof. Maar C. is nu eenmaal niet voor één gat te vangen. Zij bedacht dat een bezoek aan Pulchri een goed alternatief zou kunnen zijn. En dat is het dan ook geworden. Je kent Pulchri wellicht, een grote galerie aan het Voorhout in Den Haag. Veel kunst te zien, en overal hangt een prijskaartje aan. Na het bezoek aan de tentoonstelling bezochten we het aangrenzende terras, en tegen zessen gingen we met zijn allen dineren in een gerenommeerd Haags restaurant. De vrienden waren zeer te spreken over het event, en zelf waren we ook dik tevreden.
In Pulchri
Ik zie steeds slechter. Ik heb dus twee nieuwe brillen aangeschaft. Dat het zo ver met mij heeft moeten komen. Maar nu kan ik je blogs beter lezen, dat is ook wat waard.
Ik ben naar hèt congres in de Brabanthallen geweest, waar maar één besluit werd genomen. De uitkomst van de stemming stond al bij voorbaat vast. Niet spannend, maar wel feestelijk. Ik dacht: laat ik eens een selfie nemen, kan ik bewijzen dat ik erbij was. Aan mijn kop kun je mijn politieke kleur zien. Veel rood daar, net als ikzelf.
Realiseer je je nu wel, dat wij sinds 1 juli partijgenoten zijn? Tja, wen er maar aan . . .
Wat ik toch elk jaar wel weer bijzonder vind is, dat onze lokale werkgroep van Amnesty International (ook C. zit daar in) met een groep vrijwilligers in de zomerperiode een boekenmarkt organiseert. Daar moet veel voorbereidend werk in gestoken worden, met als zwaarste hoofdpijnklus het vinden van een ruimte die groot genoeg is en die we zo’n twee weken mogen gebruiken. Als alles is voorbereid, kunnen inwoners vier dagen lang hun gebruikte boeken inleveren. Die worden door de vrijwilligers gesorteerd op genre en op alfabet, en een paar dagen later begint de verkoop. Een boek kost € 2, de laatste verkoopdag € 1. De opbrengst was dit jaar ruim € 10.000 en dat bedrag wordt, na aftrek van de onkosten, naar de landelijke organisatie van Amnesty International overgemaakt. Het is een populaire markt, je kunt er prima boeken aanschaffen voor een prikkie en het is ook nog voor een goed doel. Sommige mensen nemen een flinke stapel mee naar huis, die kunnen er weer een tijdje tegen. Ik draag een klein beetje bij door er foto’s van te nemen en berichtjes op de Amnesty-website te zetten. Maar de vrijwilligers doen het zware werk en krijgen daar van de bezoekers van de markt veel waardering voor. En terecht.
En toen konden we eindelijk op vakantie. Een korte week in Delden. Maar voor we daar arriveerden ging het al mis. Bij het overstappen van de ene in de andere trein liet ik mijn schoudertas in de vorige trein liggen. Niet dat er veel bijzonders in die tas zat, alleen maar mijn portemonnee met betaalkaarten en creditkaart, mijn iPad, mijn iPhone en mijn paspoort. Ik ben zelden zo in paniek geweest. Ik kreeg al visioenen van mensen die er met mijn tas vandoor gingen, de bankrekening leeghaalden, mijn mobiele apparaten hackten, mijn paspoort vervalsten en mijn BSN-nummer gebruikten om er met mijn naam de vreselijkste misdaden mee te plegen. C. bleef er opvallend kalm bij en gebruikte het enige communicatiemiddel dat wij op dat moment nog hadden: haar mobieltje. Zij belde familieleden die vlakbij woonden en ons kwamen ophalen. Zij voorzagen ons van goede raad, een computer en een oplader voor de telefoon. Toen wij terug naar het station gingen, belden en spraken wij met treinpersoneel, dat op hun beurt weer met collega’s ging bellen. Zo kwam vast te staan in welke trein de tas lag en waar die zich op dat moment bevond. En zo kwam een paar uur later een een geuniformeerde vrouw het perron oplopen met mijn tas in haar hand. Mijn opluchting kende geen grenzen. Alles zat er nog in. Ik had haar willen zoenen, maar ik hield mij in. Het zou als ongepast kunnen worden opgevat. En zij zag zo ook wel, dat ik blij was dat mijn tas weer terecht was. Toen kon de reis naar Delden eindelijk worden voortgezet.
