De afgelopen dagen heb ik al zo veel geschreven, dat ik deze blog maar eens anders ga opzetten. Verheffend en toch leerzaam, kortom: film met geluid!
Een wonder
Yours sincerely,
C. was jarig, zoals je weet, en bij ons gaat het dan zo dat de jarige mag bedenken hoe en waar de verjaardag gevierd gaat worden. C. wilde zoals ieder jaar in ieder geval dineren bij haar favoriete Japanse restaurant in Den Haag. Dat hebben we ook gedaan en het was weer vreselijk lekker en erg gezellig. Maar dit jaar wilde ze ook het Keramiekmuseum in Leeuwarden bezoeken. C. wil nu eenmaal alles op de wereld een keer gezien of beleefd hebben. Ik heb dat minder. En we waren al eens in Leeuwarden geweest, in 1992, en in mijn herinnering was het daar een dooie boel. En wat moet ik nou met keramiek? Maar bij gelegenheid van een verjaardag moet je over dat soort dingen niet miezemuizen, maar gewoon gezellig meedoen.
En zo lieten wij ons, de dag na C.’s verjaardag, drie uur lang openbaar vervoeren naar Leeuwarden. Laat ik het maar gelijk vertellen: het was geweldig. Leeuwarden heeft een bezienswaardig oud stadscentrum, omgeven door een ouderwetse singel, net als in Leiden, Zwolle en andere oudhollandse steden. Wij hadden mooi weer, het was markt, er waren veel terrasjes en er was veel volk op de been. We hebben twee dagen veel rondgelopen en veel moois gezien van de oude stad. In 2018 was Leeuwarden culturele hoofdstad van Europa. Eén van de bezienswaardigheden toen was een optocht van grote poppen, die als marionetten aan kraanwagens werden rondgereden.
Kennelijk waren de ervaringen van toen zo goed dat werd besloten tot een traditie in de vorm van een Friese kunst- en mienskipstriënnale: Arcadia. De eerste werd in 2022 gehouden en de tweede dus dit jaar. En wij hebben daar een stukje van meegemaakt. Op het plein voor de Oldehove (een oude scheve toren) is een open houten constructie geconstrueerd, Bouwurk genaamd, die er van bovenaf uitziet als een kruis, en waar 100 dagen lang van alles te doen is: kunstenaars aan het werk, oude ambachten, thematische workshops, theater, ook voor kinderen, live muziek en wat ze verder nog kunnen bedenken. In de rest van Friesland worden soortgelijke manifestaties georganiseerd.
Maar daar waren wij niet voor gekomen. Wij waren gekomen voor het Keramiekmuseum. Ook dat was voor mij, maar ook voor C. een aangename verrassing. Ik had kopjes, schoteltjes, schaaltjes en vaasjes verwacht. Die waren er ook, maar er was ook echte kunst te zien. Deze bijvoorbeeld:
Of deze:
Er was zelfs een zaal ingericht met wat ik dan maar noem “oorlogskeramiek”:
De tentoonstelling bestond grotendeels uit scherven, en daar blijk je dus van alles mee te kunnen doen. Ik verdenk de kunstenaar er van, dat hij grote hoeveelheden gave voorwerpen van keramiek vakkundig heeft stukgeslagen, zodat hij er iets nieuws van kon maken. Veel interessanter dan een gaaf gebleven Ming-vaas of een zeldzame Louis Treize-schaal. Een atoombom van scherven, hoe bedenk je het.
De volgende dag hebben we een rondgang gemaakt door het oude centrum van de stad: in het stadspark langs de singel, een bezoek aan de Jacobijnerkerk, en ook aan de Blokhuispoort. Dat gebouwencomplex was vroeger een gevangenis, maar is nu door de middenstand in beslag genomen. Er is een Drink- en Eetlokaal dat “Proefverlof” heet en een café “De Bak”. In de cellen zijn nu winkeltjes gehuisvest, waar vooral kleding en hebbedingetjes werden aangeboden, huisvlijt zeg maar. Geen Hoog Catharijne, maar wel leuk bedacht.
