Rituelen

Hoe is het eigenlijk, Fons, met je nietsontziende analyse van het Amerikaanse volk?
Gooi anders wat trefwoorden – simplistisch, conservatief, laagopgeleid, bekrompen, hypocriet, schreeuwerig, eendimensionaal, oppervlakkig, shifty, competitief, megalomaan – in je AI en begin met ‘De goeden niet te na gesproken’, anders word je al meteen waar je bij zit helemaal kapot gehackt. Probeer net zo genuanceerd te zijn als ik altijd.

Nee hoor, ik maak zo goed als geen gebruik van AI, alleen soms even één keer voor zo’n cartoonachtig fotootje van iemand hangend in een plataan. Ik wou daar zelf zo onherkenbaar mogelijk op, maar wel ook dat je toch ziet dat ik het ben. En krijg dat dan maar eens zonder AI voor elkaar. Vergelijk het met je eigen foto als jonge god in je vorige blog. Je bent het wel en je bent het niet, ra ra hoe kan dat? Dat kan dankzij AI. Voor zulke dingen is AI de aangewezen Weg, als ook de Waarheid en het Leven. Voor ons is die weg vermoedelijk doodlopend, maar AI zelf geniet er met volle teugen van, eindeloos en gelukzalig. En daar kun je eigenlijk wel vrede mee hebben. De mensheid heeft zich niet echt bewezen als bij uitstek geschikt voor het bestaan op aarde. Dat vond ik vroeger ook al, maar toen was ik lid van de PvdA, waar zulke ideeën vóór, tijdens noch na het zingen van de Internationale op prijs werden gesteld. Maar nu ik lid van PRO ben, kan het wel en gooi ik het er allemaal uit.

Wat houdt je dan in vredesnaam nog op de been, zul je vragen. ‘Twee dingen’, zei mijn geliefde Joop den Uyl dan, omdat je anders halverwege zijn eerste ding al ophield met luisteren. Ten eerste houdt mij op de been dat ik niet kan zitten en ten tweede het bestaan van rituelen in het algemeen en dat van het eerste kopje koffie van de dag in het bijzonder. Koffie zet ik, mits niet hangend in een plataan, per kopje. Het is een ritueel bestaande uit een aantal vaste en ondanks alles groot vertrouwen in de toekomst, onze overheid en het leven in het algemeen suggererende onderdelen, zoals pfas-water aan de kook brengen in pfas-waterkoker, plastic pfas-filterhouder op gewoon kopje plaatsen, papieren pfas-filter in plastic pfas-houder doen, flinke schep pfas-koffie van DE erin, volle pfas-melk in melkpannetje met anti-aanbak-pfas-laag, gas eronder, vleugje koud bij kokend pfas-water voegen, omdat ze zeggen dat de pfas-koffie beter tot zijn recht komt bij pfas-water tussen de 92 en 96 °C – vraag maar aan AI – beginnen met opschenken, melk in de gaten houden, kasjes buiten openen, anders verleppen sla, tomaten, komkommers en ook de mais al voor de zwakbegaafde haan van Hans drie keer heeft gekraaid, en zo voort en zo verder en als ik dan eindelijk met mijn kopje koffie aan mijn geheel uit pfas-onderdelen opgetrokken statafel sta, wil ik maar zeggen, moet je mij niet storen. Maar mijn vriendin gaat volgende week voor de vierde keer na mijn ongeluk alleen op vakantie, met haar zus weliswaar, maar zonder mij, ze laat mij gewoon thuis- wat doen jullie met Linie? Die laten we gewoon weer thuis – en nu voelt ze zich natuurlijk schuldig, omdat het al de vierde keer is sinds mijn ongeluk dat ik niet meegenomen word op vakantie, dus hoor ik haar de trap opstommelend roepen:
‘Ik ga je bed verschonen.’
‘Nee!’
Ik verslik mij in mijn koffie, in het eerste slokje al, wat echt heel ongewenst is bij zo’n belangrijk ritueel. Rituelen zijn er om houvast te bieden en rust in het gemoed. Men moet ze niet verstoren. Stel je een kerk voor, hier in Wijchen bijvoorbeeld, waar midden in de dienst, of bij het uitdelen van de hosties, of wat die katholieken allemaal nog meer hebben bedacht voor hun houvast en rust in het gemoed, plotseling het hele drugskartel van Overasselt binnenvalt. Ja, nu weet je ineens wel waar Overasselt ligt, hè? Wat kunnen we verder nog doen om jou wat belangstelling voor onze regio bij te brengen? Zeg het ons. We hebben ook overal nog wapens liggen, bij de basisscholen, in het struikgewas, op de weidse boerenakkers en uiteraard rondom de martelcontainers van het kartel. Het is heus niet alleen in Brabant waar die containers staan, ze zijn overal, je moet ze alleen willen zien. Een beetje interesse in de provincie Fons, met die ps onder je vorige mail: ‘Ik had nog nooit van Overasselt gehoord’. Dzjiezus!
‘Jawel’ houdt mijn vriendin, op traptree 3 intussen alweer, vol, ‘Je ligt er al 6 weken in.’
‘Maar ik doe het zelf wel, mijn bed verschonen.’
‘Wanneer had je ongeveer gedacht?’
‘Over twee weken en dan stinkt het nog haast niks, ik ben nog iemand die haast niks stinkt.’
‘Ik ga het NU doen.’
‘Schei uit met dat geëmmer, ik sta aan de koffie!’
‘Ik doe het alleen, ik kan het makkelijk alleen, jou niet bij nodig.’
‘Ik vind dit een maatschappelijk onverantwoorde vorm van onruststokerij.’
‘Ik zal jou zèggen wat onverantwoord is, ik zal jou zèggen wat onverantwoord is!’
‘Maar eerst weer even met vakantie zeker?’
Verder trapopwaarts wegstervende geluiden, een raam dat open wordt gegooid, dan weer terug vanaf de overloop:
‘Die matras krijg ik niet in mijn eentje om, je moet even komen helpen.’

