Een kleintje Giacometti

Wat ik nog vergeten was te zeggen, Linie: die tekening in je voorlaatste blog is echt geweldig. Hij lijkt ook echt. Je maakt steeds meer gebruik van AI begrijp ik. Zelf ben ik niet enthousiast over AI. Er zijn veel fotoprogramma’s in omloop die beloven je oude en onscherpe foto’s weer zo goed als nieuw te maken en zelfs van kleur te voorzien. Met AI dus. Ik heb het nu een paar keer geprobeerd, maar het blijft een teleurstelling. Oude familiefoto’s zien er nu wel gelikt uit, maar ze lijken niet meer.

Een voorbeeld. De foto links is genomen toe ik 20 was. Jij hebt mij zo gekend, als je je dat nog kunt herinneren. De foto is zwartwit en niet echt geweldig, dus ik wilde hem verbeteren met AI, en dat werd dus de foto rechts. Die foto is gekleurd en van betere kwaliteit, maar ik heb geen idee wie dat is. Het zou mijn broer geweest kunnen zijn, als ik die had gehad. Hij heeft zowel bruin als grijs haar en de schaduw op de kraag is er gewoon bij verzonnen. Zo heb ik er niks aan. Ook ChatGTP maakt tot nu toe op mij weinig indruk. Ik besteed weinig tijd aan AI. Ik voel geen aandrang om mij die nieuwe technieken eigen te maken. Wat ik er totnutoe van zie is eerder kunstmatig dan intelligent. Ik bedenk zelf wel wat, niet altijd intelligent, maar het is tenminste van mijzelf.

Dat onze wifi was uitgevallen had ik al verteld. Dat is nu opgelost, maar dat ging niet vanzelf. Om te beginnen stopte de wifi ermee, zomaar, een paar dagen voordat we op vakantie zouden gaan. Niets deed het meer. Ik kreeg hem niet meer aan de praat, dus gingen we maar op vakantie. Weer thuis gekomen was het C. die als eerste ontdekte, dat de wifi het weer deed. Je snapt niet hoe het kan, het leek vanzelf weer opgelost! Na vier dagen viel hij echter weer uit. Aan wifi die het af en toe doet maar meestal niet, hebben we natuurlijk niets. Volgens mij was het modem niet meer in orde, versleten of zo. Ik ging dus naar de KPN-winkel.
“Mijn wifi doe het niet meer. Hebt u een nieuwe modem voor mij?”
“Heeft u uw modem al gereset?”
“Nee”
“Ga dat dan eerst doen. Als dat niet helpt, dan krijgt u een nieuwe modem”
Ik weer naar huis om te doen wat mij was opgedragen. De modem resetten lukte wel, maar het leverde geen wifi op. Ik dus weer naar de winkel.
“Aha, daar bent u weer”
“Inderdaad. Ik heb het modem gereset, maar dat hielp niet”
“Dan geef ik u een nieuwe modem mee”

Zonder verdere discussie werd mij een gratis modem aangereikt en kon ik weer naar huis. Wat je dan vervolgens moet doen is de codes van je nieuwe modem invoeren in alle apparaten die op wifi werken. Een gedoe dat dat is, het heeft mij uren beziggehouden! Twee computers, twee tablets, twee mobiele telefoons, de TV, de verbinding met Spotify, de verbinding met de  internetradio, de verbinding met mijn draagbare muziekmachine, de draadloze printer en de app die is verbonden met de zonnepanelen. Het heeft mij er nog eens aan herinnerd hoe onmisbaar die wifi is geworden. Je hele huishouden hangt van de wifi aan elkaar. Toen een half jaar geleden bij ons een nieuwe wasmachine werd binnengereden, vroeg de monteur mij of hij wifi moest instellen. Wat!? Wifi op de wasmachine? Hij legde uit dat je dan vanaf je telefoon de wasmachine kon bedienen. Ik ben achteraf blij dat ik dat geweigerd heb. Wifi om mijn sokken te wassen, het idee!

