Gisteren liep ik nog met twee krukken, vandaag alweer een stukje los. Komt er een mevrouw met een wit-bruin hondje aan, die ik geen van beide ken, zegt ze opgetogen: ‘Acherm! Kunde alweer zonder krukken en al?’ Vorige week, nog mét krukken en al, fietste mij een man, die ik ook nog nooit eerder had gezien, tegemoet. Hij riep in het voorbijgaan over zijn schouder naar mij: ‘Veel sterkte met uw herstel!’ Omdat ik hem niet verstond en mij vragend met krukken en al omdraaide, riep hij het nog twee keer en keerde toen zelf om, met zijn fiets en al. We hebben vervolgens een half uur staan praten. Hij was niet helemaal in orde, zo bleek helaas en zijn vrouw had hem, mede daarom vermoedde ik, ‘na 30 jaar goed ouderwets boterbriefje’ verlaten, hoe kon zoiets, hoe kon zoiets? Ik had zelf ook echt maar een vaag idee. En toch: al die hartelijkheid stemt wel vrolijk. Net als de reeks filmpjes onder jouw vorige blog. Vooral het eerste het beste. Daar schiet ik midden in de nacht nog af en toe van in de lach. De andere filmpjes zijn ook interessant, prima volk allemaal, maar ik kan het toch democraten noch republikeinen vergeven dat ze niet iets effectievers weten te verzinnen tegen die AI in het Witte Huis (Achterlijke Imbeciel). Die jongen op dat dak destijds vond ik op zich wel goed. Hij had alleen onvoldoende geoefend.
Zojuist konden we bij AH weer niet bij de pakken biologische melk van Arla op het hoogste schap komen. Telkens hebben wij er een man bij nodig. Ze helpen je graag, daar niet van, maar hoezo ‘AH let op de kleintjes’?
We hadden hier in huis intussen weer wat woorden, terwijl mijn partner toch het beste is wat me ooit is overkomen. Je mag iemand ook nooit – ook al redeneert die echt elke keer opnieuw met de bijbehorende waarschuwingen en bindende adviezen precies verkeerd om bij het halfjaarlijks verzetten van de klok – stomme wc-eend noemen, maar soms gebeurt het in the spur of the moment, ook misschien omdat je niet meer zo goed als vroeger op de juiste woorden kunt komen en de ander wegens aanhoudende diarrhee de bindende adviezen almaar vanaf de wc het land in stuurt. ‘Ga zelf maar eerder naar bed!’ zei ik ook nog, ‘of gewoon nou vast’, omdat ik van zaterdag op zondag 25 oktober uit voorzorg een uur eerder naar bed moest van haar. Terwijl die hele klokverzetterij voor mij als notoir slaapgestoorde geen greintje verschil maakt. Al halen ze een hele nácht weg, meneer Solleveld! Maar nu moest ik dus, net als vorig jaar en het jaar daarvoor, weer eerder naar bed, ondanks dat uur cadeau die nacht. Als gevolg van mijn radeloze reacties trok mijn vriendin, gelukkig wel reeds met de broek weer omhoog, vinnig en kordaat haar regenjas en schoenen aan. Dat maakte nieuwsgierig, omdat we net nog naar AH waren geweest. ‘Ga je mij nou voorgoed verlaten, of eerst nog naar de Plus?’ Het werd eerst nog naar de Plus, want ze wilde biologische melk van Arla voor mij halen.
Mijn partner was PrePro altijd Groen Links, dus slaan we al een halve eeuw uitsluitend biologisch voedsel in. Daarmee zijn we twee keer zo duur uit als gewone PvdA-mensen zoals ik. Maar dan sleept zij wel anticipatoir via nauwgezette bestudering van alle mogelijke reclamefolders en het uitgekiend gebruikmaken van de gekste aanbiedingen, bonussen en andere kortingsacties steeds ook een ‘winst’ van zo’n 15 procent op de weekboodschappen in de wacht. Ik vind dit bewonderenswaardig en ben uiteindelijk opgehouden er tureluurs van te worden.