Ik heb begrepen dat jij zelf ook wat problemen had, met name met je wifi. Ik zou hiervan willen zeggen: het is helemaal NIKS vergeleken met mijn problemen met de wifi. Of in ieder geval met de DigiD-app op mijn telefoon. Jij hebt tenminste nog een KPN-winkel, met een echte persoon achter de balie. Hier hebben we niet eens een balie. Meer dan genoeg zware wapens overal waar je kijkt, maar een beetje digitale hulp van zo’n kartel, ho maar. Ik ben nu 4 dagen bezig geweest met pogingen om mijn problemen op te lossen. Elke dag zo’n uur à anderhalf. Niets helpt, hoeveel door DigiD zelf geadviseerde checks & balances ik ook uitvoer. Steeds blijft, als ik mijn patiëntendossier probeer in te zien, de mededeling: “Helaas moet u opnieuw inloggen: er was langer dan 15 minuten geen activiteit in het scherm.” Stapelgek word ik hiervan. Het barst van de activiteit in mijn scherm. In heel Wijchen vind je niemand met zoveel activiteit in zijn scherm als ik. Als mij. Dan mij. Maar met mijn soort probleem kan ik niet naar een telefoonwinkel. ‘Geeft u mij even uw DigiD-codes, dan los ik het voor u op.’ Ja, toedeloe. Morgen maar opnieuw proberen, denk ik, de aanhouder wint. Standaard browser vervangen? Misschien is dat het. Weg met Google Chrome, welkom Firefox?

Eind van deze maand wordt mijn implantaat met al zijn schroeven verwijderd. Het verzoorzaakt teveel blijvende pijn. Die schroeven zijn te lang. De gewenste maat bleek tijdens de operatie niet aanwezig, tot licht ongerief van de chirurg. Ja, denk ik dan, had de voorbereiding eerst even gecheckt, voor je mijn hele been openzoeg. Zaagde. Zieg. Maar goed, niet zeuren, heeft geen zin en ik ben allang blij dat de boel er binnenkort dan eindelijk weer uit gaat. Er moet sowieso méér verwijderd worden. De hele FvD-populatie bijvoorbeeld, ga lekker in Rusland wonen, wij betalen uw vertrekpremie wel. Of de emelt, die bij buurman Hans zijn voltallige grasmat van onderaf heeft kaalgevreten. Stiekeme, laffe beesten zijn het. Ik had nog nooit van de emelt gehoord, ik dacht dat Hans ‘emot’ zei, maar toen ik het na zijn ‘Even thee hier, niet te lang hoor, met cake graag’ opzocht, zei AI desgevraagd dat Hans waarschijnlijk ‘emelt’ had gezegd. En had ik je, nou we het er toch over hebben, al verteld van mijn Nijmeegse vriendin, die intussen ook een verwijdering heeft meegemaakt? Bij haar ging het om een borst. Maar ze had het nadien vooral over de ‘mooie blonde jongen’, een assistent in opleiding, die haar tijdens de intake de operatiejas aanreikte. ‘Trekt u die zelf even aan’ zei hij, zich zo afwezig mogelijk over zijn intakeformulier buigend, ‘U mag er niets onder.’ Dus trok mijn vriendin haar pyama uit. De jas had erg veel drukknoopjes. Ze besloot dat die aan de voorkant zaten. De chirurg zou haar borst immers niet via de achterkant verwijderen? Ja, je weet het niet meer tegenwoordig – ach, mevrouw ligt verkeerd om, nou dan doen we het van deze kant – maar haar leek het niet waarschijnlijk. Toen ze de jas, toch wat zenuwachtig natuurlijk, eindelijk dicht had, keek de mooie blonde jongen op en zei dat het andersom moest, de knoopjes moesten aan de achterkant. Okay, mijn vriendinnen, een enkele daargelaten, zijn echt de moeilijkste niet. Ze begon de boel weer los te knopen, terwijl de mooie blonde jongen vragen stelde en de antwoorden invulde op zijn formulier. Hiermee ging hij onverstoorbaar door toen ze werd weggereden naar de OK. Naam, geboortedatum, ook adres nog een keer graag, weet u waaraan u wordt geopereerd? Hebt u last van geheugenverlies?’ Die laatste was een standaardvraag voor mensen boven de 70, lichtte hij toe, met zijn klembord in de aanslag. Toen zij daarop antwoordde: ‘Niet dat ik mij herinner’, vinkte hij ‘ja’ aan en greep zijn begeleidster in. Die had af en toe meegekeken op zijn klembord. Een aantal jaren ouder, grijs en lang zo mooi niet als hij, maar erg fijn dat zij dat vinkje nog corrigeerde. Toch goed dat er een God is, dacht mijn vriendin.

Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar
verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,
en eten voert,
zal nooit haar naam vermeld zien.
Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij
vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,
ziet ’s avonds reeds zijn smoel op de tee vee.
Toch goed dat er een God is.

Gerard Reve. Mooi hè? Ik heb het wel eens gereciteerd tegen een kennis op straat, die een praatje begon en na wat inleidende kwalen zei: ‘Ik heb het nou ook aan mijn Hb, maar daar zijn medicijnen voor’. Heb jij het nog wel eens ergens aan, Fons? Ik hoor daar niet zoveel meer over. Vrees ook dat er nog maar weinig zusters Immaculata voor ons zijn.

Als wij op straat een praatje met elkaar beginnen, proberen de meeste mensen mij wel te begrijpen, maar vaak lukt dat niet helemaal. Daar kan ik niks aan doen. De onderliggende aandoening hier is, denken buurman Hans en mijn partner net iets te eensgezind, mijn persoonlijkheid. Maar onlangs ging het eens in één keer wonderbaarlijk wèl goed. Honderd meter verderop, aan mijn kant van de weg, stopte een auto langs het trottoir, er kwam aan de bijzitkant een mij onbekende vrouw uit van een jaar of 50. Ze zette één grote en twee kleinere tassen op de stoep, de auto reed door, en terwijl ze zich over haar tassen boog, vroeg ik in het voorbijgaan:
‘Ben je d’r weer uit gezet?’
Ze keek op, schoot in de lach en riep mij na:
‘Ja… en ik doe nooit niks!’

Dit wordt echt weer veel te lang, maar ik neem aan dat je hele passages overslaat. Dat probeer ik ook sinds anderhalf jaar met de krant. Vroeger moest ik artikelen echt woord voor woord helemaal lezen, ook over looncompensatie-eisen en zo, waar jouw CNV altijd veel gemoedelijker in stond dan het NVV of de latere FNV. Nu mag ik ze soms in hun geheel overslaan. Ziektewinst heet dit. Teveel pijn voor vakbondseisen. In plaats daarvan probeerden we afgelopen vrijdag voor het eerst in anderhalf jaar of ik het stukje van Wijchen naar Arnhem met de trein kon. En dat lukte! Niet zittend natuurlijk, maar ik heb zonder problemen de hele weg heen en terug gestaan, d.w.z. vooral gehangen aan palen en ook tussen die hoge stoelbeugels aan het begin van iedere coupé, je weet wel, waar je je aan vast kunt grijpen bij aankomst en vertrek, maar waar je dus ook tussen kunt gaan hangen onderweg. Vroeger ging dat niet. Dan zou je fronsende blikken hebben gekregen. Ga zitten ouwe gek! En misschien had je toen die beugels ook nog niet, geen idee. Maar nu kijkt niemand meer op van zijn telefoon en kan iedere malloot doen waar die zin in heeft. Heerlijk. Er zitten heus ook fijne kanten aan de huidige alleen nog op zijn scherm gerichte medemens. Dusdoende kwamen we zonder kleerscheuren in het park van Sonsbeek terecht, met allemaal kunst overal. Mooie dingen. Prachtige glas-in-lood-ramen, één zelfs het hele hertenkamp achter zich artistiek in beeld brengend. Goed park, lekker wandelen, geen vervelend publiek. Boven een waterplas torende een mega grote video-installatie uit met continue voorbijtrekkende bewegende-natuurbeelden, fraaie bosbranden bijvoorbeeld, voor wie veel van bosbranden houdt, zoals ik. En ook lag er aan de overkant van een sloot in het gras een nogal nondescript ijzerwerk. Ter grootte van een forse egel ongeveer. Het zag er ook zo uit, massief en gesloten, maar wel met allerlei stekels en uitstulpingen. Volgens het echtpaar naast ons, al wat ouder, maar toegegeven lichtjaren jonger dan wijzelf, moest je ertegen schreeuwen en dan zou er quadrafonisch iets interessants gebeuren. Dat stond op het bijschrift aan deze kant van de sloot. Niemand van ons had zin om tegen dit kunstwerk te schreeuwen. Toch vond de vrouw dat haar man het best even kon proberen, toe dan Theo! Dus ging hij er zuchtend en wel pal tegenover staan, bukte zich iets en riep toen, met de handen op de knieën en de kont achteruit, kort maar krachtig over de sloot heen in de richting van het kunstwerk: ‘BOEIE!’. Er gebeurde niets.

