En al…

Gisteren liep ik nog met twee krukken, vandaag alweer een stukje los. Komt er een mevrouw met een wit-bruin hondje aan, die ik geen van beide ken, zegt ze opgetogen: ‘Acherm! Kunde alweer zonder krukken en al?’ Vorige week, nog mét krukken en al, fietste mij een man, die ik ook nog nooit eerder had gezien, tegemoet. Hij riep in het voorbijgaan over zijn schouder naar mij: ‘Veel sterkte met uw herstel!’ Omdat ik hem niet verstond en mij vragend met krukken en al omdraaide, riep hij het nog twee keer en keerde toen zelf om, met zijn fiets en al. We hebben vervolgens een half uur staan praten. Hij was niet helemaal in orde, zo bleek helaas en zijn vrouw had hem, mede daarom vermoedde ik, ‘na 30 jaar goed ouderwets boterbriefje’ verlaten, hoe kon zoiets, hoe kon zoiets? Ik had zelf ook echt maar een vaag idee. En toch: al die hartelijkheid stemt wel vrolijk. Net als de reeks filmpjes onder jouw vorige blog. Vooral het eerste het beste. Daar schiet ik midden in de nacht nog af en toe van in de lach. De andere filmpjes zijn ook interessant, prima volk allemaal, maar ik kan het toch democraten noch republikeinen vergeven dat ze niet iets effectievers weten te verzinnen tegen die AI in het Witte Huis (Achterlijke Imbeciel). Die jongen op dat dak destijds vond ik op zich wel goed. Hij had alleen onvoldoende geoefend.

Zojuist konden we bij AH weer niet bij de pakken biologische melk van Arla op het hoogste schap komen. Telkens hebben wij er een man bij nodig. Ze helpen je graag, daar niet van, maar hoezo ‘AH let op de kleintjes’?

We hadden hier in huis intussen weer wat woorden, terwijl mijn partner toch het beste is wat me ooit is overkomen. Je mag iemand ook nooit – ook al redeneert die echt elke keer opnieuw met de bijbehorende waarschuwingen en bindende adviezen precies verkeerd om bij het halfjaarlijks verzetten van de klok – stomme wc-eend noemen, maar soms gebeurt het in the spur of the moment, ook misschien omdat je niet meer zo goed als vroeger op de juiste woorden kunt komen en de ander wegens aanhoudende diarrhee de bindende adviezen almaar vanaf de wc het land in stuurt. ‘Ga zelf maar eerder naar bed!’ zei ik ook nog, ‘of gewoon nou vast’, omdat ik van zaterdag op zondag 25 oktober uit voorzorg een uur eerder naar bed moest van haar. Terwijl die hele klokverzetterij voor mij als notoir slaapgestoorde geen greintje verschil maakt. Al halen ze een hele nácht weg, meneer Solleveld! Maar nu moest ik dus, net als vorig jaar en het jaar daarvoor, weer eerder naar bed, ondanks dat uur cadeau die nacht. Als gevolg van mijn radeloze reacties trok mijn vriendin, gelukkig wel reeds met de broek weer omhoog, vinnig en kordaat haar regenjas en schoenen aan. Dat maakte nieuwsgierig, omdat we net nog naar AH waren geweest. ‘Ga je mij nou voorgoed verlaten, of eerst nog naar de Plus?’ Het werd eerst nog naar de Plus, want ze wilde biologische melk van Arla voor mij halen.

Mijn partner was PrePro altijd Groen Links, dus slaan we al een halve eeuw uitsluitend biologisch voedsel in. Daarmee zijn we twee keer zo duur uit als gewone PvdA-mensen zoals ik. Maar dan sleept zij wel anticipatoir via nauwgezette bestudering van alle mogelijke reclamefolders en het uitgekiend gebruikmaken van de gekste aanbiedingen, bonussen en andere kortingsacties steeds ook een ‘winst’ van zo’n 15 procent op de weekboodschappen in de wacht. Ik vind dit bewonderenswaardig en ben uiteindelijk opgehouden er tureluurs van te worden.

