Hoe is het eigenlijk, Fons, met je nietsontziende analyse van het Amerikaanse volk?
Gooi anders wat trefwoorden – simplistisch, conservatief, laagopgeleid, bekrompen, hypocriet, schreeuwerig, eendimensionaal, oppervlakkig, shifty, competitief, megalomaan – in je AI en begin met ‘De goeden niet te na gesproken’, anders word je al meteen waar je bij zit helemaal kapot gehackt. Probeer net zo genuanceerd te zijn als ik altijd.
Nee hoor, ik maak zo goed als geen gebruik van AI, alleen soms even één keer voor zo’n cartoonachtig fotootje van iemand hangend in een plataan. Ik wou daar zelf zo onherkenbaar mogelijk op, maar wel ook dat je toch ziet dat ik het ben. En krijg dat dan maar eens zonder AI voor elkaar. Vergelijk het met je eigen foto als jonge god in je vorige blog. Je bent het wel en je bent het niet, ra ra hoe kan dat? Dat kan dankzij AI. Voor zulke dingen is AI de aangewezen Weg, als ook de Waarheid en het Leven. Voor ons is die weg vermoedelijk doodlopend, maar AI zelf geniet er met volle teugen van, eindeloos en gelukzalig. En daar kun je eigenlijk wel vrede mee hebben. De mensheid heeft zich niet echt bewezen als bij uitstek geschikt voor het bestaan op aarde. Dat vond ik vroeger ook al, maar toen was ik lid van de PvdA, waar zulke ideeën vóór, tijdens noch na het zingen van de Internationale op prijs werden gesteld. Maar nu ik lid van PRO ben, kan het wel en gooi ik het er allemaal uit.
Wat houdt je dan in vredesnaam nog op de been, zul je vragen. ‘Twee dingen’, zei mijn geliefde Joop den Uyl dan, omdat je anders halverwege zijn eerste ding al ophield met luisteren. Ten eerste houdt mij op de been dat ik niet kan zitten en ten tweede het bestaan van rituelen in het algemeen en dat van het eerste kopje koffie van de dag in het bijzonder. Koffie zet ik, mits niet hangend in een plataan, per kopje. Het is een ritueel bestaande uit een aantal vaste en ondanks alles groot vertrouwen in de toekomst, onze overheid en het leven in het algemeen suggererende onderdelen, zoals pfas-water aan de kook brengen in pfas-waterkoker, plastic pfas-filterhouder op gewoon kopje plaatsen, papieren pfas-filter in plastic pfas-houder doen, flinke schep pfas-koffie van DE erin, volle pfas-melk in melkpannetje met anti-aanbak-pfas-laag, gas eronder, vleugje koud bij kokend pfas-water voegen, omdat ze zeggen dat de pfas-koffie beter tot zijn recht komt bij pfas-water tussen de 92 en 96 °C – vraag maar aan AI – beginnen met opschenken, melk in de gaten houden, kasjes buiten openen, anders verleppen sla, tomaten, komkommers en ook de mais al voor de zwakbegaafde haan van Hans drie keer heeft gekraaid, en zo voort en zo verder en als ik dan eindelijk met mijn kopje koffie aan mijn geheel uit pfas-onderdelen opgetrokken statafel sta, wil ik maar zeggen, moet je mij niet storen. Maar mijn vriendin gaat volgende week voor de vierde keer na mijn ongeluk alleen op vakantie, met haar zus weliswaar, maar zonder mij, ze laat mij gewoon thuis- wat doen jullie met Linie? Die laten we gewoon weer thuis – en nu voelt ze zich natuurlijk schuldig, omdat het al de vierde keer is sinds mijn ongeluk dat ik niet meegenomen word op vakantie, dus hoor ik haar de trap opstommelend roepen:
‘Ik ga je bed verschonen.’
‘Nee!’
