Air- en andere fryers, deel II

Het was zo’n you-win-some-you-loose-some-middag middenin de hittegolf van juni.

Om te beginnen was ik mijn airfryer kwijt.

Hoewel in de media onlangs het gebruik binnenshuis van de airfryer tijdens een hittegolf streng werd afgeraden, omdat die de sfeer daar alleen maar nóg verder verhit – heb ik hem intussen ook op andere onderdelen dan mijn geestelijk gestoorde zitbeentjes getest. Nou Fons, dat is het toch niet echt. Je wilt zoiets niet met een ding. Veel te mechanisch. Het verschrikkelijke woord ‘huidhonger’, dat ik sinds de coronatijd onverbiddelijk uit mijn hoofd verbannen had, drong zich weer op. Ik heb het terug afzender gestuurd. In mijn hoofd moet het schoon zijn, geen smeerpaal, spetterpoep of vleesboom. Zweetkloof, vetschort, wondvocht. Rochel, smechma, pus. Huidhonger!

Links- of rechtsom had ik zodoende eigenlijk alleen maar last van de airfryer. Maar waarheen ermee? Je kunt een gebruikt exemplaar met goed fatsoen niet meer cadeau geven. Aan niemand eigenlijk. Retour afzender ook geen optie, om redenen die niet goed zijn uit te leggen. Misschien, bedacht ik, kan ik er nog een elektrische tandenborstel van maken, als ik hem ooit terugvind, want hij is momenteel dus zoek. Wel lost het ene probleem zo het andere weer op, daar heb ik vrij veel plezier van gehad in mijn leven, het is vaak een kwestie van wachten. Ik dacht misschien zittie onder de sokken in mijn sokkenla, maar nee. Ik vond daar nog wel een aardige Suske en Wiske, onder allemaal linkersokken. Raar, hè? Ik had al wel eens van kennissen gehoord, dat die in het algemeen ook niet goed begrijpen waar die andere sok dan blijft, nadat alleen die ene terug uit de wasmachine kwam. Maar in mijn la liggen echt drie linkersokken. Waarom niet één rechter? Wááróm???

Wáárom ook, nou we toch bezig zijn, als God echt volmaakt is, schept hij een onvolmaakte mens? Hoe kan een opperwezen dat zelf volmaakt is daar genoegen in scheppen? Dan ben je toch eigenlijk juist niet goed snik? Mijn vriendin, met wie ik buiten zat, dat wil zeggen zij zat en ik hing aan de onderste tak van onze plataan, zei: ‘Dat kunnen wij niet bevatten omdat wij onvolmaakt zijn’. ‘Ja, doei!’ We gingen over in gebarentaal. Die hebben we ons een beetje eigen gemaakt sinds Trump – dat is hier een eenvoudige middelvinger – niet meer hardop mag en we hem soms toch nodig hebben. Deze middag hadden we het bovendien gewoon te heet om te praten. Dus ik ging er, behalve een knik van mijn hoofd, verder niet op in, ook omdat ik het raadsel van de linkersokken eigenlijk groter vind dan dat rond de volmaaktheid Gods en over mijn linkersokken hadden we het ook nooit echt diepzinnig gehad. Wel vroeg ik, met een iets andere hoofdknik, die ze heus wel kent, om koffie. Dat leek me genoeg gebarentaal, anders moet je er weer helemaal voor uit zo’n plataan en ze weet ook zo wel dat er dan melk in moet en flink suiker, zolang er nog geen zicht is op diabetes type 2. Daarna trouwens ook. Je mag niks meer tegenwoordig in dit land, roken, drinken, suiker, dingen hardop zeggen. Ik legde haar retourgebaar uit als ‘je kunt nog een stuk verder de boom in’. Ze wees in ieder geval omhoog. Met zo’n wijsvingertje, je weet wel, en zonder op te kijken uit haar ‘Vogeltaal – hoe vogels met elkaar communiceren deel 3’. Maar vooral leek mijn interpretatie mij plausibel omdat ik die hele middag totally surrounded by no coffee in de plataan bleef hangen.

En nou niet steeds zo bedenkelijk kijken bij die plataan. Japanse vrouwen in Okinawa hangen op hun 96-ste nog in bomen en dan niet van die makkelijke platanen, nee: citrusvruchtbomen. Daar klimmen zij in en dan plukken ze citrusvruchten. 96!