En nu weer thuis. Ik kan deze week nog kalm aan doen, maar volgende week heb ik al weer vergaderingen, en vraagt de campagnestrategie weer aandacht. Ik krijg de indruk dat de VVD steeds meer bezig is zijn eigen graf te graven, maar misschien is dat wishful thinking. Dilan heeft Douwe Bob excuus aangeboden, omdat de VVD zakt in de peilingen. Dat mens heeft ook geen greintje integriteit . . .
Ik zal dr’ leren!
Sterreves druk heb ik het. Ik leid twee campagnes, ik run het ledenblad, en nu ben ik ook tijdelijk voorlopig invallend interim voorzitter van de GL afdeling. De echte voorzitter heeft twee maanden vakantie genomen! Ze was net twee dagen weg, toen het kabinet viel. Nu mag ik de voorbereidingen treffen voor een verkiezingscampagne. En ik had op een rustige zomer gehoopt. Nee dus.
In april en mei heb ik samen met een PvdA-collega aan een campagneplan voor de gemeenteraadsverkiezingen gewerkt. Nou ja, samen, hij zei: ik doe wel een voorstel. Ik bood aan te helpen, maar hij zei: hoeft niet, lukt me wel. Weken later kwam hij met een groots en meeslepend plan, een langdradig en gedetailleerd document met 14 voetnoten, en praktisch onuitvoerbaar. Dat was voor mij aanleiding hem uit te nodigen voor een gesprek. Intussen had ik het plan aan mijn voorzitter laten zien, en die zei: dit is gruwelijk ambitieus en veel te duur. Dat sterkte mij in mijn oordeel, en zo ging ik het het gesprek in. Achteraf bezien was het een stevig functioneringsgesprek, van twee kanten. Maar het heeft wel geholpen. Zijn conclusie: dan doe ik nu even niets, ik zie wel waar jij mee komt. En zo kwam het, dat ik op Eerste Pinksterdag, van negen tot half vijf (ik had de geest!) een wezenlijk ander plan in elkaar heb geschroefd, dat hij vervolgens volledig accepteerde; hij vond het zelfs een mooi plan geworden! Het moet natuurlijk nog worden goedgekeurd door beide partijen, maar dat kan niet meer fout gaan.
En zo kwamen wij in Holten. Wij vertrokken maandag met de trein in de wetenschap, dat er om de andere dag een treinstaking werd georganiseerd en dienstregelingen steeds werden aangepast. We hielden er rekening mee, dat we Holten niet eens zouden halen. Maar we kwamen bedrogen uit: de hele reis verliep nauwkeurig volgens het boekje. In Holten zaten we midden in de natuur. De laatste jaren maken C. en ik in onze zomervakanties alleen maar boswandelingen, maar ik kan je zeggen: dat verveelt nooit.
En intussen lig jij nog steeds in de kreukels. Je bent niet te benijden, met zo’n lange herstelperiode. Wij hopen dat er spoedig een stijgende lijn inzet en je weer gewoon lekker kunt wandelen.
Terug uit Holten meteen door naar het congres. Daarover heb ik in het ledenblad een artikel geschreven. Dat geef ik hieronder integraal weer.
Ik had er een beetje naar toegeleefd, naar 21 juni. Op die dag was er ’s morgens een GroenLinks-congres, en ’s middags een gezamenlijk congres van PvdA en GroenLinks. Vooral van dat tweede congres had ik hoge verwachtingen. Er was recent besloten tot een fusie van beide partijen, er was net een lijsttrekker gekozen, dus ik verwachtte een hoerastemming bij de congresgangers.
Op weg naar het congrescentrum trof ik bij de tramhalte een vrouw die daar ook naartoe ging. Wij raakten in gesprek en zij bleek op weg te zijn naar het PvdA-congres, dat diezelfde ochtend gelijktijdig met het GroenLinks-congres werd gehouden. Ik vroeg of zij aansluitend ook het gezamenlijke congres zou gaan bijwonen, maar dat was niet haar bedoeling. Desgevraagd zei ze dat ze tegen de fusie was. Ze wees mij op het RoodVooruit-speldje dat op haar jasje zat. Samenwerken prima, maar de PvdA opheffen, dat ging haar te ver. Zij zag de fusie als een verlies, niet als winst.