Ik verslik mij in mijn koffie, in het eerste slokje al, wat echt heel ongewenst is bij zo’n belangrijk ritueel. Rituelen zijn er om houvast te bieden en rust in het gemoed. Men moet ze niet verstoren. Stel je een kerk voor, hier in Wijchen bijvoorbeeld, waar midden in de dienst, of bij het uitdelen van de hosties, of wat die katholieken allemaal nog meer hebben bedacht voor hun houvast en rust in het gemoed, plotseling het hele drugskartel van Overasselt binnenvalt. Ja, nu weet je ineens wel waar Overasselt ligt, hè? Wat kunnen we verder nog doen om jou wat belangstelling voor onze regio bij te brengen? Zeg het ons. We hebben ook overal nog wapens liggen, bij de basisscholen, in het struikgewas, op de weidse boerenakkers en uiteraard rondom de martelcontainers van het kartel. Het is heus niet alleen in Brabant waar die containers staan, ze zijn overal, je moet ze alleen willen zien. Een beetje interesse in de provincie Fons, met die ps onder je vorige mail: ‘Ik had nog nooit van Overasselt gehoord’. Dzjiezus!
‘Jawel’ houdt mijn vriendin, op traptree 3 intussen alweer, vol, ‘Je ligt er al 6 weken in.’
‘Maar ik doe het zelf wel, mijn bed verschonen.’
‘Wanneer had je ongeveer gedacht?’
‘Over twee weken en dan stinkt het nog haast niks, ik ben nog iemand die haast niks stinkt.’
‘Ik ga het NU doen.’
‘Schei uit met dat geëmmer, ik sta aan de koffie!’
‘Ik doe het alleen, ik kan het makkelijk alleen, jou niet bij nodig.’
‘Ik vind dit een maatschappelijk onverantwoorde vorm van onruststokerij.’
‘Ik zal jou zèggen wat onverantwoord is, ik zal jou zèggen wat onverantwoord is!’
‘Maar eerst weer even met vakantie zeker?’
Verder trapopwaarts wegstervende geluiden, een raam dat open wordt gegooid, dan weer terug vanaf de overloop:
‘Die matras krijg ik niet in mijn eentje om, je moet even komen helpen.’
Ik heb begrepen dat jij zelf ook wat problemen had, met name met je wifi. Ik zou hiervan willen zeggen: het is helemaal NIKS vergeleken met mijn problemen met de wifi. Of in ieder geval met de DigiD-app op mijn telefoon. Jij hebt tenminste nog een KPN-winkel, met een echte persoon achter de balie. Hier hebben we niet eens een balie. Meer dan genoeg zware wapens overal waar je kijkt, maar een beetje digitale hulp van zo’n kartel, ho maar. Ik ben nu 4 dagen bezig geweest met pogingen om mijn problemen op te lossen. Elke dag zo’n uur à anderhalf. Niets helpt, hoeveel door DigiD zelf geadviseerde checks & balances ik ook uitvoer. Steeds blijft, als ik mijn patiëntendossier probeer in te zien, de mededeling: “Helaas moet u opnieuw inloggen: er was langer dan 15 minuten geen activiteit in het scherm.” Stapelgek word ik hiervan. Het barst van de activiteit in mijn scherm. In heel Wijchen vind je niemand met zoveel activiteit in zijn scherm als ik. Als mij. Dan mij. Maar met mijn soort probleem kan ik niet naar een telefoonwinkel. ‘Geeft u mij even uw DigiD-codes, dan los ik het voor u op.’ Ja, toedeloe. Morgen maar opnieuw proberen, denk ik, de aanhouder wint. Standaard browser vervangen? Misschien is dat het. Weg met Google Chrome, welkom Firefox?