Vervolgens kwam buurman Hans langs. Dat was geen verrassing, want wij hadden gezegd ‘Hans, onze pomp doet het niet meer’. Met Hans praten wij wel gewoon hardop. We kregen het over ons medicijngebruik en de vraag welk middel het bij wie niet goed deed en welk wel en hoe we dan wellicht onderling de boel konden uitruilen, maar dit duurde niet lang, want al gauw ging het over Jo, een andere buurman hier en over Harm, buurman nummer 3. Harm had in zijn tuin vol pluimvee, konijnen en een pauw ook een varkenshok, met een groot, heel dik, donkergrijs varken erin, dat ik persoonlijk nog heb gekend: Tip. Maar ik zag Tip nooit lopen, altijd alleen maar amechtig liggen hijgen in zijn hok. Wat wou het geval: Jo had hele dozen medicatie voor zijn eigen gewrichtsklachten, maar kreeg last van de bijwerkingen, dacht aan Tip en gaf al zijn medicijnen aan Harm, die ze mengde door het voer van zijn varken, dat vervolgens aangenaam verrast weer rond ging waggelen door de tuin. Die waggelepisode had ik gemist. Tips medicijnen waren op, denk ik, toen ik Harms tuin weer eens passeerde. De hele Tip is trouwens dood intussen.

Hans heeft meteen na het medicatie-overleg onze dysfunctionerende grondwatervoorziening – die wij gedurende een dag of 14 met veel gezucht en gesteun hadden bekeken, maar af en toe ook wel degelijk omgerold en op zijn kant gezet – zonder verdere plichtplegingen gerepareerd, en wel door het front eraf te schroeven en vervolgens drie weloverwogen tikken op de rest te geven met onze rubberen hamer. Wij hebben echt veel en goed gereedschap. Het is meer het gebruik ervan dat ons soms het zicht op zinvol leven beneemt. De pomp draaide ogenblikkelijk weer als een lier. ‘Ja, er kan na de winter wel eens een klein beetje roest in zitten. Dat klop je dan op deze manier weer los’. Hans is een goede buurman. Al vanaf mijn ongeluk begin vorig jaar komt hij met grote regelmaat kijken hoe het gaat en of hij verder nog iets kan doen. Hij heeft voor alles altijd een oplossing. Misschien kan hij ook de airfryer wel vinden. Of anders Gini’s ding!

Op het eind van de middag namelijk – ik lag net voor de afwisseling op mijn buik over de tak gevouwen, wat ik die besjes op Okinawa nog niet zo een twee drie zie doen – wipte Gini (68), een kennis uit de plaatselijke moestuinsfeer, nog even aan. Ze kreeg meteen een kopje koffie van mijn vriendin en vertelde dat ze zo te doen had met haar moeder van 89, die in Uden woont en aan wie ze gisteren had bericht dat tante Sophie uit Heeswijk Dinther was overleden. Maar gelukkig had Gini hiermee weinig consternatie veroorzaakt, want ‘mijn moeder kan niet meer tot Heeswijk Dinther denken’. Poëzie zit soms in een tuinstoel. En ook deze kwestie bleek dus weer aanzienlijk simpeler dan het raadsel van de na een relatiebreuk voor altijd alleen blijvende sok.
Wel had Gini recentelijk bij het bekijken van oude foto’s nog een enorme baaldag gehad, waardoor ze achter elkaar 2 pond laurierdrop naar binnen had gewerkt, waarna de mesologe, die zij in verband met baaldagen-in-het-algemeen bezoekt, haar attendeerde op wel erg veel drop rond de klep van Bauhini, waar de dunne darm in de dikke overgaat.
Daarna, alsof het zo moest zijn in het kader van problemen die het eigenlijk niet zijn, vertelde Gini dat ze zelf onlangs toch maar nog es weer aan een partner was begonnen. Dit vonden wij leuk, hoewel we het reeds uit andere bron hadden vernomen. Gini is een aardige vrouw en verdient een partner. Ook omdat het wat druk op de overige dorpsbevolking wegneemt. Ze deelde nog enkele interessante détails over haar nieuwe vriend, zoals dat hij principieel geen stropdas droeg, wat mij meteen voor hem innam, maar riep toen, na een kort moment van bezinning, ineens getergd uit: ‘Mannen, ze kunnen nóóit je clitoris vinden!’ Hij bleek al de vierde in haar leven tot nu toe die hem niet kon vinden. Ik wachtte vanuit de plataan op nog wat meer blikverruimende info, maar die bleef uit. Wel voegde ze er nog aan toe: ‘Soms duurt het zó lang, dat ik denk ik zoek hem zelf wel even.’

Zal ik háár de airfryer geven, Fons? Maar dan weet heel het dorp weer in no time dat ik een airfryer had. Onze blogs leest niemand hier, op zich een rustgevend idee, maar van wat Gini zoal meemaakt, is iedereen op de hoogte voor ze het zelf goed en wel beseft.