Het GroenLinks-congres begon met een plotseling ingelast optreden van Frans Timmermans. En dat had alles te maken met de motie die de Tweede Kamer-fractie twee dagen eerder had ingediend. De motie riep op tot een volledig wapenembargo tegen Israël. Timmermans hield een gloedvol betoog waarin hij de motie verdedigde. En ik moet zeggen: op mij maakte dat indruk. Ik had mij in eerste instantie afgevraagd of de motie ons bij de verkiezingen niet voor de voeten zou lopen. “Israël” is nu eenmaal een gevoelig onderwerp. Tijdens het gezamenlijke congres in de middag werd ruim aandacht besteed aan het onderwerp. Enkele prominente PvdA-leden, waaronder een aantal RoodVooruit-aanhangers, hadden een motie ingediend waarin werd gevraagd afstand te nemen van de door de fractie ingediende motie. Zij betoogden, dat het wapenembargo ook betrekking had op de onderdelen die Nederland aan Israël levert voor het Israëlische raketschild Iron Dome, dat burgers beschermt tegen inkomende raketten. Je mag burgers niet die bescherming ontnemen, aldus de PvdA-prominenten. Daartegen betoogden een lange rij insprekers op het congres, dat zij de motie van de fractie ondersteunden. Zij benadrukten de wandaden van het Israëlische regime en konden zich goed vinden in het embargo. Bij de stemming bleek dat ruim 80% van de aanwezige leden het wapenembargo ondersteunt. Dat was een duidelijke steunbetuiging voor de kamerfractie. De moeilijkheid is, zo had Timmermans het verwoord, dat beide standpunten worden geschraagd door valide argumenten. Het is zeer verdedigbaar om te pleiten voor de noodzaak om de burgers van Israël te beschermen tegen aanvallen vanuit de lucht. Maar het is eveneens verdedigbaar om geen wapens te willen leveren aan een regime dat langdurig en grondig genocide pleegt. Dat laatste hebben de leden zwaarder laten wegen. Ik ook.
Na het optreden van Timmermans was het GroenLinks-congres verder een tamelijk normaal congres waarin werd gestemd over bestuursleden, leden van de raad van toezicht, aanpassing van het huishoudelijk reglement, en de verantwoordingen van de kamerfracties en de europese fractie. Katinka Eikelenboom werd herkozen als partijvoorzitter.
Het gezamenlijke congres begon met een door Kati Piri geleide paneldiscussie, met Jacinda Ardern, voormalig premier van Nieuw Zeeland, Elly Schlein, oppositieleider in het Italiaanse parlement, en een politica uit Servië, waarvan ik de naam niet heb onthouden. Jacinda Ardern, in de hele wereld beroemd om haar empathische leiderschap, was al in Nederland om haar boek “De Nieuwe Macht” te promoten.
Daarna een korte toespraak van Jesse. Hij waarschuwde dat het een stevige verkiezingscampagne zou worden. “Alles wat we zeggen zal worden afgekraakt en geframed”. Zijn advies: hou je rug recht.
Vervolgens begon het congres aan de behandeling van maar liefst 25 moties. Dat nam, mede door de kamermotie over het wapenembargo, erg veel tijd in beslag. Het congres zou 17.00 uur afgelopen zijn, maar op dat tijdstip werd motie nr. 13 behandeld. Mensen begonnen geleidelijk de congreszaal te verlaten, en dat heb ik toen ook maar gedaan. Dat kwam ook door het grote aantal insprekers dat aan het woord werd gelaten. Veel leden hadden behoefte om naar aanleiding van de moties hun zegje te doen en in veel gevallen zeiden ze, in hun eigen woorden, allemaal hetzelfde. Ik ben trots op het democratische gehalte van mijn partij, maar twee lange congressen op één dag is wel veel van het goede.
Tot zover mijn congresartikel. Nu ik toch bezig ben met kopiéren en plakken, kan ik je net zo goed mijn anti-Dilan-artikel laten lezen.