Nu moet ik scrabbelen. Ik heb een vreselijke hekel aan scrabbelen, maar het moet, terwijl ik mij pas nog met gevaar voor eigen leven op de oorverdovende kermis hier heb gewaagd om oliebollen te halen. Zelf hoef ik geen oliebollen, geef mij maar slagroomtaart, pindakoeken of een gebakken pfas-ei. Toch weer onheilspellende geluiden, ditmaal vanuit de keuken.
‘Kom je scrabbelen?’
‘Nee.’
‘Maar ik heb zo’n zin in scrabbelen.’
‘Je hebt nou oliebollen!’
‘De oliebollen zijn op.’
‘We hebben al drie dagen achter elkaar gescrabbeld!’
‘Ja, fijn vond ik dat, vanavond maak ik lekkere spinazietaart voor jou, met ei.’

Onruststokerij in dit huis is niet trapgebonden, het kan in principe van alle kanten komen…

Een kleintje Giacometti

Wat ik nog vergeten was te zeggen, Linie: die tekening in je voorlaatste blog is echt geweldig. Hij lijkt ook echt. Je maakt steeds meer gebruik van AI begrijp ik. Zelf ben ik niet enthousiast over AI. Er zijn veel fotoprogramma’s in omloop die beloven je oude en onscherpe foto’s weer zo goed als nieuw te maken en zelfs van kleur te voorzien. Met AI dus. Ik heb het nu een paar keer geprobeerd, maar het blijft een teleurstelling. Oude familiefoto’s zien er nu wel gelikt uit, maar ze lijken niet meer.

Een voorbeeld. De foto links is genomen toe ik 20 was. Jij hebt mij zo gekend, als je je dat nog kunt herinneren. De foto is zwartwit en niet echt geweldig, dus ik wilde hem verbeteren met AI, en dat werd dus de foto rechts. Die foto is gekleurd en van betere kwaliteit, maar ik heb geen idee wie dat is. Het zou mijn broer geweest kunnen zijn, als ik die had gehad. Hij heeft zowel bruin als grijs haar en de schaduw op de kraag is er gewoon bij verzonnen. Zo heb ik er niks aan. Ook ChatGTP maakt tot nu toe op mij weinig indruk. Ik besteed weinig tijd aan AI. Ik voel geen aandrang om mij die nieuwe technieken eigen te maken. Wat ik er totnutoe van zie is eerder kunstmatig dan intelligent. Ik bedenk zelf wel wat, niet altijd intelligent, maar het is tenminste van mijzelf.

Dat onze wifi was uitgevallen had ik al verteld. Dat is nu opgelost, maar dat ging niet vanzelf. Om te beginnen stopte de wifi ermee, zomaar, een paar dagen voordat we op vakantie zouden gaan. Niets deed het meer. Ik kreeg hem niet meer aan de praat, dus gingen we maar op vakantie. Weer thuis gekomen was het C. die als eerste ontdekte, dat de wifi het weer deed. Je snapt niet hoe het kan, het leek vanzelf weer opgelost! Na vier dagen viel hij echter weer uit. Aan wifi die het af en toe doet maar meestal niet, hebben we natuurlijk niets. Volgens mij was het modem niet meer in orde, versleten of zo. Ik ging dus naar de KPN-winkel.
“Mijn wifi doe het niet meer. Hebt u een nieuwe modem voor mij?”
“Heeft u uw modem al gereset?”
“Nee”
“Ga dat dan eerst doen. Als dat niet helpt, dan krijgt u een nieuwe modem”
Ik weer naar huis om te doen wat mij was opgedragen. De modem resetten lukte wel, maar het leverde geen wifi op. Ik dus weer naar de winkel.
“Aha, daar bent u weer”
“Inderdaad. Ik heb het modem gereset, maar dat hielp niet”
“Dan geef ik u een nieuwe modem mee”

Zonder verdere discussie werd mij een gratis modem aangereikt en kon ik weer naar huis. Wat je dan vervolgens moet doen is de codes van je nieuwe modem invoeren in alle apparaten die op wifi werken. Een gedoe dat dat is, het heeft mij uren beziggehouden! Twee computers, twee tablets, twee mobiele telefoons, de TV, de verbinding met Spotify, de verbinding met de  internetradio, de verbinding met mijn draagbare muziekmachine, de draadloze printer en de app die is verbonden met de zonnepanelen. Het heeft mij er nog eens aan herinnerd hoe onmisbaar die wifi is geworden. Je hele huishouden hangt van de wifi aan elkaar. Toen een half jaar geleden bij ons een nieuwe wasmachine werd binnengereden, vroeg de monteur mij of hij wifi moest instellen. Wat!? Wifi op de wasmachine? Hij legde uit dat je dan vanaf je telefoon de wasmachine kon bedienen. Ik ben achteraf blij dat ik dat geweigerd heb. Wifi om mijn sokken te wassen, het idee!

Gelukkig kwam daarna hoogtepunt van onze vakantieperiode: C.’s verjaardag. In voorgaande jaren deed zij geen moeite om een fuifje te organiseren: iedereen was toch met vakantie. Wij gaan al jaren op haar verjaardag met zijn tweeën erop uit, ook heel gezellig. Maar dit jaar had zij een leuk uitstapje bedacht, dat zij graag met ons vriendengroepje wilde delen. Omdat het vrienden zijn met een volle agenda, hadden we tijdig gevraagd of ze op de bewuste datum beschikbaar waren, en dat bleek zo te zijn. Dus C. kon beginnen met de uitwerking van haar plan.