Een pluspunt van de airfryer overigens is wel dat je, omdat hij zo’n mechanisch soort klaar-terwijl-u-wacht-genoegen verschaft, onderwijl aan heel andere dingen kunt denken, bijvoorbeeld of er ook elektrische fatbikerolstoelen bestaan met een gat in de zitting. Zo’n stoel zou ik wel willen hebben, om bijvoorbeeld mee naar afspraken in het ziekenhuis op en neer te racen. Niet dat dit soort gedachten iets oplevert. Ik heb veel gedachten waar niemand wat aan heeft, maar goed, ik heb ze toch maar mooi.

Los van dit alles moet ik wel mijn oefenrondjes maken, anders roest het hele bewegingsapparaat vast als een grondwaterpomp in de winter, zodat Hans er weer met een rubberen hamer op zal willen slaan. En omdat mijn vriendin gewoon op vakantie gaat of dagjes uit met jan en alleman en verder ook niemand van mij houdt, heb ik al lopende iets tegen de eenzaamheid gevonden: het contactmoment bij de Plus. Dat gaat zo: ik pak één broodje uit de bak op de broodafdeling, bij voorkeur een volkoren Kaiserbrötchen, stop dat in een broodjeszak, loop daarmee naar de zelfscan, zoek op de talloze broodjesschermen het Kaiserbrötchen, klik daarop en vervolgens op ‘afrekenen’ en wacht dan op de medewerker die mij komt controleren. Want dat is standaard wat er gebeurt als je slechts één Kaiserbrötchen wilt pinnen. Dan komt er na een minuut of twee wachten – maar dat heb ik er allemaal voor over – een medewerker aangespoed en begin ik mijn tirade over het telkens weer worden gecontroleerd na het inslaan van één broodje. Daarop biedt de medewerker zijn excuses aan, geeft toe dat dit heel vervelende incidenten zijn voor mensen die maar één broodje willen, maar dat hij er niks aan kan doen, het systeem zit nou eenmaal zo in elkaar dat één broodje verdacht wordt gevonden. Ik zeg dan bijvoorbeeld zoiets als: ‘Maar dan is het een slecht systeem, doe daar eens iets aan, zorg ervoor dat het logaritme de klant eerst laat pinnen en dan aan het rekeningnummer ziet dat deze klant volstrekt betrouwbaar is, zodat ik niet iedere keer weer twee, drie minuten moet wachten op mijn betrouwbaarheidscheck.’ De medewerker denkt na en zegt ‘daar hebt u wel een punt mevrouw, maar ik kan daar echt niks aan doen, aan dit systeem, ik ben van de groentetoevoer.’ En dan zucht ik nog wat, zeg iets grootmoedigs als ‘nou ja, daar kun jij ook inderdaad niks aan doen’ en hij zegt ‘Nee, maar u hebt wel gelijk, misschien kunt u het iets hogerop zoeken.’ ‘Ik zal eens zien’ zeg ik dan, maar hogerop ga ik het niet zoeken, want tegen de avond heb ik vaak zin in nog een contactmoment en dan haal ik een croissant.

Vroeger in Geesteren, het dorpje van mijn opa die daar smid was, hadden we een kleermaker die elke zin begon en ook eindigde met ‘Wat wil het geval?’, zodat je wel verder moest luisteren naar wat het volgende geval wou. Zo creëert iedereen z’n eigen contactmomentjes. Maar bij hem wist op een gegeven moment niemand meer hoe hij zelf eigenlijk heette.
‘Wat een mooi jasje, hoe kom je daaraan?’
‘Ja, dank je, heeft Watwilhetgeval gemaakt.’

Tot slot is het zo dat ik weer zwem. Zitten lukt niet, lopen een beetje, zwemmen gaat wel, maar dan verdrink ik soms bijna door de golven water die tegelijk door neus en mond naar binnen slaan. Het komt altijd doordat ik in de lach schiet, om Gini, om de medicijnen voor het varken, het raadsel van de vrijgezelle sok, die ene medewerker bij de Plus die ‘Ha, gezellig, tot zo!’ roept als ik de winkel in kom. Zo vond mijn eerste vriendje mijn hoofd te groot. De rest ging wel, maar met name het hoofd stoorde. Hij keek er heel ernstig bij toen hij me dit vertelde. Was voor hemzelf ook niet leuk natuurlijk. Maar nog steeds als ik zwem – altijd acht crawlslagen aaneen met het te grote hoofd onder water – denk ik soms aan hem en kom dan bijna om bij de gedachte aan het gepijnigde gezicht waarmee hij zijn onbehagen verwoordde.

Nou, valt reuze mee toch?

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.