Eind oktober zijn er verkiezingen voor de Tweede Kamer en daarna moet er uiteraard een kabinet worden geformeerd. De PVV mag waarschijnlijk niet meer meedoen, BBB zakt weg, en NSC heeft bijna geen kiezers meer. Een linkse meerderheid mag van mij, maar ik reken er niet op. Een coalitie tussen links en rechts dan maar? GroenLinks-PvdA en VVD samen in een kabinet? Zou dat lukken? Voor mij reden om eens na te gaan wat de VVD eigenlijk wil.
In april publiceerde de VVD een plan voor een sterke en weerbare economie, getiteld “Radicaal kiezen voor groei”. Het document begint met een schets van de economische ontwikkelingen in de wereld. China is een totalitaire macht en een wereldeconomie geworden. Rusland laat een zorgelijke expansiedrift zien. De VS legt forse handelstarieven op en stelt niet altijd het belang van democratie voorop. Europa moet dus een eigen koers gaan varen en zijn economische weerbaarheid versterken. We zijn te afhankelijk van die grote drie. Europa is een speelbal van politieke keuzes die in andere landen worden gemaakt.
Het is daarom absolute noodzaak dat we kiezen voor een groeiende economie en voor het maken van eigen Europese producten in cruciale sectoren. Die groei, dat verdienvermogen, schept de ruimte om direct te investeren in onze defensie en onze defensie-industrie, maar zorgt er ook voor dat we op andere prioriteiten meer kunnen investeren zonder de belastingen te verhogen. Mensen houden bovendien door groei meer geld over in de portemonnee. Economische groei is de motor achter de vrijheid van het individu: het biedt meer keuzemogelijkheden, zelfbeschikking en sociale mobiliteit. Daarnaast stimuleert het innovatie en financiert het onze welvaart en verzorgingsstaat. We moeten er daarom fundamenteel voor kiezen om ondernemen in Nederland aantrekkelijk te maken, om werken te laten lonen en om daarmee bedrijven in Nederland te houden. En ook: Economische groei maakt ons simpelweg sterker en weerbaarder. Het klinkt te mooi om waar te zijn. Is het echt zo simpel?
Een groot deel van de politiek lijkt het belang van groei sowieso compleet uit het oog te zijn verloren. Economische groei wordt als iets vies of iets slechts gezien. ‘Degrowth’ is het begrip dat men probeert mainstream te maken. Een romantisch, maar naïef idee dat de klok terug wil draaien naar een samenleving van schaarste, met weinig tot geen perspectief op vooruitgang.
Dit citaat is een mooi voorbeeld van wat we tegenwoordig framing noemen. Degrowth is een weinig gebruikt begrip, en zal ook niet gauw mainstream worden. En hier staat ook, dat linkse types de tijd willen terugdraaien en geen vooruitgang willen. Wat ik zie is dat de VVD een oud verhaal weer wil oppoetsen. De VVD wil vasthouden aan een groeimodel dat inmiddels zoveel nadelen heeft laten zien, dat het dringend aan revisie toe is. Een halve eeuw geleden verscheen het beroemde MIT-rapport “Grenzen aan de groei”. In de decennia daarna is voor dit thema steeds meer aandacht gekomen, en wordt er gezocht naar andere economische benaderingen. Vindt de VVD dat er grenzen zijn aan de groei? Heeft de VVD oog voor de uitputting van de grondstoffen die een direct gevolg is van ongebreidelde groei? En heeft de radicale groei wellicht ook iets te maken met de groeiende ongelijkheid in de wereld? Ik denk van wel, maar bij de VVD hoef je daar niet mee aan te komen.
Het moet echt klaar zijn met de blinde fixatie van een meerderheid van de Nederlandse politiek op herverdeling. Het gesprek moet gaan over groei. Het moet klaar zijn met alleen maar meer belasting willen heffen, meer regels verzinnen en meer rapportageverplichtingen eisen. Ondernemers die bereid zijn risico te lopen en banen te creëren worden zo tegengewerkt, klein gehouden en weggezet als profiteurs.