‘In de wacht slepen’ is oorspronkelijk een legerterm. Gevangen genomen vijanden en buitgemaakte goederen werden door soldaten de wacht in gesleept, d.w.z. het wachtlokaal. Dit is fijn om te weten voor je algemene kennis nu je weer aan het lezen bent. Want je schreef dat je daar eindelijk na je werkzaamheden voor Pro weer aan toekwam en er ook metterdaad opgeruimd aan begonnen was. Bij mij ging het andersom. Ik was in een stuk of 4 boeken tegelijk bezig vóór het ongeluk en sindsdien heb ik er geen meer aangeraakt. De goesting is weg. Staande lezen is ook gewoon niet leuk. Dat hele gevoel van lekker onderuitgezakte verdieping is er met één frontale klap uit geramd, lijkt het wel.

‘Ruim 1 miljoen Nederlanders krijgen hulp om zelfstandig te blijven wonen’. Gemeenten gaven daartoe vorig jaar 6,3 miljard uit. Gevolg van het neo-liberale beleid, dat de PvdA zo enthousiast samen met de VVD vormgaf. Ruim 10 jaar geleden werden de bejaardentehuizen door dat beleid weg ‘bezuinigd’. De zorg voor ouderen werd door deze operatie vele malen duurder dan ze was. Ook de sociale werkplaatsen, waar talloze mensen zinvol werk deden, werden weggesnoeid. Twee in mijn ogen voor het welzijn van ouderen en mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt slecht uitpakkende maatregelen door typisch neoliberaal beleid. Diederik Samson serveerde mijn voorzichtige redenering op LinkedIn een tijdje terug simpel af als grote onzin. In een recente column spreekt hij net zo apodictisch en eenzijdig zijn afschuw uit over ‘de gruwelen van 7 oktober 2023 en wat die hebben aangericht in de psyche van een land dat, opgestaan uit de Holocaust, een hernieuwde slachting recht in de ogen heeft gekeken’. Een ingezonden briefschrijver antwoordde hierop m.i. terecht dat Israël niet zozeer een land is dat zomaar is ‘opgestaan’, als wel een land dat met geweld is toegeëigend door verdrijving en onderdrukking van het volk dat daar al leefde, de Palestijnen. Wat zouden die gruwelen hebben aangericht in hún psyche?

Zo zijn er ook onder linkse mensen veel en soms grote ideologische verschillen. Dat is eigen aan links en mooi en goed, want het denkt na over de vormgeving van iets dat nog nooit ergens bestaan heeft: de toekomst. Rechts niet. Dat wil vasthouden wat er is en liever nog, met of zonder boreale winden, terug naar wat er was: grotere verschillen in kennis, inkomen, macht en welzijn. Ik maak hier even een vierslag, anders denk je weer dat AI dit heeft bedacht.

Sinds wat femicide in ons land door donker gekleurde daders van buitenlandse afkomst wordt gepleegd, is er ook bij rechts aandacht voor. Tot voor kort werd onze eigen femicide eigenlijk überhaupt niet opgemerkt. Er was niet eens een woord voor. Het hoorde kennelijk als vanzelfsprekend bij onze cultuur, bij ‘Wien Neêrlands bloed door d’aderen stroomt, van vreemde smetten vrij’. Ik speelde dat wijsje vaak op de piano, tot mijn betere helft achter de woorden kwam. Zij dacht altijd dat ik ‘Waar de blanke top der duinen’ speelde. Nou mag ik allebei niet meer.

Tot slot, om mijn geweten een beetje tegemoet te komen, wat eigenlijk nooit goed lukt, heb ik twee dappere politieke gevangenen – één in Egypte, die vreedzaam voor politieke gevangenen en kinderen in de gevangenis streed en één in El Salvador, die de corruptie en het onrecht in dat land aan de kaak stelde – een kaart gestuurd met eigen tekeningen en eigen tekst en al, zoals Amnesty het graag wilde. Dus ik denk wel dat ze nou vrij komen.