‘In de wacht slepen’ is oorspronkelijk een legerterm. Gevangen genomen vijanden en buitgemaakte goederen werden door soldaten de wacht in gesleept, d.w.z. het wachtlokaal. Dit is fijn om te weten voor je algemene kennis nu je weer aan het lezen bent. Want je schreef dat je daar eindelijk na je werkzaamheden voor Pro weer aan toekwam en er ook metterdaad opgeruimd aan begonnen was. Bij mij ging het andersom. Ik was in een stuk of 4 boeken tegelijk bezig vóór het ongeluk en sindsdien heb ik er geen meer aangeraakt. De goesting is weg. Staande lezen is ook gewoon niet leuk. Dat hele gevoel van lekker onderuitgezakte verdieping is er met één frontale klap uit geramd, lijkt het wel.
‘Ruim 1 miljoen Nederlanders krijgen hulp om zelfstandig te blijven wonen’. Gemeenten gaven daartoe vorig jaar 6,3 miljard uit. Gevolg van het neo-liberale beleid, dat de PvdA zo enthousiast samen met de VVD vormgaf. Ruim 10 jaar geleden werden de bejaardentehuizen door dat beleid weg ‘bezuinigd’. De zorg voor ouderen werd door deze operatie vele malen duurder dan ze was. Ook de sociale werkplaatsen, waar talloze mensen zinvol werk deden, werden weggesnoeid. Twee in mijn ogen voor het welzijn van ouderen en mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt slecht uitpakkende maatregelen door typisch neoliberaal beleid. Diederik Samson serveerde mijn voorzichtige redenering op LinkedIn een tijdje terug simpel af als grote onzin. In een recente column spreekt hij net zo apodictisch en eenzijdig zijn afschuw uit over ‘de gruwelen van 7 oktober 2023 en wat die hebben aangericht in de psyche van een land dat, opgestaan uit de Holocaust, een hernieuwde slachting recht in de ogen heeft gekeken’. Een ingezonden briefschrijver antwoordde hierop m.i. terecht dat Israël niet zozeer een land is dat zomaar is ‘opgestaan’, als wel een land dat met geweld is toegeëigend door verdrijving en onderdrukking van het volk dat daar al leefde, de Palestijnen. Wat zouden die gruwelen hebben aangericht in hún psyche?
Zo zijn er ook onder linkse mensen veel en soms grote ideologische verschillen. Dat is eigen aan links en mooi en goed, want het denkt na over de vormgeving van iets dat nog nooit ergens bestaan heeft: de toekomst. Rechts niet. Dat wil vasthouden wat er is en liever nog, met of zonder boreale winden, terug naar wat er was: grotere verschillen in kennis, inkomen, macht en welzijn. Ik maak hier even een vierslag, anders denk je weer dat AI dit heeft bedacht.
Sinds wat femicide in ons land door donker gekleurde daders van buitenlandse afkomst wordt gepleegd, is er ook bij rechts aandacht voor. Tot voor kort werd onze eigen femicide eigenlijk überhaupt niet opgemerkt. Er was niet eens een woord voor. Het hoorde kennelijk als vanzelfsprekend bij onze cultuur, bij ‘Wien Neêrlands bloed door d’aderen stroomt, van vreemde smetten vrij’. Ik speelde dat wijsje vaak op de piano, tot mijn betere helft achter de woorden kwam. Zij dacht altijd dat ik ‘Waar de blanke top der duinen’ speelde. Nou mag ik allebei niet meer.
Tot slot, om mijn geweten een beetje tegemoet te komen, wat eigenlijk nooit goed lukt, heb ik twee dappere politieke gevangenen – één in Egypte, die vreedzaam voor politieke gevangenen en kinderen in de gevangenis streed en één in El Salvador, die de corruptie en het onrecht in dat land aan de kaak stelde – een kaart gestuurd met eigen tekeningen en eigen tekst en al, zoals Amnesty het graag wilde. Dus ik denk wel dat ze nou vrij komen.


