Wat fijn Fons, dat jou niks mankeert, tenminste niet dat je je kunt herinneren. Ik kwam vlak voor mijn operatie twee weken terug een oudere heer tegen, die ik al zeker een maand niet meer had gesproken, maar die zelf intussen ook alweer 2 aandoeningen verder bleek. Het kan hard gaan, als je even niet oplet. Ik ben blij dat jij zo dapper standhoudt.
Hangen ze nog bij jou, de lamellen?
Overigens, wat ik steeds vergeet te zeggen: die foto’s van jullie stedentrips bekijk ik bij herhaling met plezier, net of ik zelf ook een beetje uit ben, of die van het samenzijn met jullie vrienden onlangs (net of ik zelf ook een beetje vrienden heb).
Nu mijn operatie, voordat ook ik daar geen actieve herinnering meer aan heb. Vorige week is mijn hele tibiaplateufractuurimplantaat eruit gehaald, dat wil zeggen de plaat zelf, wat niet zo gek is, maar ook 9 schroeven, terwijl er maar 7 in zaten, dacht ik. Dat dachten de beide jonge, beginnende chirurgen zelf ook trouwens. Ik hoorde ze tenminste minzaam van gedachten wisselen: ‘Zo, dit was het, hè?’ ‘Nee joh! Hier zitten er nog twee, kijk dan!’ Ik wou heel graag rechtstreeks zien hoe het karwei geklaard werd, maar dat mocht absoluut niet van de assistente, die de wacht hield bij mijn hoofd. Te vaak raakten patiënten dan van de wap, begonnen te schreeuwen en om zich heen te slaan of verloren, voorzover ze dat nog hadden, het bewustzijn. Daarom hing er tussen de operatie en mijn hoofd een laken waar ik met geen mogelijkheid overheen kon kijken. Dat heb ik echt wel geprobeerd, maar met het onderlijf volledig verlamd door de ruggenprik – gevolgd overigens, count your blessings, door vier heerlijke uren zonder pijn – kon ik het bovenlijf onvoldoende omhoog krikken en de assistente wilde het laken hooguit heel iets omlaag doen in het midden, zodat ik net de hoofden van de beide dienstdoende chirurgen kon zien. Nou ja, je wilt niet vervelend zijn, dus heb ik mijn opkrikpogingen gestaakt en na een korte bezinning de operatie verder gevolgd via de grote spiegelende operatiekamerlamp links boven mijn hoofd. Die stond precies goed afgesteld en leverde een mooi, scherp beeld, beter dan via zelf kijken over het laken heen. Ik zag veel gesnij, bloed, fronsende en vragende blikken over en weer, getrek, gehannes en gesjor en ook dus twee schroeven méér dan verwacht. Ruim een uur later was de klus geklaard en nu, na bijna twee weken, ben ik benieuwd hoeveel schroeven er nog inzitten, maar kan ik wel weer een kwartier lopen met krukken en een kruissnelheid van 1,2 km. per uur. Goedbeschouwd was dit voor mij net zo goed een uitje, dus heb ik daar ook heus wel een foto van.

Het streekziekenhuis waar ik begin vorig jaar na het ongeluk door de ambulance naartoe werd gebracht is een soort lopende band massaproductiebedrijf. Ik wilde destijds graag naar het academisch centrum waar ik altijd heb gewerkt, maar de broeders zelf hadden een sterke voorkeur voor dit ziekenhuis – dealtje, denk ik dan – en op een brancard geef ik gauw toe. Nooit zag ik in zo korte tijd – mijn hele verblijf duurde ditmaal nog geen 10 uur – zoveel continue wisselende pre- en postoperatieve patiënten langs mij heen gereden of naast mij neergezet. De meesten hadden geen zin in een praatje. Ik ook niet.
Toen ik nog leefde, ergens halverwege augustus, had ik wel nog één ander uitje. Dat was naar het recentelijk opnieuw geopende Valkhofmuseum in Nijmegen. Eerst bezochten we de archeologie-afdeling. Mijn partner is gek op opgegraven dingen, dus daar waren we voor mijn gevoel anderhalve dag bezig, maar zij houdt vol dat het nog geen 2 uur was. Mij best, ook niet-liggend op een brancard geef ik gauw toe. Daarom is het goed dat jouw C. haar activiteiten voor Amnesty International – net als jouw Aangeboren Intelligentie iets veel mooiers dan Artificiële Intelligentie – ontplooit. Zelf ben ik ook al sinds begin jaren ’70 lid. Ik probeer daarbij allerlei marteldétails die je dan gaandeweg meekrijgt een beetje buiten de deur te houden, die zijn om gek van te worden als je er bij stil staat. Maar eigenlijk denk ik toch nogal vaak en veel aan al die arme, arme mensen die nu, op dit moment, en ook morgen weer overal op de wereld gemarteld worden. Aan dit soort gedachten hebben zij niks. Dus heb ik die focus op de een of andere manier in mijn eigen belang. Maar hoe in vredesnaam? Me net iets minder onprettig voelen bij het wel dan niet aan hen denken vermoedelijk. Daarom of desondanks bezochten we na de opgegraven vuistbijltjes nog even ook de tijdelijke expositie in het Valkhof van Fernando Sanchez Castillo, een kritisch gedreven Spaanse kunstenaar, geboren in 1970. Hij maakte bijvoorbeeld onderstaand beeld als eerbetoon aan de dwaze moeders, die tijdens de dictatuur van Videla (1976-1983) elke dag op het Plaza de Mayo voor het presidentieel paleis in Buenos Aires demonstreerden tegen de ontvoering, marteling en het in zee dumpen van hun eigen en andere kinderen, onderwijzers vaak, armenpriesters, verpleegkundigen. Eén van de voorvrouwen op het plein was Nora Cortiñas. Ter ere van haar en al die andere moeders maakte hij dit beeld, met op de vloer ervóór een heel plein vol van dezelfde beeldjes.