C. heeft ruim drie jaar als vrijwilliger gewerkt bij het museum Beelden aan Zee, in de wandeling BAZ geheten. Na haar vertrek gingen ze het museum verbouwen (ik geloof niet dat er een verband was) en in de zomer zouden ze het weer openen met een tentoonstelling met beelden van niemand minder dan Alberto Giacometti. Haar idee was om op haar verjaardag een voormalige collega te vragen een rondleiding te geven voor ons vriendengroepje in het vernieuwde museum met de nieuwe tentoonstelling. Vooraf gingen C. en ik eerst zelf een kijkje nemen. En dat was maar goed ook . . .

Wij zagen dat de verbouwing zeer geslaagd was. Het museum is nu veel mooier dan eerst, de ruimte is beter verdeeld, en op het dak van BAZ is nu ook meer te zien. De tentoonstelling echter was een aanfluiting, een joke, een dieptepunt, een miskleun van epische proporties, en dan druk ik mij nog zachtjes uit. Van Giacometti waren enkele piepkleine beeldjes te zien (pakweg 10 cm) en ook de rest van de tentoonstelling was niet om erover in je blog te schrijven. Twee dagen daarna, thuis, kwam bij C. het hoge woord er uit: dit kunnen wij de vrienden niet aandoen, dat wordt een sof. Maar C. is nu eenmaal niet voor één gat te vangen. Zij bedacht dat een bezoek aan Pulchri een goed alternatief zou kunnen zijn. En dat is het dan ook geworden. Je kent Pulchri wellicht, een grote galerie aan het Voorhout in Den Haag. Veel kunst te zien, en overal hangt een prijskaartje aan. Na het bezoek aan de tentoonstelling bezochten we het aangrenzende terras, en tegen zessen gingen we met zijn allen dineren in een gerenommeerd Haags restaurant. De vrienden waren zeer te spreken over het event, en zelf waren we ook dik tevreden.

In Pulchri

Ik zie steeds slechter. Ik heb dus twee nieuwe brillen aangeschaft. Dat het zo ver met mij heeft moeten komen. Maar nu kan ik je blogs beter lezen, dat is ook wat waard.

Pro: de partij voor de hardwerkende elite

Ja Fons, ik besef heus wel degelijk dat wij nu partijgenoten zijn!

Wij hadden hier onlangs een expositie in de tuin. Om en nabij de achttien vrouwen – ik vergeet bij vrouwen altijd ze goed te tellen, het zijn er ook vaak zoveel – toonden de producten van eigen beeldhouwwerk, sieraadsmederij, pottenbakkunst, textiele vormgeving, schilderijen, etsen en tekeningen en ook droegen ze gedichten voor van Herzberg, Kopland en zichzelf. Eén van hen was een gewezen PvdA-lid, dat even bij mij onder de plataan kwam buurten om onze bange twijfels te delen. Die gingen over enerzijds het smaldeel zich onthutst en ontheemd voelende traditionele socialisten onder de PvdA-stemmers, dat nu misschien God verhoede voor de PVV opteert, en anderzijds de hoogopgeleide arrogantie die nou eenmaal kleeft aan GL. In dat spanningsveld zit hem wel de crux, denk ik, maar laten we er het beste van hopen. Wat is er trouwens, even afgezien van hun woke gedoetje, nou toch eigenlijk tegen weldenkende elites? De onherroepelijke verrechtsing van ons volk – denk aan de Engelen die hoer en teef op huizen van vreedzame wèldenkenden spuiten, de Engelen voor wie de versmade elite almaar begrip moet opbrengen, de Engelen naar wie zij almaar moet luisteren ook al voelt ze voornamelijk angst en walging, maar het móet, want de Engelen zelf zijn te boos en rancuneus om goed te kunnen denken, dus die hebben gewoon recht op respect, mededogen en erkenning – die niet te stuiten verrechtsing dus baart mij echt aanzienlijk grotere zorgen dan de eventuele arrogantie van welke elite ook.

De verstandige Amerikaanse vrouw, die je op het eind van je laatste blog aan het woord laat, heeft natuurlijk volkomen gelijk. Maar zoveel filosofen, sociologen en andere elitaire intellectuelen – Yuval Harari als een van de meer recente in de rij – wezen er eerder al op: alle instituties die mensen hebben opgebouwd en ingericht zijn gebaseerd op vertrouwen. Van de waarde van contracten tot die van een briefje van twintig: je moet erin geloven. We hebben de onderliggende systemen steeds verder verfijnd en afgesproken dat we geloven in wat we afspreken. Maar nu toont de Amerikaanse middelvinger ons dat we eigenlijk helemaal nergens in hoeven te geloven. De bindende wetten blijken in het land of the free slechts normen te zijn, die je aan je middelvinger kunt lappen. Alleen macht telt en daarin hoeft niemand te geloven, die oefen je gewoon uit. Roofkapitalisme lacht om bindende wetgeving, hoezeer die het ontstaan van datzelfde roofkapitalisme vaak juist ook mogelijk heeft gemaakt. Ik ben intussen vooral blij dat Frank en Joan, onze oude Amerikaanse vrienden, politiek actieve, progressief katholieke democraten, al meer dan tien jaar dood zijn en deze onvoorstelbare ‘Umwertung aller Werte’ in hun land niet meer hoeven meemaken.