Eind van deze maand wordt mijn implantaat met al zijn schroeven verwijderd. Het verzoorzaakt teveel blijvende pijn. Die schroeven zijn te lang. De gewenste maat bleek tijdens de operatie niet aanwezig, tot licht ongerief van de chirurg. Ja, denk ik dan, had de voorbereiding eerst even gecheckt, voor je mijn hele been openzoeg. Zaagde. Zieg. Maar goed, niet zeuren, heeft geen zin en ik ben allang blij dat de boel er binnenkort dan eindelijk weer uit gaat. Er moet sowieso méér verwijderd worden. De hele FvD-populatie bijvoorbeeld, ga lekker in Rusland wonen, wij betalen uw vertrekpremie wel. Of de emelt, die bij buurman Hans zijn voltallige grasmat van onderaf heeft kaalgevreten. Stiekeme, laffe beesten zijn het. Ik had nog nooit van de emelt gehoord, ik dacht dat Hans ‘emot’ zei, maar toen ik het na zijn ‘Even thee hier, niet te lang hoor, met cake graag’ opzocht, zei AI desgevraagd dat Hans waarschijnlijk ‘emelt’ had gezegd. En had ik je, nou we het er toch over hebben, al verteld van mijn Nijmeegse vriendin, die intussen ook een verwijdering heeft meegemaakt? Bij haar ging het om een borst. Maar ze had het nadien vooral over de ‘mooie blonde jongen’, een assistent in opleiding, die haar tijdens de intake de operatiejas aanreikte. ‘Trekt u die zelf even aan’ zei hij, zich zo afwezig mogelijk over zijn intakeformulier buigend, ‘U mag er niets onder.’ Dus trok mijn vriendin haar pyama uit. De jas had erg veel drukknoopjes. Ze besloot dat die aan de voorkant zaten. De chirurg zou haar borst immers niet via de achterkant verwijderen? Ja, je weet het niet meer tegenwoordig – ach, mevrouw ligt verkeerd om, nou dan doen we het van deze kant – maar haar leek het niet waarschijnlijk. Toen ze de jas, toch wat zenuwachtig natuurlijk, eindelijk dicht had, keek de mooie blonde jongen op en zei dat het andersom moest, de knoopjes moesten aan de achterkant. Okay, mijn vriendinnen, een enkele daargelaten, zijn echt de moeilijkste niet. Ze begon de boel weer los te knopen, terwijl de mooie blonde jongen vragen stelde en de antwoorden invulde op zijn formulier. Hiermee ging hij onverstoorbaar door toen ze werd weggereden naar de OK. Naam, geboortedatum, ook adres nog een keer graag, weet u waaraan u wordt geopereerd? Hebt u last van geheugenverlies?’ Die laatste was een standaardvraag voor mensen boven de 70, lichtte hij toe, met zijn klembord in de aanslag. Toen zij daarop antwoordde: ‘Niet dat ik mij herinner’, vinkte hij ‘ja’ aan en greep zijn begeleidster in. Die had af en toe meegekeken op zijn klembord. Een aantal jaren ouder, grijs en lang zo mooi niet als hij, maar erg fijn dat zij dat vinkje nog corrigeerde. Toch goed dat er een God is, dacht mijn vriendin.
Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar
verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,
en eten voert,
zal nooit haar naam vermeld zien.
Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij
vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,
ziet ’s avonds reeds zijn smoel op de tee vee.
Toch goed dat er een God is.
Gerard Reve. Mooi hè? Ik heb het wel eens gereciteerd tegen een kennis op straat, die een praatje begon en na wat inleidende kwalen zei: ‘Ik heb het nou ook aan mijn Hb, maar daar zijn medicijnen voor’. Heb jij het nog wel eens ergens aan, Fons? Ik hoor daar niet zoveel meer over. Vrees ook dat er nog maar weinig zusters Immaculata voor ons zijn.
Als wij op straat een praatje met elkaar beginnen, proberen de meeste mensen mij wel te begrijpen, maar vaak lukt dat niet helemaal. Daar kan ik niks aan doen. De onderliggende aandoening hier is, denken buurman Hans en mijn partner net iets te eensgezind, mijn persoonlijkheid. Maar onlangs ging het eens in één keer wonderbaarlijk wèl goed. Honderd meter verderop, aan mijn kant van de weg, stopte een auto langs het trottoir, er kwam aan de bijzitkant een mij onbekende vrouw uit van een jaar of 50. Ze zette één grote en twee kleinere tassen op de stoep, de auto reed door, en terwijl ze zich over haar tassen boog, vroeg ik in het voorbijgaan:
‘Ben je d’r weer uit gezet?’
