Ha Linie, weet je wat C. vond in onze opslagruimte? Een echt schilderij uit de 19e eeuw. Een echte vondst was het nu ook weer niet, want we hebben het daar zelf opgeborgen. Ik was zo ongeveer vergeten dat ik het had. Het is bij mij terecht gekomen na het overlijden van mijn moeder. Mijn vader heeft het gekocht, zo’n 50 jaar geleden, en in onze woonkamer gehangen, boven de haard. Hij had iets met kerken.
Ik was het schilderij vergeten. Toen ik het weer terug zag bekeek het eens goed, stelde vast dat het een echt schilderij was, en probeerde de naam van de schilder te ontcijferen. Dat lukte met behulp van Google. Het was Jan Baptist Tétar van Elven (1805-1889). Nooit van gehoord. Jij? Wikipedia leerde mij, dat hij lid was van een kunstenaarsfamilie en dat hij veel kerkinterieuren heeft geschilderd. Eigenlijk wilde ik van het schilderij af. Een reproductie kun je in de vuilnisbak gooien, maar een echt kunstwerk natuurlijk niet. Nu ik wist dat het door een redelijk bekende schilder was gemaakt, kwam ik op het idee om het aan een museum te schenken. In Wikipedia zag ik staan, dat een paar musea in Nederland iets van deze man in huis hebben. Eén daarvan is het Museum Paul Tétar van Elven in Delft. Paul is de halfbroer van Jan Baptist. Ik stuurde een berichtje met foto naar dat museum, dat ik het schilderij wilde schenken als ze daar belangstelling in hadden. Ik kreeg letterlijk per kerende post een bericht dat ze het graag wilden hebben. Ik hoef er tenminste niet mee te leuren dacht ik nog. Na wat heen en weer mailen werd een afspraak gemaakt, en op de afgesproken datum togen wij naar Delft. C. wilde het wel eens meemaken en ging dus mee.
Het museum is niet zoiets als de Fundatie of de Kunsthal, maar een oud pand in het centrum. Paul heeft daar jaren gewoond en in zijn testament bepaald, dat na zijn dood het huis als museum diende te worden ingericht. Kennen jullie het museum wellicht?
We werden allerhartelijkst ontvangen door de directeur en de voorzitter. We kregen thee, er werd belangstellend geïnformeerd naar de herkomst van het schilderij, en ik ondertekende een schenkingsovereenkomst, een soort Acte van Verlatinghe zal ik maar zeggen. Hoewel het museum gesloten was (maandag), kregen we een gratis rondleiding. Het hele pand hing tjokvol mooie schilderijen en ik kreeg meteen het idee dat “ons” schilderij er helemaal niet meer bij kon. Ik denk dat ze het op zolder gaan bewaren. Zo verhuist het dus van de ene naar de andere zolder . . .
Leuk dat het museum de schenking op Facebook en op Instagram heeft gepubliceerd. Op de foto poseren wij met tussen ons in, aan de wand, een beeltenis van de maker van het schilderij, Jan Baptist.
Ik ben blij dat ik op een nette manier het schilderij van de hand heb kunnen doen, maar ik heb achteraf wel gedacht: hoeveel heb ik nou weggegeven, was is het waard? Had ik het niet eerst bij Tussen Kunst en Kitsch moeten laten beprijzen? Afijn, gedane zaken . . .
Dus toen maar naar Deventer gereisd. Omdat we die stad wel eens goed wilden bekijken, en omdat we daarna wilden doorreizen naar museum MORE. Om in stijl te blijven hebben we drie kerken in Deventer bezocht. Een daarvan was geen kerk meer, maar bevatte een tentoonstelling van afzichtelijke moderne kunst. Het was mijn korte kerkbezoek ooit. De dag daarop naar Gorssel: Realistische kunst uit Italië. Prachtig. In Italië kunnen ze dat wel.