Gelukkig kwam daarna hoogtepunt van onze vakantieperiode: C.’s verjaardag. In voorgaande jaren deed zij geen moeite om een fuifje te organiseren: iedereen was toch met vakantie. Wij gaan al jaren op haar verjaardag met zijn tweeën erop uit, ook heel gezellig. Maar dit jaar had zij een leuk uitstapje bedacht, dat zij graag met ons vriendengroepje wilde delen. Omdat het vrienden zijn met een volle agenda, hadden we tijdig gevraagd of ze op de bewuste datum beschikbaar waren, en dat bleek zo te zijn. Dus C. kon beginnen met de uitwerking van haar plan.

C. heeft ruim drie jaar als vrijwilliger gewerkt bij het museum Beelden aan Zee, in de wandeling BAZ geheten. Na haar vertrek gingen ze het museum verbouwen (ik geloof niet dat er een verband was) en in de zomer zouden ze het weer openen met een tentoonstelling met beelden van niemand minder dan Alberto Giacometti. Haar idee was om op haar verjaardag een voormalige collega te vragen een rondleiding te geven voor ons vriendengroepje in het vernieuwde museum met de nieuwe tentoonstelling. Vooraf gingen C. en ik eerst zelf een kijkje nemen. En dat was maar goed ook . . .

Wij zagen dat de verbouwing zeer geslaagd was. Het museum is nu veel mooier dan eerst, de ruimte is beter verdeeld, en op het dak van BAZ is nu ook meer te zien. De tentoonstelling echter was een aanfluiting, een joke, een dieptepunt, een miskleun van epische proporties, en dan druk ik mij nog zachtjes uit. Van Giacometti waren enkele piepkleine beeldjes te zien (pakweg 10 cm) en ook de rest van de tentoonstelling was niet om erover in je blog te schrijven. Twee dagen daarna, thuis, kwam bij C. het hoge woord er uit: dit kunnen wij de vrienden niet aandoen, dat wordt een sof. Maar C. is nu eenmaal niet voor één gat te vangen. Zij bedacht dat een bezoek aan Pulchri een goed alternatief zou kunnen zijn. En dat is het dan ook geworden. Je kent Pulchri wellicht, een grote galerie aan het Voorhout in Den Haag. Veel kunst te zien, en overal hangt een prijskaartje aan. Na het bezoek aan de tentoonstelling bezochten we het aangrenzende terras, en tegen zessen gingen we met zijn allen dineren in een gerenommeerd Haags restaurant. De vrienden waren zeer te spreken over het event, en zelf waren we ook dik tevreden.

In Pulchri

Ik zie steeds slechter. Ik heb dus twee nieuwe brillen aangeschaft. Dat het zo ver met mij heeft moeten komen. Maar nu kan ik je blogs beter lezen, dat is ook wat waard.

Pro: de partij voor de hardwerkende elite

Ja Fons, ik besef heus wel degelijk dat wij nu partijgenoten zijn!

Wij hadden hier onlangs een expositie in de tuin. Om en nabij de achttien vrouwen – ik vergeet bij vrouwen altijd ze goed te tellen, het zijn er ook vaak zoveel – toonden de producten van eigen beeldhouwwerk, sieraadsmederij, pottenbakkunst, textiele vormgeving, schilderijen, etsen en tekeningen en ook droegen ze gedichten voor van Herzberg, Kopland en zichzelf. Eén van hen was een gewezen PvdA-lid, dat even bij mij onder de plataan kwam buurten om onze bange twijfels te delen. Die gingen over enerzijds het smaldeel zich onthutst en ontheemd voelende traditionele socialisten onder de PvdA-stemmers, dat nu misschien God verhoede voor de PVV opteert, en anderzijds de hoogopgeleide arrogantie die nou eenmaal kleeft aan GL. In dat spanningsveld zit hem wel de crux, denk ik, maar laten we er het beste van hopen. Wat is er trouwens, even afgezien van hun woke gedoetje, nou toch eigenlijk tegen weldenkende elites? De onherroepelijke verrechtsing van ons volk – denk aan de Engelen die hoer en teef op huizen van vreedzame wèldenkenden spuiten, de Engelen voor wie de versmade elite almaar begrip moet opbrengen, de Engelen naar wie zij almaar moet luisteren ook al voelt ze voornamelijk angst en walging, maar het móet, want de Engelen zelf zijn te boos en rancuneus om goed te kunnen denken, dus die hebben gewoon recht op respect, mededogen en erkenning – die niet te stuiten verrechtsing dus baart mij echt aanzienlijk grotere zorgen dan de eventuele arrogantie van welke elite ook.