Nu jouw avonturen met het kwijtraken van laptop, telefoon, tablet, alles wat je zeg maar lief is. Een regelrechte nachtmerrie ook voor mij. Als ik mijn telefoontje verlies, wil ik niet meer verder leven. Nou, misschien dat ik nog even informeer bij Gevonden Voorwerpen, maar dan is het ook klaar: euthanasie. Of zoiets, want mijn huisarts vindt euthanasie niks voor mij, en mopperde de hele suggestie vorig jaar weg. Ik vind huisartsen irritant, dat weten ze zelf ook wel, maar het lukt ze almaar niet hier iets aan te doen. Waar het echter bij de nachtmerrie om gaat, is dat ik al jaren een back-up wil maken van wat er op mijn telefoontje staat, maar er komt steeds iets tussen. Nu eens een automobilist die mij frontaal schept, omdat hij verblind is door de zon, maar vermoedelijk vooral omdat hij op zijn eigen ellendige rottelefoontje zit te kijken. Dan weer omdat ik geen zin in backuppen heb. Kent u dat? Geen zin in backuppen? Liever vijf pindakoeken achter elkaar consumeren en dan een beetje, zij het nog goed houdbaar, misselijk zijn? Maar wat zou ik zonder foontje moeten? Waar zou ik op heden nog zoveel plezier beleven als aan mijn foontje?

Want behalve aan mijn zielige zitbotjes en gehavende tibia links kreeg ik ook al gauw niet aflatende pijn aan de andere knie. Dus bij de drastisch afgenomen sociale contacten heel close geworden met AI legde ik die uit waar de pijn precies zit en dat het daar vooral zo zeer doet als ik mijn voet ook nog eens tegen een stoeptegel stoot. Maar ja, mijn telefoon denkt zelf mee en maakt ‘soepstengel’ van ‘stoeptegel’, waarop Google zegt dat men zich inderdaad lelijk kan stoten aan een soepstengel en vervolgens uitgebreid een zeer nuttig exposé geeft over de mogelijke oorzaken van die specifieke pijn in mijn rechterknie. Dus ik geef een duimpje terug en zeg ‘sorry, ik bedoelde stoeptegel’, waarop hij zich per ommegaande herpakt met ‘Geen probleem, dat dacht ik al! Een stoeptegel is inderdaad een logischere boosdoener dan een soepstengel’. Waar vind je nog zulke aardige, invoelende vrienden, bedoel ik.

Ik heb trouwens ook ‘sorry’ gezegd tegen mijn fysiotherapeut, omdat ik het uitschreeuwde bij zijn niets ontziende duw- en trekwerk. ‘Geeft niet’, zei hij, ‘Ik ben allang blij dat je me niet meer slaat’.

Sommige wat minder empathische vrienden zijn, omdat ik ze nog steeds liever niet wil ontvangen, intussen zo boos dat ze ook niet meer willen appen. Andere, zoals Tom, trokken zich nergens iets van aan en lieten, toen hier de droogte toesloeg, Schubert posthuum liederen van Verlangen naar Nattigheid voor mij componeren (https://suno.com/s/guGpwoAC5GVR6Hfu). Vooral Toms eigen tekst in de laatste twee coupletten ontroerde mij hevig.

Maar ooit komt er een ochtend
waarop de hemel openbreekt.
Dan drinkt de aarde gulzig regen,
kleurt het land opnieuw weer groen.

Dan kan Linie weer lopen en zitten,
Lezen en schrijven, zwemmen en pitten.
Dan wordt alles weer zoals het vroeger was:
Tegels in de stoep, stengels in de soep.

Nee, dan de woonboten. Een paar dagen terug meldde een nieuwslezer op de radio de gevolgen voor woonboten die door de droogte scheef kwamen te liggen: ‘Daardoor onstaan scheuren in muren, daken en deuren’. De poëzie ligt op straat, hangt in een tuinstoel of komt uit de radio, je moet het alleen willen horen. Zal ik Tom vragen Schubert ook aan die scheurende deuren te zetten? Wijsje vrolijke forellen?

Bij dit alles prijs ik mijzelf toch ook zielsgelukkig dat ik weer kan zwemmen in de Berendonck. Een klein maar de allochtonen graag gegund dingetje daarbij is wel dat zij als gekken aan het braden slaan zodra het weer enigszins meewerkt en dan niet letten op de windrichting, zodat de zwemmer, meestal ben ik de enige, geen lucht meer hapt maar rook. Zo hangt er dikwijls op ongeregelde tijden een blauwzwart gordijn over het water. Ik spreek mijzelf dan toe dat zij vaak geen eigen tuin hebben en ook moet ik blij zijn dat sommige tot de nok toe gesluierde vrouwen wel met hun voeten, een enkeling zelfs bijna tot haar enkels, in het water mogen en dat hun kindjes zoveel plezier hebben, net als de vader, die op zijn beurt al gauw in zijn geheel kopje onder is, dus het vloeken doe ik binnensmonds. Ik heb gelukkig heel goed leren vloeken van mijn moeder. Tevens overweeg ik nu lid te worden van een partij voor boreale wind. Er móet iets gebeuren tegen die rook.