Delden is best een aardig plaatsje, maar er valt verder weinig over te melden. Wij kwamen vooral voor de omgeving, waar het mooi wandelen is. Kasteel Twickel heeft een prachtige tuin, die wij grondig en van alle kanten bekeken hebben.
Wij hadden nog tijd over en we besloten Oldenzaal eens te bezoeken. Waarom? Omdat we er nog nooit geweest waren. Wie weet wat je daar gaat aantreffen. Ze hebben daar, weet ik nu, een mooi en gezellig winkelcentrum met ook een mooie grote bibliotheek, en verder vooral veel woningen met inwoners erin. Wist je dat Oldenzaal, met 32.000 inwoners, ongeveer 600 miljonairshuishoudens heeft? Dat lijkt mij nogal veel, maar hoe het elders in Nederland is weet ik eigenlijk niet. Toch eens opzoeken. Wat Oldenzaal ook heeft is een enorme kerk, die de status van basiliek heeft. Die status, moet je weten, wordt verleend door de paus. Hoe dat in zijn werk gaat weet ik ook niet. Ik denk dat de paus ooit tegen een paar onderknuppels heeft gezegd: “Zeg, ik hoor dat ze in Oldenzaal vinden dat hun kerk eigenlijk een basiliek zou moeten zijn, ga eens kijken of dat klopt”. En dat die knuppels bij terugkomst in Rome hebben gezegd: “Ja, wij vinden van wel”. En dat de paus toen een bevestiging naar Oldenzaal heeft gestuurd dat dat wel in orde is. Zoiets, denk je niet?
Vorige week zijn we ook nog een paar dagen in Limburg geweest. Eerst naar Roermond. Nog nooit eerder geweest. Best een aardige stad. We hadden wandelingen in de omgeving gepland, maar door de hitte is daar weinig van terecht gekomen. ’s-Morgens wandelen ging wel, maar de rest van de dag hingen we rond op terrassen om het advies van het RIVM op te volgen: dorst of geen dorst, doordrinken! Daarna doorgereisd naar Sittard (dat heet daar Zitterd) en daar was wat meer te zien. Ook daar hebben ze een basiliek, O.L. Vrouw van het Heilig Hart, vooral van binnen een bijzonder gebouw. In de hele kerk, op de muren en de pilaren, waren verzoeken en dankbetuigingen aangebracht, gericht aan Jesus en Maria en God mag weten wie. Verzoek om hulp bij een ziekte of een examen bijvoorbeeld, en een bedankje in geval van een teruggekeerde gezondheid of een geslaagd examen.
Ook een Mariakapel was het aanzien waard.
Niet alles zit mee. In de week voordat wij onze vakantie zouden voortzetten in Limburg, viel ineens de wifi uit. De dagen daarna heb ik contact gezocht met de KPN, en dat was een crime. Vroeger was ik gewend, dat je contact kon krijgen met een KPN-medewerker die je verder hielp. Dat is nu niet meer zo. Je moet nu online allerlei vragen beantwoorden, je huisadres invullen en dan is er “iets” dat een diagnose stelt en een bericht terugstuurt. In ons geval was het bericht: niets aan de hand en alles in orde. Wat?! De wifi doet het niet meer! Spreek me niet tegen! Wij vertrokken wifiloos naar Limburg (het hotel had trouwens uitstekende wifi) en toen wij weer thuis kwamen deed de wifi het weer. Zomaar, uit zichzelf weer teruggekomen. Tot hij afgelopen dinsdag weer uitviel. En omdat ik de oorzaak niet ken, weet ik nog niet hoe ik dat op moet lossen. We lezen nu meer boeken, wat we toch al van plan waren.
Ik ben van plan in een volgende blog meer aandacht te besteden aan de amerikaanse “politiek”. Er wordt in de amerikaanse sociale media hard, creatief en vaak emotioneel gereageerd op het optreden van Trump. Tussen al het geschreeuw trof ik een vrouw die rustig uitlegt wat er aan de hand is en langs welke weg wij dat moeten oplossen. Wat mij trof was de wijsheid van haar betoog. Waard om een paar keer te beluisteren.