Wat ik lees in dit VVD-plan is niet alleen, dat economische groei een must is, maar ook dat alleen het bedrijfsleven daar voor kan zorgen. En het bedrijfsleven, dat zijn de ondernemers. Als die nou maar ruim baan krijgen, minder belasting, minder regels, minder verantwoording afleggen, dan profiteert iedereen in Nederland daarvan. Naar mijn idee een zeer eenzijdig verhaal, een beperkte visie, met een ondertoon van boosheid en frustratie.
De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie noemt zich een volkspartij, maar is in feite een belangengroep, een ondernemersvereniging. Weliswaar bevat dit VVD-plan niet alles wat de VVD vindt, het is ook niet hun partijprogramma. Maar het staat wel erg ver af van waar GroenLinks-PvdA voor staat. Kunnen wij daar vruchtbaar mee samenwerken om problemen in Nederland aan te pakken? Ik moet het nog zien.
Tot zo ver. En nu zitten we dus in Nunspeet. 35C*. Maar het is nooit te warm om te bloggen.
Heel veel sterkte nog en we hopen je spoedig weer te kunnen ontmoeten.
Op 1 maart jl. heb ik mijn koperen jubileum gevierd: 12,5 jaar met pensioen! En ik zeg nog van de week tegen C, ik zeg: ik heb het mijn hele pensioentijd niet zo druk gehad als nu. Ik máák me ook druk, daar komt het door. En ik zou ook niet anders willen. In ons dorp gaan, zoals je weet, GL en PvdA samen de verkiezingen in. Die verkiezingen zijn pas over een jaar, maar we maken ons er nu al druk over. We moeten ook veel regelen: een programma schrijven, een kandidatenlijst samenstellen en een campagne bedenken. Ik zit in het campagneteam en omdat we snel aan geld moeten zien te komen, heb ik de afgelopen dagen een lijst campagne-activiteiten bedacht waarvan ik de kosten heb begroot op €10.000. Ik bedoel, als je de verrechtsing wil tegengaan moet je het groots aanpakken. Mijn PvdA-collega (we hebben een campagneteam met collega’s van beiderlei kunne zoals je begrijpt) vindt dat ik overvraag, dat bedrag krijgen we nooit toegewezen volgens hem, maar ik heb me juist ingehouden. Voor minder kunnen we het echt niet doen, en dat zal ik Timmermans ook duidelijk maken.
Ik zag in één van mijn apps (ik krijg er alsmaar meer, daar moet ik ook eens iets aan doen) dat de coalitiepartijen met elkaar ruim 30% gezakt zijn in de peilingen, vergeleken met de Tweede Kamerverkiezingen van november 2023. Het is dan wel gepeild door Maurice de Hond, maar toch leuk om te zien. NSC heeft helemaal geen achterban meer, die wil grotendeels weer terug naar het CDA, omdat Henri Bontebal het zo leuk doet.
Ik las laatst dat als een kabinet valt, dat het dan niet wettelijk verplicht is om verkiezingen uit te schrijven. Dat is de laatste decennia wel de gewoonte geworden, maar er staat nergens dat het moet. Ik hoop ook dat het kan. Zou mooi zijn.
Dat brengt mij dan weer op Bernie Sanders. Hij heeft eerder deze maand een pakkend betoog gehouden over de politieke situatie in de VS en de oligarchie die daar nu heerst. Zijn betoog duurt 25 minuten en ik durf het rustig historisch te noemen.
Hij zou wat mij betreft erelid van GroenLinksPvdA mogen worden. Of hoe onze nieuwe partij ook gaat heten. Heb jij al een pakkende partijnaam in gedachten? Ik ook niet. Een van mijn GL-collega’s is bang dat de term groen uit de naam van de partij verdwijnt. Ik hoop er juist op. Onze partij wordt al te vaak geassocieerd met bloemetjes en bijtjes en te weinig met ongelijkheid en opkomen voor wie het minder hebben.