The orange thing fucking up everything in this country

Ik ben inderdaad nog goed gezond, maar hoe lang nog? En de lamellen hangen nog steeds, maar hoe lang nog? Ik bedoel: je weet het nooit. Er kan een losse dakpan op je kop vallen, er kan een fatale ziekte komen opzetten, je kunt je verstand verliezen, verzin het maar. Tot nu toe overkomt het anderen, waarom zou ik van dat soort ellende gevrijwaard moeten blijven? Heb ik dat ergens aan verdiend of zo? Ook de lamellen kunnen opnieuw overmand worden door de zwaartekracht en dan moet ik de boel weer met stukjes touw in het gareel zien te krijgen. Het beste dat ik kan doen is mij niet bezighouden met wat er mis kan gaan, maar vol overtuiging het goede leven van de pensionado leiden. En C. een beetje helpen natuurlijk, waar nodig. Wist je dat wij deze maand 49 jaar getrouwd zijn? Wij vieren dat met museumbezoek, een etentje en een optreden van de Beatles. Nou ja, een band die Beatle-liedjes speelt. Uit de tijd dat we nog niet getrouwd waren.

Heel leuk om te lezen, dat je de foto’s van onze stedentripjes terugkijkt. Dat stimuleert mij om dat soort foto’s te blijven toesturen. Wij hebben nog Gorkum op het programma staan, en ik zou ook eens in Zierikzee willen gaan kijken. Er zijn nog wel meer aangename plaatsen in ons land te bezoeken, maar de makkelijk te bereiken plekken hebben we nu allemaal wel gehad. We moeten nu vaker de moed verzamelen om ons openbaar te laten vervoeren naar stadjes en steden in het buitengebied. Maar we hebben de tijd.

Is er in Overasselt nog wat te beleven?

Mooi beeld trouwens van die Fernando Sanchez Castillo, niet zozeer het beeld, maar wat het beeld uitbeeldt, met al die beeldjes erbij. Heel beeldend. Ik herinner mij nog de TV-beelden van de Dwaze Moeders en van het stadion, dat als plaats van executie werd gebruikt. Vreselijke beelden.

Ik kom steeds meer filmpjes tegen van Amerikanen die schande spreken van het amerikaanse landsbestuur en in het bijzonder van Trump. Een tijd geleden ging het meer over Trump’s domme uitspraken, daarna over de importheffingen, vervolgens de oorlogvoering tegen Iran, en de laatste tijd dringt steeds meer tot iedereen door dat er een misdadiger in het Witte Huis zit. Ook neemt de kritiek toe op het Congres, met name op de Republikeinen, die dit alles maar laten gebeuren. Ik laat je een paar voorbeelden zien van agerende congresleden en burgers. En natuurlijk ook wat satire.

Spiegelreflex

Wat fijn Fons, dat jou niks mankeert, tenminste niet dat je je kunt herinneren. Ik kwam vlak voor mijn operatie twee weken terug een oudere heer tegen, die ik al zeker een maand niet meer had gesproken, maar die zelf intussen ook alweer 2 aandoeningen verder bleek. Het kan hard gaan, als je even niet oplet. Ik ben blij dat jij zo dapper standhoudt.

Hangen ze nog bij jou, de lamellen?

Overigens, wat ik steeds vergeet te zeggen: die foto’s van jullie stedentrips bekijk ik bij herhaling met plezier, net of ik zelf ook een beetje uit ben, of die van het samenzijn met jullie vrienden onlangs (net of ik zelf ook een beetje vrienden heb).