Ze keek op, schoot in de lach en riep mij na:
‘Ja… en ik doe nooit niks!’
Dit wordt echt weer veel te lang, maar ik neem aan dat je hele passages overslaat. Dat probeer ik ook sinds anderhalf jaar met de krant. Vroeger moest ik artikelen echt woord voor woord helemaal lezen, ook over looncompensatie-eisen en zo, waar jouw CNV altijd veel gemoedelijker in stond dan het NVV of de latere FNV. Nu mag ik ze soms in hun geheel overslaan. Ziektewinst heet dit. Teveel pijn voor vakbondseisen. In plaats daarvan probeerden we afgelopen vrijdag voor het eerst in anderhalf jaar of ik het stukje van Wijchen naar Arnhem met de trein kon. En dat lukte! Niet zittend natuurlijk, maar ik heb zonder problemen de hele weg heen en terug gestaan, d.w.z. vooral gehangen aan palen en ook tussen die hoge stoelbeugels aan het begin van iedere coupé, je weet wel, waar je je aan vast kunt grijpen bij aankomst en vertrek, maar waar je dus ook tussen kunt gaan hangen onderweg. Vroeger ging dat niet. Dan zou je fronsende blikken hebben gekregen. Ga zitten ouwe gek! En misschien had je toen die beugels ook nog niet, geen idee. Maar nu kijkt niemand meer op van zijn telefoon en kan iedere malloot doen waar die zin in heeft. Heerlijk. Er zitten heus ook fijne kanten aan de huidige alleen nog op zijn scherm gerichte medemens. Dusdoende kwamen we zonder kleerscheuren in het park van Sonsbeek terecht, met allemaal kunst overal. Mooie dingen. Prachtige glas-in-lood-ramen, één zelfs het hele hertenkamp achter zich artistiek in beeld brengend. Goed park, lekker wandelen, geen vervelend publiek. Boven een waterplas torende een mega grote video-installatie uit met continue voorbijtrekkende bewegende-natuurbeelden, fraaie bosbranden bijvoorbeeld, voor wie veel van bosbranden houdt, zoals ik. En ook lag er aan de overkant van een sloot in het gras een nogal nondescript ijzerwerk. Ter grootte van een forse egel ongeveer. Het zag er ook zo uit, massief en gesloten, maar wel met allerlei stekels en uitstulpingen. Volgens het echtpaar naast ons, al wat ouder, maar toegegeven lichtjaren jonger dan wijzelf, moest je ertegen schreeuwen en dan zou er quadrafonisch iets interessants gebeuren. Dat stond op het bijschrift aan deze kant van de sloot. Niemand van ons had zin om tegen dit kunstwerk te schreeuwen. Toch vond de vrouw dat haar man het best even kon proberen, toe dan Theo! Dus ging hij er zuchtend en wel pal tegenover staan, bukte zich iets en riep toen, met de handen op de knieën en de kont achteruit, kort maar krachtig over de sloot heen in de richting van het kunstwerk: ‘BOEIE!’. Er gebeurde niets.
Nu moet ik scrabbelen. Ik heb een vreselijke hekel aan scrabbelen, maar het moet, terwijl ik mij pas nog met gevaar voor eigen leven op de oorverdovende kermis hier heb gewaagd om oliebollen te halen. Zelf hoef ik geen oliebollen, geef mij maar slagroomtaart, pindakoeken of een gebakken pfas-ei. Toch weer onheilspellende geluiden, ditmaal vanuit de keuken.
‘Kom je scrabbelen?’
‘Nee.’
‘Maar ik heb zo’n zin in scrabbelen.’
‘Je hebt nou oliebollen!’
‘De oliebollen zijn op.’
‘We hebben al drie dagen achter elkaar gescrabbeld!’
‘Ja, fijn vond ik dat, vanavond maak ik lekkere spinazietaart voor jou, met ei.’
Onruststokerij in dit huis is niet trapgebonden, het kan in principe van alle kanten komen…