Ik ben naar hèt congres in de Brabanthallen geweest, waar maar één besluit werd genomen. De uitkomst van de stemming stond al bij voorbaat vast. Niet spannend, maar wel feestelijk. Ik dacht: laat ik eens een selfie nemen, kan ik bewijzen dat ik erbij was. Aan mijn kop kun je mijn politieke kleur zien. Veel rood daar, net als ikzelf.

Realiseer je je nu wel, dat wij sinds 1 juli partijgenoten zijn? Tja, wen er maar aan . . .
Wat ik toch elk jaar wel weer bijzonder vind is, dat onze lokale werkgroep van Amnesty International (ook C. zit daar in) met een groep vrijwilligers in de zomerperiode een boekenmarkt organiseert. Daar moet veel voorbereidend werk in gestoken worden, met als zwaarste hoofdpijnklus het vinden van een ruimte die groot genoeg is en die we zo’n twee weken mogen gebruiken. Als alles is voorbereid, kunnen inwoners vier dagen lang hun gebruikte boeken inleveren. Die worden door de vrijwilligers gesorteerd op genre en op alfabet, en een paar dagen later begint de verkoop. Een boek kost € 2, de laatste verkoopdag € 1. De opbrengst was dit jaar ruim € 10.000 en dat bedrag wordt, na aftrek van de onkosten, naar de landelijke organisatie van Amnesty International overgemaakt. Het is een populaire markt, je kunt er prima boeken aanschaffen voor een prikkie en het is ook nog voor een goed doel. Sommige mensen nemen een flinke stapel mee naar huis, die kunnen er weer een tijdje tegen. Ik draag een klein beetje bij door er foto’s van te nemen en berichtjes op de Amnesty-website te zetten. Maar de vrijwilligers doen het zware werk en krijgen daar van de bezoekers van de markt veel waardering voor. En terecht.

En toen konden we eindelijk op vakantie. Een korte week in Delden. Maar voor we daar arriveerden ging het al mis. Bij het overstappen van de ene in de andere trein liet ik mijn schoudertas in de vorige trein liggen. Niet dat er veel bijzonders in die tas zat, alleen maar mijn portemonnee met betaalkaarten en creditkaart, mijn iPad, mijn iPhone en mijn paspoort. Ik ben zelden zo in paniek geweest. Ik kreeg al visioenen van mensen die er met mijn tas vandoor gingen, de bankrekening leeghaalden, mijn mobiele apparaten hackten, mijn paspoort vervalsten en mijn BSN-nummer gebruikten om er met mijn naam de vreselijkste misdaden mee te plegen. C. bleef er opvallend kalm bij en gebruikte het enige communicatiemiddel dat wij op dat moment nog hadden: haar mobieltje. Zij belde familieleden die vlakbij woonden en ons kwamen ophalen. Zij voorzagen ons van goede raad, een computer en een oplader voor de telefoon. Toen wij terug naar het station gingen, belden en spraken wij met treinpersoneel, dat op hun beurt weer met collega’s ging bellen. Zo kwam vast te staan in welke trein de tas lag en waar die zich op dat moment bevond. En zo kwam een paar uur later een een geuniformeerde vrouw het perron oplopen met mijn tas in haar hand. Mijn opluchting kende geen grenzen. Alles zat er nog in. Ik had haar willen zoenen, maar ik hield mij in. Het zou als ongepast kunnen worden opgevat. En zij zag zo ook wel, dat ik blij was dat mijn tas weer terecht was. Toen kon de reis naar Delden eindelijk worden voortgezet.
Delden is best een aardig plaatsje, maar er valt verder weinig over te melden. Wij kwamen vooral voor de omgeving, waar het mooi wandelen is. Kasteel Twickel heeft een prachtige tuin, die wij grondig en van alle kanten bekeken hebben.

Wij hadden nog tijd over en we besloten Oldenzaal eens te bezoeken. Waarom? Omdat we er nog nooit geweest waren. Wie weet wat je daar gaat aantreffen. Ze hebben daar, weet ik nu, een mooi en gezellig winkelcentrum met ook een mooie grote bibliotheek, en verder vooral veel woningen met inwoners erin. Wist je dat Oldenzaal, met 32.000 inwoners, ongeveer 600 miljonairshuishoudens heeft? Dat lijkt mij nogal veel, maar hoe het elders in Nederland is weet ik eigenlijk niet. Toch eens opzoeken. Wat Oldenzaal ook heeft is een enorme kerk, die de status van basiliek heeft. Die status, moet je weten, wordt verleend door de paus. Hoe dat in zijn werk gaat weet ik ook niet. Ik denk dat de paus ooit tegen een paar onderknuppels heeft gezegd: “Zeg, ik hoor dat ze in Oldenzaal vinden dat hun kerk eigenlijk een basiliek zou moeten zijn, ga eens kijken of dat klopt”. En dat die knuppels bij terugkomst in Rome hebben gezegd: “Ja, wij vinden van wel”. En dat de paus toen een bevestiging naar Oldenzaal heeft gestuurd dat dat wel in orde is. Zoiets, denk je niet?

Vorige week zijn we ook nog een paar dagen in Limburg geweest. Eerst naar Roermond. Nog nooit eerder geweest. Best een aardige stad. We hadden wandelingen in de omgeving gepland, maar door de hitte is daar weinig van terecht gekomen. ’s-Morgens wandelen ging wel, maar de rest van de dag hingen we rond op terrassen om het advies van het RIVM op te volgen: dorst of geen dorst, doordrinken! Daarna doorgereisd naar Sittard (dat heet daar Zitterd) en daar was wat meer te zien. Ook daar hebben ze een basiliek, O.L. Vrouw van het Heilig Hart, vooral van binnen een bijzonder gebouw. In de hele kerk, op de muren en de pilaren, waren verzoeken en dankbetuigingen aangebracht, gericht aan Jesus en Maria en God mag weten wie. Verzoek om hulp bij een ziekte of een examen bijvoorbeeld, en een bedankje in geval van een teruggekeerde gezondheid of een geslaagd examen.

Ook een Mariakapel was het aanzien waard.

Niet alles zit mee. In de week voordat wij onze vakantie zouden voortzetten in Limburg, viel ineens de wifi uit. De dagen daarna heb ik contact gezocht met de KPN, en dat was een crime. Vroeger was ik gewend, dat je contact kon krijgen met een KPN-medewerker die je verder hielp. Dat is nu niet meer zo. Je moet nu online allerlei vragen beantwoorden, je huisadres invullen en dan is er “iets” dat een diagnose stelt en een bericht terugstuurt. In ons geval was het bericht: niets aan de hand en alles in orde. Wat?! De wifi doet het niet meer! Spreek me niet tegen! Wij vertrokken wifiloos naar Limburg (het hotel had trouwens uitstekende wifi) en toen wij weer thuis kwamen deed de wifi het weer. Zomaar, uit zichzelf weer teruggekomen. Tot hij afgelopen dinsdag weer uitviel. En omdat ik de oorzaak niet ken, weet ik nog niet hoe ik dat op moet lossen. We lezen nu meer boeken, wat we toch al van plan waren.
Ik ben van plan in een volgende blog meer aandacht te besteden aan de amerikaanse “politiek”. Er wordt in de amerikaanse sociale media hard, creatief en vaak emotioneel gereageerd op het optreden van Trump. Tussen al het geschreeuw trof ik een vrouw die rustig uitlegt wat er aan de hand is en langs welke weg wij dat moeten oplossen. Wat mij trof was de wijsheid van haar betoog. Waard om een paar keer te beluisteren.