Nu mijn operatie, voordat ook ik daar geen actieve herinnering meer aan heb. Vorige week is mijn hele tibiaplateufractuurimplantaat eruit gehaald, dat wil zeggen de plaat zelf, wat niet zo gek is, maar ook 9 schroeven, terwijl er maar 7 in zaten, dacht ik. Dat dachten de beide jonge, beginnende chirurgen zelf ook trouwens. Ik hoorde ze tenminste minzaam van gedachten wisselen: ‘Zo, dit was het, hè?’ ‘Nee joh! Hier zitten er nog twee, kijk dan!’ Ik wou heel graag rechtstreeks zien hoe het karwei geklaard werd, maar dat mocht absoluut niet van de assistente, die de wacht hield bij mijn hoofd. Te vaak raakten patiënten dan van de wap, begonnen te schreeuwen en om zich heen te slaan of verloren, voorzover ze dat nog hadden, het bewustzijn. Daarom hing er tussen de operatie en mijn hoofd een laken waar ik met geen mogelijkheid overheen kon kijken. Dat heb ik echt wel geprobeerd, maar met het onderlijf volledig verlamd door de ruggenprik – gevolgd overigens, count your blessings, door vier heerlijke uren zonder pijn – kon ik het bovenlijf onvoldoende omhoog krikken en de assistente wilde het laken hooguit heel iets omlaag doen in het midden, zodat ik net de hoofden van de beide dienstdoende chirurgen kon zien. Nou ja, je wilt niet vervelend zijn, dus heb ik mijn opkrikpogingen gestaakt en na een korte bezinning de operatie verder gevolgd via de grote spiegelende operatiekamerlamp links boven mijn hoofd. Die stond precies goed afgesteld en leverde een mooi, scherp beeld, beter dan via zelf kijken over het laken heen. Ik zag veel gesnij, bloed, fronsende en vragende blikken over en weer, getrek, gehannes en gesjor en ook dus twee schroeven méér dan verwacht. Ruim een uur later was de klus geklaard en nu, na bijna twee weken, ben ik benieuwd hoeveel schroeven er nog inzitten, maar kan ik wel weer een kwartier lopen met krukken en een kruissnelheid van 1,2 km. per uur. Goedbeschouwd was dit voor mij net zo goed een uitje, dus heb ik daar ook heus wel een foto van.

Het streekziekenhuis waar ik begin vorig jaar na het ongeluk door de ambulance naartoe werd gebracht is een soort lopende band massaproductiebedrijf. Ik wilde destijds graag naar het academisch centrum waar ik altijd heb gewerkt, maar de broeders zelf hadden een sterke voorkeur voor dit ziekenhuis – dealtje, denk ik dan – en op een brancard geef ik gauw toe. Nooit zag ik in zo korte tijd – mijn hele verblijf duurde ditmaal nog geen 10 uur – zoveel continue wisselende pre- en postoperatieve patiënten langs mij heen gereden of naast mij neergezet. De meesten hadden geen zin in een praatje. Ik ook niet.

Toen ik nog leefde, ergens halverwege augustus, had ik wel nog één ander uitje. Dat was naar het recentelijk opnieuw geopende Valkhofmuseum in Nijmegen. Eerst bezochten we de archeologie-afdeling. Mijn partner is gek op opgegraven dingen, dus daar waren we voor mijn gevoel anderhalve dag bezig, maar zij houdt vol dat het nog geen 2 uur was. Mij best, ook niet-liggend op een brancard geef ik gauw toe. Daarom is het goed dat jouw C. haar activiteiten voor Amnesty International – net als jouw Aangeboren Intelligentie iets veel mooiers dan Artificiële Intelligentie – ontplooit. Zelf ben ik ook al sinds begin jaren ’70 lid. Ik probeer daarbij allerlei marteldétails die je dan gaandeweg meekrijgt een beetje buiten de deur te houden, die zijn om gek van te worden als je er bij stil staat. Maar eigenlijk denk ik toch nogal vaak en veel aan al die arme, arme mensen die nu, op dit moment, en ook morgen weer overal op de wereld gemarteld worden. Aan dit soort gedachten hebben zij niks. Dus heb ik die focus op de een of andere manier in mijn eigen belang. Maar hoe in vredesnaam? Me net iets minder onprettig voelen bij het wel dan niet aan hen denken vermoedelijk. Daarom of desondanks bezochten we na de opgegraven vuistbijltjes nog even ook de tijdelijke expositie in het Valkhof van Fernando Sanchez Castillo, een kritisch gedreven Spaanse kunstenaar, geboren in 1970. Hij maakte bijvoorbeeld onderstaand beeld als eerbetoon aan de dwaze moeders, die tijdens de dictatuur van Videla (1976-1983) elke dag op het Plaza de Mayo voor het presidentieel paleis in Buenos Aires demonstreerden tegen de ontvoering, marteling en het in zee dumpen van hun eigen en andere kinderen, onderwijzers vaak, armenpriesters, verpleegkundigen. Eén van de voorvrouwen op het plein was Nora Cortiñas. Ter ere van haar en al die andere moeders maakte hij dit beeld, met op de vloer ervóór een heel plein vol van dezelfde beeldjes.