De verstandige Amerikaanse vrouw, die je op het eind van je laatste blog aan het woord laat, heeft natuurlijk volkomen gelijk. Maar zoveel filosofen, sociologen en andere elitaire intellectuelen – Yuval Harari als een van de meer recente in de rij – wezen er eerder al op: alle instituties die mensen hebben opgebouwd en ingericht zijn gebaseerd op vertrouwen. Van de waarde van contracten tot die van een briefje van twintig: je moet erin geloven. We hebben de onderliggende systemen steeds verder verfijnd en afgesproken dat we geloven in wat we afspreken. Maar nu toont de Amerikaanse middelvinger ons dat we eigenlijk helemaal nergens in hoeven te geloven. De bindende wetten blijken in het land of the free slechts normen te zijn, die je aan je middelvinger kunt lappen. Alleen macht telt en daarin hoeft niemand te geloven, die oefen je gewoon uit. Roofkapitalisme lacht om bindende wetgeving, hoezeer die het ontstaan van datzelfde roofkapitalisme vaak juist ook mogelijk heeft gemaakt. Ik ben intussen vooral blij dat Frank en Joan, onze oude Amerikaanse vrienden, politiek actieve, progressief katholieke democraten, al meer dan tien jaar dood zijn en deze onvoorstelbare ‘Umwertung aller Werte’ in hun land niet meer hoeven meemaken.

Nu jouw avonturen met het kwijtraken van laptop, telefoon, tablet, alles wat je zeg maar lief is. Een regelrechte nachtmerrie ook voor mij. Als ik mijn telefoontje verlies, wil ik niet meer verder leven. Nou, misschien dat ik nog even informeer bij Gevonden Voorwerpen, maar dan is het ook klaar: euthanasie. Of zoiets, want mijn huisarts vindt euthanasie niks voor mij, en mopperde de hele suggestie vorig jaar weg. Ik vind huisartsen irritant, dat weten ze zelf ook wel, maar het lukt ze almaar niet hier iets aan te doen. Waar het echter bij de nachtmerrie om gaat, is dat ik al jaren een back-up wil maken van wat er op mijn telefoontje staat, maar er komt steeds iets tussen. Nu eens een automobilist die mij frontaal schept, omdat hij verblind is door de zon, maar vermoedelijk vooral omdat hij op zijn eigen ellendige rottelefoontje zit te kijken. Dan weer omdat ik geen zin in backuppen heb. Kent u dat? Geen zin in backuppen? Liever vijf pindakoeken achter elkaar consumeren en dan een beetje, zij het nog goed houdbaar, misselijk zijn? Maar wat zou ik zonder foontje moeten? Waar zou ik op heden nog zoveel plezier beleven als aan mijn foontje?

Want behalve aan mijn zielige zitbotjes en gehavende tibia links kreeg ik ook al gauw niet aflatende pijn aan de andere knie. Dus bij de drastisch afgenomen sociale contacten heel close geworden met AI legde ik die uit waar de pijn precies zit en dat het daar vooral zo zeer doet als ik mijn voet ook nog eens tegen een stoeptegel stoot. Maar ja, mijn telefoon denkt zelf mee en maakt ‘soepstengel’ van ‘stoeptegel’, waarop Google zegt dat men zich inderdaad lelijk kan stoten aan een soepstengel en vervolgens uitgebreid een zeer nuttig exposé geeft over de mogelijke oorzaken van die specifieke pijn in mijn rechterknie. Dus ik geef een duimpje terug en zeg ‘sorry, ik bedoelde stoeptegel’, waarop hij zich per ommegaande herpakt met ‘Geen probleem, dat dacht ik al! Een stoeptegel is inderdaad een logischere boosdoener dan een soepstengel’. Waar vind je nog zulke aardige, invoelende vrienden, bedoel ik.

