Zeven maanden geleden heb ik mijn laatste blog geschreven. De klad zat er in. Maar ik ga weer beginnen. Je mailde het terecht: eindelijk rust voor Fons. De campagne is klaar en we hebben een goed resultaat behaald. GroenLinks-PvdA is nu de grootste partij in ons dorp. Ik kan niet beweren dat dat alleen aan de campagneleider lag, maar een beetje trots ben ik toch wel. We hebben nu het initiatief bij de vorming van een coalitie. Als het goed uitpakt, hebben we straks een coalitie van GroenLinks-PvdA, VVD en D66. 13 van de 21 zetels. Of dat lukt moeten we natuurlijk eerst nog zien. En verder, ook wij hebben te maken verrechtsing. Niet allen is bij ons de VVD groter geworden, maar twee raadszetels worden straks bezet door types van FvD. Dat is wennen, het zijn geen andersdenkenden, maar lui die in de ruimte zwetsen en eigenlijk niets moeten hebben van de overheid. Zij zitten in de raad om het raadswerk af te kraken onder het motto: de bewoners hebben altijd gelijk; wat het gemeentebestuur wil is totaal niet belangrijk. We gaan het zien.

Of misschien ga ik het niet zien. Ik heb in februari aan mijn collega’s laten weten, dat ik per 1 mei stop met alle activiteiten voor de partij. Ik stap uit het bestuur, ik stap uit de redactie van het ledenblad, ik schrijf geen (jaar)verslagen meer voor de fractie, ik houd de website niet meer bij, ik leid geen campagnes meer, en ik schrijf geen column meer in de dorpskrant. De reden is vrij simpel: het is mooi geweest. Ik heb het graag gedaan, tot ik het niet meer leuk vond. Dat is nu. Ik had al een tijd het gevoel niet met pensioen te zijn maar een tamelijk drukke baan te hebben. Vooral de twee campagnes kort na elkaar waren behoorlijk zwaar. Dat ik zeven maanden geen blog heb geschreven heeft daar mee te maken. Als je zo vol zit met grote en kleine klussen, die allemaal een deadline hebben, ben je continu bezig met plannen en organiseren en proberen niets over het hoofd te zien. En jij weet ook hoe het bij een vrijwilligersorganisatie werkt: langs elkaar heen, voor de voeten lopen, te vroeg beginnen en te laat stoppen, of juist omgekeerd, niet altijd efficiënt, maar wel altijd met de beste bedoelingen en altijd in de goede richting. Bevredigend maar vermoeiend.

En hoe werkt het dan bij mij? Als ik in februari besluit 1 mei te stoppen, zakt mijn werklust al vrij snel in en doe ik al gauw zo min mogelijk, in de hoop dat het niet al te erg in de gaten loopt. Ik ben trouwens in de laatste fase van de campagne intensief geholpen door een paar collega’s die mij veel werk uit handen hebben genomen. Dat heeft mij enorm gestimuleerd bij het afbouwen. Ik heb nog een paar vergaderingen in april en dat is het dan. Intussen ben ik al bezig met andere dingen: boeken lezen, naar mijn favoriete muziek luisteren, met goede vrienden optrekken, tekening maken van C. Riom, uitstapjes en vakantie plannen. Een verademing kan ik je zeggen, en weer meer rust in mijn hoofd. En tijd om weer eens een blog te schrijven.

Jij hoopt ook ooit weer te beginnen met blogs schrijven. Dat hoop ik ook. Je wordt gemist op het web, niet alleen door mij. Uit je summiere berichtgeving maak ik op dat het nog steeds niet goed met je gaat. Wij beiden vinden dat spijtig. Wij zouden wel een dezer maanden op ziekenbezoek willen komen, maar wij weten niet of je dat op prijs stelt. Wil je dat ons laten weten?

Intussen heb ik een nieuw paspoort aangevraagd, en daarvoor een nieuwe pasfoto laten maken.

De foto zou niet misstaan in een uitzending van het programma “Opsporing verzocht” of op een openbare billboard van de politie met afbeeldingen van types die niets vermoedende bejaarden bestelen.

Ook nog een kleine tentoonstelling gezien van het werk van David Hockney. Die man weet hoe je een mooi schilderij moet maken.

Tot zover even. Ik ga proberen van het bloggen weer een vaste gewoonte te maken.