Wat Irriteert Fons Intens?

Goeie help Linie, wat een blog! Dzjiezus! Je hebt me dan wel geadviseerd om hele stukken over te slaan, maar dat durfde ik niet, want misschien stond er toch iets belangrijks in je blog. Maar gelukkig was dat niet het geval. Dat alle hardware uit je been wordt verwijderd lijkt mij goed nieuws. Hoe minder kunst en vliegwerk in je lijf, hoe beter. Als het zo ver is, wil ik graag horen of je er dan op vooruit bent gegaan. Ik gun je graag een pijnloos leven, na alle ellende van de afgelopen tijd.

Met mij gaat het beter dan ooit. Sinds ik ben gestopt met de politiek heb ik alle tijd aan mezelf. Af en toe word ik ergens voor gevraagd en dan zeg ik nee. Heerlijk om tegen iedereen nee te zeggen, vooral ook omdat ik nu zo’n 25 jaar vrijwilligerswerk heb gedaan. Het is mooi geweest, ook letterlijk. Maar voorlopig leef ik zonder werk, taken, opdrachten, verantwoordelijkheden, deadlines en vrijwilligers. Dat wil ik zo houden. Ik lees weer eens een boek. We hebben op zolder een boekenkast vol staan. Zo vond ik daar een verhalenbundeltje van Lévi Weemoedt, “Overal wat”. Dat heeft C. mij cadeau gedaan toen ik in dertig jaar geleden in het ziekenhuis lag voor het verwijderen van nierstenen. Ik heb het toen niet gelezen, in het ziekenhuis kreeg ik daar helemaal geen gelegenheid voor. Maar nu wel. Wat kan die man zeldzaam deprimerend schrijven!

Ik ben vooral nieuwsgierig naar boeken die ik decennia geleden goed vond, om nu te ontdekken of ik dat nog steeds vind. Ik was vroeger een groot bewonderaar van Belcampo. Hij is nu nog steeds origineel en welbespraakt (of kun je dat niet zeggen van een boek), maar ook wel wat houterig in zijn woordgebruik, vind ik nu. Ik overweeg nu Hermann Hesse weer eens te lezen, en ook Wilhelm Reich. Wie weet hoe ik dat werk nu ervaar. Joe Speedboot heb ik vorige maand voor het eerst gelezen, en dat vond ik wel aardig, maar ik zal toch nooit een groot fan van Tommy Wieringa worden.

Toen ik een paar weken geleden een nieuwe bril nodig had, heb ik er meteen een leesbril bij aangeschaft. Dat helpt bij je concentratie, je ziet alleen nog maar je boek, de rest van de wereld blijft onzichtbaar.

Mag ik ook even klagen? Over de digitale wereld? Dat je tegenwoordig overal een app voor nodig hebt. Dat al onze apparaten met wifi werken. Mijn nieuwe printer werkt met wifi. De nieuwe wasmachine heeft ook wifi, ik weet niet waarom, hij werkt goed zonder wifi. (Wij wassen onze lakens elke week, trouwens). Ik kan op mijn telefoon de TV aan- en uitzetten. Dat doe ik niet, maar er komt vast een moment, dat dat de enige manier is om TV te kijken. En tegenwoordig heeft iedereen een website en moet je een account aanmaken om informatie te krijgen of iets te bestellen. Ik heb een beetje kijk op websites en er zitten veel slechte tussen. Je verdwaalt er in of je loopt er in vast. Meestal kun je daar niemand over bellen, het is juist de bedoeling dat je het zelf maar moet uitzoeken. Met sommige bedrijven kun je chatten, maar vaak zit je dan met een computer te communiceren. Toen ik de KPN belde over mijn wifi-probleempje, kreeg ik een computerstem te horen. En internetten wordt steeds “veiliger”. Hoe vaak ik niet de tekst “Uw privacy is onze belangrijkste zorg” of woorden van gelijke strekking tegenkom. Inloggen wordt in veel gevallen steeds ingewikkelder. Een wachtwoord is niet meer voldoende, je moet ook een verficatiecode of autentificatiecode gebruiken (daar is een app voor!). Het maakt mij steeds wantrouwiger. Ik geloof er geen klap van, dat het bedrijfsleven zich bekommert om mijn privacy. Het bekommert zich om omzet en winst en wil zoveel mogelijk van mij weten om mij tot kopen aan te zetten.

En AI (spreek uit: ee-aai)? Schieten we daar nog wat mee op? Denk het niet. Bij AI moet ik steeds denken aan het verhaal van de tovenaarsleerling: iets in gang zetten zonder te weten hoe je het moet beheersen. De mensheid is daar goed in, en weet niet hoe dat af te leren.

Ik gebruik mijn eigen AI: aangeboren intelligentie. Werkt niet feilloos maar doet het redelijk, zonder gevaar voor de samenleving. Ik bedenk zelf wel hoe ik iets moet oplossen. Een voorbeeld. Twee jaar geleden zijn de lamellen die in mijn zolderkamer voor het raam hangen, met zijn allen via de rail naar beneden gezeild en in een hoek van de kamer gaan liggen. Ik heb daar indertijd nog verslag van gedaan. Ik heb tegen gereduceerd tarief de boel laten herstellen door de sufferd die mij die lamellen heeft geleverd. Vorige maand echter gebeurde precies hetzelfde: de rechterhelft van de lamellen besloot niet langer op zijn plek te blijven hangen en zeilde naar beneden, maar wel nog allemaal vast aan de rail. Deze keer besloot ik niet eerder vermelde sufferd opnieuw aan te spreken (ik wil hem de rest van mijn leven niet meer horen of zien), maar eerst eens te proberen het zelf op te lossen. Ik nam een week de tijd om daar eens rustig over na te denken, dat gaf me ook de kans om de irritatie wat te laten wegebben. Daarna heb ik de lamellen van de rail gehaald en de rail van het plafond gehaald en die aan een grondige inspectie onderworpen. Ik zag dat er niets defect was. En zo kwam ik tot de conclusie dat er maar één oorzaak kon zijn: de zwaartekracht. Als je lamellen aan een horizontaal plafond hangt, blijven ze gewoon hangen. Maar aan een schuin plafond lukt dat niet, tenzij je iets installeert dat het schuiven van de lamellen blokkeert. En dat was niet gebeurd. Moge de duivel eerder vermelde sufferd komen halen! Ik heb toen zelf maar een soort blokkade aangebracht door de twee langste lamellen, die in de nok van de kamer hangen, binnen in de rail aan elkaar vast te binden met een touwtje. Toen ik dat aan C. vertelde keek ze mij aan of ik mijn verstand had verloren. “Met een stukje touw? En jij denkt dat dat helpt?” Maar tot nu toe gaat het goed. Ik weet niet of dat door dat touwtje komt, het kan natuurlijk ook weer mis gaan, maar voorlopig ben ik tevreden over mijn reparatie. C. moest toegeven dat ze dat niet had verwacht.

En intussen maak ik weer tekeningen, tussen het lezen door. Deze tekening heb ik maanden lang niet afgemaakt, omdat ik niet goed wist hoe ik de roos het beste kon inkleuren. Pas deze week vond ik een oplossing. Daarom schreef ik deze blog ook wat later dan gedacht. Ik voel me ook een beetje een soort restaurateur. Ik teken wel na wat een ander heeft getekend, maar onderwijl probeer ik het ook wat beter en mooier te maken.

En om je vraag te beantwoorden: nee, ik heb niks, tenminste, niet dat ik me kan herinneren.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.