Ik heb trouwens ook ‘sorry’ gezegd tegen mijn fysiotherapeut, omdat ik het uitschreeuwde bij zijn niets ontziende duw- en trekwerk. ‘Geeft niet’, zei hij, ‘Ik ben allang blij dat je me niet meer slaat’.

Sommige wat minder empathische vrienden zijn, omdat ik ze nog steeds liever niet wil ontvangen, intussen zo boos dat ze ook niet meer willen appen. Andere, zoals Tom, trokken zich nergens iets van aan en lieten, toen hier de droogte toesloeg, Schubert posthuum liederen van Verlangen naar Nattigheid voor mij componeren (https://suno.com/s/guGpwoAC5GVR6Hfu). Vooral Toms eigen tekst in de laatste twee coupletten ontroerde mij hevig.

Maar ooit komt er een ochtend
waarop de hemel openbreekt.
Dan drinkt de aarde gulzig regen,
kleurt het land opnieuw weer groen.

Dan kan Linie weer lopen en zitten,
Lezen en schrijven, zwemmen en pitten.
Dan wordt alles weer zoals het vroeger was:
Tegels in de stoep, stengels in de soep.

Nee, dan de woonboten. Een paar dagen terug meldde een nieuwslezer op de radio de gevolgen voor woonboten die door de droogte scheef kwamen te liggen: ‘Daardoor onstaan scheuren in muren, daken en deuren’. De poëzie ligt op straat, hangt in een tuinstoel of komt uit de radio, je moet het alleen willen horen. Zal ik Tom vragen Schubert ook aan die scheurende deuren te zetten? Wijsje vrolijke forellen?

Bij dit alles prijs ik mijzelf toch ook zielsgelukkig dat ik weer kan zwemmen in de Berendonck. Een klein maar de allochtonen graag gegund dingetje daarbij is wel dat zij als gekken aan het braden slaan zodra het weer enigszins meewerkt en dan niet letten op de windrichting, zodat de zwemmer, meestal ben ik de enige, geen lucht meer hapt maar rook. Zo hangt er dikwijls op ongeregelde tijden een blauwzwart gordijn over het water. Ik spreek mijzelf dan toe dat zij vaak geen eigen tuin hebben en ook moet ik blij zijn dat sommige tot de nok toe gesluierde vrouwen wel met hun voeten, een enkeling zelfs bijna tot haar enkels, in het water mogen en dat hun kindjes zoveel plezier hebben, net als de vader, die op zijn beurt al gauw in zijn geheel kopje onder is, dus het vloeken doe ik binnensmonds. Ik heb gelukkig heel goed leren vloeken van mijn moeder. Tevens overweeg ik nu lid te worden van een partij voor boreale wind. Er móet iets gebeuren tegen die rook.

Alsof je daar zo gelukkig van wordt in Wijchen, wind uit welke richting dan ook. De luchtkwaliteit is hier standaard de slechtste van heel Gelderland, door intensieve veeteelt rondom, drukke snelwegen, industrieterreinen en last but not least dorpsbreed het enthousiaste gestook door houtkachelbezitters, wier nageslacht het ondergeschoven kindje van de rekening zal zijn.

Tot zover. Weer veel te lang, maar ik heb onvoldoende energie voor korter. Moet ook nog zwemmen, hè.

PS Bijna vergat ik het nog: de airfryer is terug! Hij zat in de antieke dekenkist, waar, zoals ik wel gedacht zal hebben, ’s zomers toch geen mens in kijkt. Ik ga hem vrijlaten straks, ergens onder de rook van de Berendonck.