Wat Irriteert Fons Intens?

Goeie help Linie, wat een blog! Dzjiezus! Je hebt me dan wel geadviseerd om hele stukken over te slaan, maar dat durfde ik niet, want misschien stond er toch iets belangrijks in je blog. Maar gelukkig was dat niet het geval. Dat alle hardware uit je been wordt verwijderd lijkt mij goed nieuws. Hoe minder kunst en vliegwerk in je lijf, hoe beter. Als het zo ver is, wil ik graag horen of je er dan op vooruit bent gegaan. Ik gun je graag een pijnloos leven, na alle ellende van de afgelopen tijd.

Met mij gaat het beter dan ooit. Sinds ik ben gestopt met de politiek heb ik alle tijd aan mezelf. Af en toe word ik ergens voor gevraagd en dan zeg ik nee. Heerlijk om tegen iedereen nee te zeggen, vooral ook omdat ik nu zo’n 25 jaar vrijwilligerswerk heb gedaan. Het is mooi geweest, ook letterlijk. Maar voorlopig leef ik zonder werk, taken, opdrachten, verantwoordelijkheden, deadlines en vrijwilligers. Dat wil ik zo houden. Ik lees weer eens een boek. We hebben op zolder een boekenkast vol staan. Zo vond ik daar een verhalenbundeltje van Lévi Weemoedt, “Overal wat”. Dat heeft C. mij cadeau gedaan toen ik in dertig jaar geleden in het ziekenhuis lag voor het verwijderen van nierstenen. Ik heb het toen niet gelezen, in het ziekenhuis kreeg ik daar helemaal geen gelegenheid voor. Maar nu wel. Wat kan die man zeldzaam deprimerend schrijven!

Ik ben vooral nieuwsgierig naar boeken die ik decennia geleden goed vond, om nu te ontdekken of ik dat nog steeds vind. Ik was vroeger een groot bewonderaar van Belcampo. Hij is nu nog steeds origineel en welbespraakt (of kun je dat niet zeggen van een boek), maar ook wel wat houterig in zijn woordgebruik, vind ik nu. Ik overweeg nu Hermann Hesse weer eens te lezen, en ook Wilhelm Reich. Wie weet hoe ik dat werk nu ervaar. Joe Speedboot heb ik vorige maand voor het eerst gelezen, en dat vond ik wel aardig, maar ik zal toch nooit een groot fan van Tommy Wieringa worden.

Toen ik een paar weken geleden een nieuwe bril nodig had, heb ik er meteen een leesbril bij aangeschaft. Dat helpt bij je concentratie, je ziet alleen nog maar je boek, de rest van de wereld blijft onzichtbaar.

Mag ik ook even klagen? Over de digitale wereld? Dat je tegenwoordig overal een app voor nodig hebt. Dat al onze apparaten met wifi werken. Mijn nieuwe printer werkt met wifi. De nieuwe wasmachine heeft ook wifi, ik weet niet waarom, hij werkt goed zonder wifi. (Wij wassen onze lakens elke week, trouwens). Ik kan op mijn telefoon de TV aan- en uitzetten. Dat doe ik niet, maar er komt vast een moment, dat dat de enige manier is om TV te kijken. En tegenwoordig heeft iedereen een website en moet je een account aanmaken om informatie te krijgen of iets te bestellen. Ik heb een beetje kijk op websites en er zitten veel slechte tussen. Je verdwaalt er in of je loopt er in vast. Meestal kun je daar niemand over bellen, het is juist de bedoeling dat je het zelf maar moet uitzoeken. Met sommige bedrijven kun je chatten, maar vaak zit je dan met een computer te communiceren. Toen ik de KPN belde over mijn wifi-probleempje, kreeg ik een computerstem te horen. En internetten wordt steeds “veiliger”. Hoe vaak ik niet de tekst “Uw privacy is onze belangrijkste zorg” of woorden van gelijke strekking tegenkom. Inloggen wordt in veel gevallen steeds ingewikkelder. Een wachtwoord is niet meer voldoende, je moet ook een verficatiecode of autentificatiecode gebruiken (daar is een app voor!). Het maakt mij steeds wantrouwiger. Ik geloof er geen klap van, dat het bedrijfsleven zich bekommert om mijn privacy. Het bekommert zich om omzet en winst en wil zoveel mogelijk van mij weten om mij tot kopen aan te zetten.