Alsof je daar zo gelukkig van wordt in Wijchen, wind uit welke richting dan ook. De luchtkwaliteit is hier standaard de slechtste van heel Gelderland, door intensieve veeteelt rondom, drukke snelwegen, industrieterreinen en last but not least dorpsbreed het enthousiaste gestook door houtkachelbezitters, wier nageslacht het ondergeschoven kindje van de rekening zal zijn.

Tot zover. Weer veel te lang, maar ik heb onvoldoende energie voor korter. Moet ook nog zwemmen, hè.

PS Bijna vergat ik het nog: de airfryer is terug! Hij zat in de antieke dekenkist, waar, zoals ik wel gedacht zal hebben, ’s zomers toch geen mens in kijkt. Ik ga hem vrijlaten straks, ergens onder de rook van de Berendonck.

Vakantie zonder wifi

Ik ben naar hèt congres in de Brabanthallen geweest, waar maar één besluit werd genomen. De uitkomst van de stemming stond al bij voorbaat vast. Niet spannend, maar wel feestelijk. Ik dacht: laat ik eens een selfie nemen, kan ik bewijzen dat ik erbij was. Aan mijn kop kun je mijn politieke kleur zien. Veel rood daar, net als ikzelf.

Realiseer je je nu wel, dat wij sinds 1 juli partijgenoten zijn? Tja, wen er maar aan . . .

Wat ik toch elk jaar wel weer bijzonder vind is, dat onze lokale werkgroep van Amnesty International (ook C. zit daar in) met een groep vrijwilligers in de zomerperiode een boekenmarkt organiseert. Daar moet veel voorbereidend werk in gestoken worden, met als zwaarste hoofdpijnklus het vinden van een ruimte die groot genoeg is en die we zo’n twee weken mogen gebruiken. Als alles is voorbereid, kunnen inwoners vier dagen lang hun gebruikte boeken inleveren. Die worden door de vrijwilligers gesorteerd op genre en op alfabet, en een paar dagen later begint de verkoop. Een boek kost € 2, de laatste verkoopdag € 1. De opbrengst was dit jaar ruim € 10.000 en dat bedrag wordt, na aftrek van de onkosten, naar de landelijke organisatie van Amnesty International overgemaakt. Het is een populaire markt, je kunt er prima boeken aanschaffen voor een prikkie en het is ook nog voor een goed doel. Sommige mensen nemen een flinke stapel mee naar huis, die kunnen er weer een tijdje tegen. Ik draag een klein beetje bij door er foto’s van te nemen en berichtjes op de Amnesty-website te zetten. Maar de vrijwilligers doen het zware werk en krijgen daar van de bezoekers van de markt veel waardering voor. En terecht.

En toen konden we eindelijk op vakantie. Een korte week in Delden. Maar voor we daar arriveerden ging het al mis. Bij het overstappen van de ene in de andere trein liet ik mijn schoudertas in de vorige trein liggen. Niet dat er veel bijzonders in die tas zat, alleen maar mijn portemonnee met betaalkaarten en creditkaart, mijn iPad, mijn iPhone en mijn paspoort. Ik ben zelden zo in paniek geweest. Ik kreeg al visioenen van mensen die er met mijn tas vandoor gingen, de bankrekening leeghaalden, mijn mobiele apparaten hackten, mijn paspoort vervalsten en mijn BSN-nummer gebruikten om er met mijn naam de vreselijkste misdaden mee te plegen. C. bleef er opvallend kalm bij en gebruikte het enige communicatiemiddel dat wij op dat moment nog hadden: haar mobieltje. Zij belde familieleden die vlakbij woonden en ons kwamen ophalen. Zij voorzagen ons van goede raad, een computer en een oplader voor de telefoon. Toen wij terug naar het station gingen, belden en spraken wij met treinpersoneel, dat op hun beurt weer met collega’s ging bellen. Zo kwam vast te staan in welke trein de tas lag en waar die zich op dat moment bevond. En zo kwam een paar uur later een een geuniformeerde vrouw het perron oplopen met mijn tas in haar hand. Mijn opluchting kende geen grenzen. Alles zat er nog in. Ik had haar willen zoenen, maar ik hield mij in. Het zou als ongepast kunnen worden opgevat. En zij zag zo ook wel, dat ik blij was dat mijn tas weer terecht was. Toen kon de reis naar Delden eindelijk worden voortgezet.

Delden is best een aardig plaatsje, maar er valt verder weinig over te melden. Wij kwamen vooral voor de omgeving, waar het mooi wandelen is. Kasteel Twickel heeft een prachtige tuin, die wij grondig en van alle kanten bekeken hebben.