De laatste tijd gaat er veel kapot bij ons. Van de lamellen had ik je al verteld. In november begaf de CV-ketel het, na 19 jaar tamelijk trouwe dienst, en die is dus vervangen door een nieuwe gasketel. Een warmtepomp durven we niet aan, die schijnen nogal wat kabaal te maken. Dat was allemaal kort nadat de printer niet meer wilde meewerken. Hij printte nog wel, maar alleen de meeste letters. Sommige letters printte hij maar gedeeltelijk, en ik kreeg het euvel niet verholpen. Nu moet gezegd, dat hij al erg oud was, zo oud, dat ik vergeten ben hoe oud. Ik kon niet anders dan een nieuwe laten aanrukken. De nieuwe printer heeft WIFI. Kun je je dat voorstellen? Je hoeft de printer dus niet meer met een kabel aan je computer te hangen, het werkt allemaal draadloos. Ik heb nu ook een app op mijn telefoon, zodat ik op afstand de printer kan laten werken. Maar dan moet de printer wel aanstaan. Je moet dus eerst naar de printer lopen om hem aan te zetten, daarna kun je hem op afstand met je telefoon bedienen. Ik snap niet hoe dat kan, maar ik snap ook niet wat daar nuttig aan is. Ik ben te oud voor die nieuwlichterij . . .
Eerder deze week heeft ook onze wasmachine het begeven. De dag daarna stond er al een reparateur op de stoep. Vooraf dacht ik dat, als ik hem vertel dat het apparaat zestien jaar oud is, hij wel het wijze hoofd zal schudden en mij wijsmaken dat er niets maar dan ook niets meer aan te doen is. Dat viel reuze mee. Hij opperde voorzichtig dat ik na 16 jaar wel eens aan een nieuwe mocht denken, maar hij was ook graag bereid het euvel te verhelpen. Dat heeft hij ook gedaan: de afvoer was verstopt en de schokdempers waren versleten. Ik wist niet dat een wasmachine schokdempers had. Nu doet hij het weer, hopelijk weer voor een jaar of zestien.
En ook onze woonkamerklok is uit de tijd gestapt. Zomaar ineens. Daar moest dus een nieuwe voor worden aangeschaft, weinig keus. Dat zeg ik niet helemaal goed trouwens. In de klokkenwinkel in Leiden was er juist een enorme keus. Zelden zo veel klokken bij elkaar gezien, en toch maar heel weinig exemplaren die je in je woonkamer zou willen hangen. Uiteindelijk hebben we een exemplaar gekozen dat zo simpel was, dat ik het zelf had kunnen bedenken. Een groot ontwerper zou er nooit op gekomen zijn.
Volgens mij heb jij weer wat zicht nodig op de vrolijke kanten van het leven, Linie. Ik heb dus besloten jouw brein middels deze blog te impregneren met wat relativerende inzichten. Ik heb daar nu ook eindelijk weer eens de tijd voor. De afgelopen maanden waren zo ongeveer de drukste van mijn hele pensioenperiode. Mijn beide hobbies, GroenLinks en Studiefonds Filipijnse Kinderen, hebben veel tijd in beslag genomen, maar de resultaten zijn goed, dat helpt natuurlijk. De ergste drukte is nu voorbij, ik heb nog maar één rotklusje te doen en dan komt mijn dagelijkse leven, net als dat van de rest van Nederland, langzaam tot stilstand en glijden we met zijn allen de feestdagen in. Voor het zover is wil ik je nog even van repliek dienen.
Je hebt overigens wel gelijk: het zijn geen vrolijke tijden. We worden geregeerd door het falderappes van de PVV. Haar van Asiel ziet er inderdaad uit als een kampcommandant, in ieder geval niet als een minister. Je vraagt je af waar we in terecht zijn gekomen. Ik sluit mij ook steeds meer af van het politieke nieuws. Ik wil het niet meer horen en er ook niet bijhoren. Ik ben de schaamte nog niet voorbij. “Morally deplorable” vind ik wel een rake typering van de PVV-BBB-VVD-aanhang. Ook elders in de wereld gaat het niet goed. Israel is bezig met het uitroeien van de Palestijnen en de hele Gaza-strook met de grond gelijk te maken. En de president-elect, wiens naam ik hier niet zal noemen, heeft een ministersploeg samengesteld waar de honden geen brood van lusten. Volgens Mark Rutte moeten we ons voorbereiden op oorlog. Lekkere kerstboodschap.