En AI (spreek uit: ee-aai)? Schieten we daar nog wat mee op? Denk het niet. Bij AI moet ik steeds denken aan het verhaal van de tovenaarsleerling: iets in gang zetten zonder te weten hoe je het moet beheersen. De mensheid is daar goed in, en weet niet hoe dat af te leren.

Ik gebruik mijn eigen AI: aangeboren intelligentie. Werkt niet feilloos maar doet het redelijk, zonder gevaar voor de samenleving. Ik bedenk zelf wel hoe ik iets moet oplossen. Een voorbeeld. Twee jaar geleden zijn de lamellen die in mijn zolderkamer voor het raam hangen, met zijn allen via de rail naar beneden gezeild en in een hoek van de kamer gaan liggen. Ik heb daar indertijd nog verslag van gedaan. Ik heb tegen gereduceerd tarief de boel laten herstellen door de sufferd die mij die lamellen heeft geleverd. Vorige maand echter gebeurde precies hetzelfde: de rechterhelft van de lamellen besloot niet langer op zijn plek te blijven hangen en zeilde naar beneden, maar wel nog allemaal vast aan de rail. Deze keer besloot ik niet eerder vermelde sufferd opnieuw aan te spreken (ik wil hem de rest van mijn leven niet meer horen of zien), maar eerst eens te proberen het zelf op te lossen. Ik nam een week de tijd om daar eens rustig over na te denken, dat gaf me ook de kans om de irritatie wat te laten wegebben. Daarna heb ik de lamellen van de rail gehaald en de rail van het plafond gehaald en die aan een grondige inspectie onderworpen. Ik zag dat er niets defect was. En zo kwam ik tot de conclusie dat er maar één oorzaak kon zijn: de zwaartekracht. Als je lamellen aan een horizontaal plafond hangt, blijven ze gewoon hangen. Maar aan een schuin plafond lukt dat niet, tenzij je iets installeert dat het schuiven van de lamellen blokkeert. En dat was niet gebeurd. Moge de duivel eerder vermelde sufferd komen halen! Ik heb toen zelf maar een soort blokkade aangebracht door de twee langste lamellen, die in de nok van de kamer hangen, binnen in de rail aan elkaar vast te binden met een touwtje. Toen ik dat aan C. vertelde keek ze mij aan of ik mijn verstand had verloren. “Met een stukje touw? En jij denkt dat dat helpt?” Maar tot nu toe gaat het goed. Ik weet niet of dat door dat touwtje komt, het kan natuurlijk ook weer mis gaan, maar voorlopig ben ik tevreden over mijn reparatie. C. moest toegeven dat ze dat niet had verwacht.

En intussen maak ik weer tekeningen, tussen het lezen door. Deze tekening heb ik maanden lang niet afgemaakt, omdat ik niet goed wist hoe ik de roos het beste kon inkleuren. Pas deze week vond ik een oplossing. Daarom schreef ik deze blog ook wat later dan gedacht. Ik voel me ook een beetje een soort restaurateur. Ik teken wel na wat een ander heeft getekend, maar onderwijl probeer ik het ook wat beter en mooier te maken.

En om je vraag te beantwoorden: nee, ik heb niks, tenminste, niet dat ik me kan herinneren.