Je weet dat wij niks hebben met Kerstmis. Volgens mij heb ik dat eerder al eens uitgelegd. Het ongeloof van C. en mij kent geen grenzen. Wij vieren de geboorte van Jezus niet. En wij zijn de enige niet.
Wij hebben geen plannen voor de kerst, behalve dan dat ik een pizza ga maken. Jaren geleden heeft C. mij geleerd hoe dat moet. Ik maak hem helemaal zelf, inclusief de bodem. Ik heb er bij C. altijd groot succes mee. Ik maak hem niet rond, want dan past hij niet in de oven. Ik probeer hem rechthoekig te maken, maar ook dat lukt eigenlijk nooit. Mijn pizza’s lijken nog het meest op afbeeldingen uit de atlas: soms op Texel, of Sardinië, of Taiwan, nooit op Colorado.
Mensen kijken vaak op tegen hoogwaardigheidsbekleders. Dat is nergens voor nodig. Het zijn ook maar gewoon mensen.
We krijgen met steeds meer kunstmatige intelligentie te maken. Ik maak mij meer zorgen om de voortschrijdende kunstmatige domheid (AS: artificial stupidity). Mensen zijn van zichzelf niet dom, maar worden zo gemaakt en zo gehouden. Door types die daar garen bij spinnen. Ik zag op het nieuws een demonstrerende student, die op zijn protestbord had geschreven: als ze bezuinigen op onderwijs, ben ik straks net zo dom als het kabinet. Dat bedoel ik dus.
Soms kom je iemand tegen die de zaken een beetje in perspectief kan zetten, zodat je weer met beide benen op de grond komt te staan.
Het is je misschien opgevallen dat ik steeds meer op de sociale media zit. Dat komt mede omdat ik nu zitting heb in de werkgroep Communicatie van onze GroenLinks-afdeling en daar zweren ze bij Facebook en Instagram. Want daar kun je filmpjes op zetten om je boodschap te verkondigen en de verrechtsing te bestrijden. Volgend jaar wordt een druk jaar voor onze partij, althans in ons dorp, want we gaan samen met de PvdA één kandidatenlijst maken en na de raadsverkiezingen van maart 2026 zitten we met één fractie in de raad. En om die fractie zo groot mogelijk te maken gaan we zo vaak mogelijk de boer op, met inwoners praten, zichtbaar zijn in het dorp, daar maken we dan filmpjes van en die zetten we dan op alle sociale media die we kunnen vinden. Behalve Twitter (voorheen X). De heer Musk, die zitting gaat krijgen in het kabinet van de president-elect, wiens naam ik nogmaals niet zal noemen, heeft van Twitter (voorheen X) een open riool gemaakt, waar wij, mijn soortgenoten en ik, niet aangetroffen willen worden. Daarom zitten wij bij Bluesky, waar ook ik op te vinden ben. Als je mij daar volgt, probeer ik je zoveel als mogelijk is op te beuren met uitspraken met mensen die het waard zijn om te volgen. Dus @flemmens.bsky.social, daar gebeurt het.
Ik ken jou als een groot, om niet te zeggen bevlogen muziekliefhebber. Dat waardeer ik zeer aan je, zelf ben ik het ook. Je hebt muziek wel eens de hoogste kunstvorm genoemd. Of dat zo is, is volgens mij niet vast te stellen, maar daar gaat het natuurlijk ook niet om. Ik vond een muziekfilm die jou absoluut niet onberoerd zal laten. Als je het ziet, geloof je je oren niet.
O ja, laat ik niet vergeten je de hartelijke groeten over te brengen van C. Zij wenst jou het allerbeste en ook nog eens prettige feestdagen. Ik sluit mij daar van harte bij aan. Laat ik afsluiten met de levensles die wij beiden zo goed mogelijk proberen te praktiseren.