Wij hadden nog tijd over en we besloten Oldenzaal eens te bezoeken. Waarom? Omdat we er nog nooit geweest waren. Wie weet wat je daar gaat aantreffen. Ze hebben daar, weet ik nu, een mooi en gezellig winkelcentrum met ook een mooie grote bibliotheek, en verder vooral veel woningen met inwoners erin. Wist je dat Oldenzaal, met 32.000 inwoners, ongeveer 600 miljonairshuishoudens heeft? Dat lijkt mij nogal veel, maar hoe het elders in Nederland is weet ik eigenlijk niet. Toch eens opzoeken. Wat Oldenzaal ook heeft is een enorme kerk, die de status van basiliek heeft. Die status, moet je weten, wordt verleend door de paus. Hoe dat in zijn werk gaat weet ik ook niet. Ik denk dat de paus ooit tegen een paar onderknuppels heeft gezegd: “Zeg, ik hoor dat ze in Oldenzaal vinden dat hun kerk eigenlijk een basiliek zou moeten zijn, ga eens kijken of dat klopt”. En dat die knuppels bij terugkomst in Rome hebben gezegd: “Ja, wij vinden van wel”. En dat de paus toen een bevestiging naar Oldenzaal heeft gestuurd dat dat wel in orde is. Zoiets, denk je niet?

Vorige week zijn we ook nog een paar dagen in Limburg geweest. Eerst naar Roermond. Nog nooit eerder geweest. Best een aardige stad. We hadden wandelingen in de omgeving gepland, maar door de hitte is daar weinig van terecht gekomen. ’s-Morgens wandelen ging wel, maar de rest van de dag hingen we rond op terrassen om het advies van het RIVM op te volgen: dorst of geen dorst, doordrinken! Daarna doorgereisd naar Sittard (dat heet daar Zitterd) en daar was wat meer te zien. Ook daar hebben ze een basiliek, O.L. Vrouw van het Heilig Hart, vooral van binnen een bijzonder gebouw. In de hele kerk, op de muren en de pilaren, waren verzoeken en dankbetuigingen aangebracht, gericht aan Jesus en Maria en God mag weten wie. Verzoek om hulp bij een ziekte of een examen bijvoorbeeld, en een bedankje in geval van een teruggekeerde gezondheid of een geslaagd examen.

Ook een Mariakapel was het aanzien waard.

Niet alles zit mee. In de week voordat wij onze vakantie zouden voortzetten in Limburg, viel ineens de wifi uit. De dagen daarna heb ik contact gezocht met de KPN, en dat was een crime. Vroeger was ik gewend, dat je contact kon krijgen met een KPN-medewerker die je verder hielp. Dat is nu niet meer zo. Je moet nu online allerlei vragen beantwoorden, je huisadres invullen en dan is er “iets” dat een diagnose stelt en een bericht terugstuurt. In ons geval was het bericht: niets aan de hand en alles in orde. Wat?! De wifi doet het niet meer! Spreek me niet tegen! Wij vertrokken wifiloos naar Limburg (het hotel had trouwens uitstekende wifi) en toen wij weer thuis kwamen deed de wifi het weer. Zomaar, uit zichzelf weer teruggekomen. Tot hij afgelopen dinsdag weer uitviel. En omdat ik de oorzaak niet ken, weet ik nog niet hoe ik dat op moet lossen. We lezen nu meer boeken, wat we toch al van plan waren.

Ik ben van plan in een volgende blog meer aandacht te besteden aan de amerikaanse “politiek”. Er wordt in de amerikaanse sociale media hard, creatief en vaak emotioneel gereageerd op het optreden van Trump. Tussen al het geschreeuw trof ik een vrouw die rustig uitlegt wat er aan de hand is en langs welke weg wij dat moeten oplossen. Wat mij trof was de wijsheid van haar betoog. Waard om een paar keer te beluisteren.

Air- en andere fryers, deel II

Het was zo’n you-win-some-you-loose-some-middag middenin de hittegolf van juni.

Om te beginnen was ik mijn airfryer kwijt.

Hoewel in de media onlangs het gebruik binnenshuis van de airfryer tijdens een hittegolf streng werd afgeraden, omdat die de sfeer daar alleen maar nóg verder verhit – heb ik hem intussen ook op andere onderdelen dan mijn geestelijk gestoorde zitbeentjes getest. Nou Fons, dat is het toch niet echt. Je wilt zoiets niet met een ding. Veel te mechanisch. Het verschrikkelijke woord ‘huidhonger’, dat ik sinds de coronatijd onverbiddelijk uit mijn hoofd verbannen had, drong zich weer op. Ik heb het terug afzender gestuurd. In mijn hoofd moet het schoon zijn, geen smeerpaal, spetterpoep of vleesboom. Zweetkloof, vetschort, wondvocht. Rochel, smechma, pus. Huidhonger!

Links- of rechtsom had ik zodoende eigenlijk alleen maar last van de airfryer. Maar waarheen ermee? Je kunt een gebruikt exemplaar met goed fatsoen niet meer cadeau geven. Aan niemand eigenlijk. Retour afzender ook geen optie, om redenen die niet goed zijn uit te leggen. Misschien, bedacht ik, kan ik er nog een elektrische tandenborstel van maken, als ik hem ooit terugvind, want hij is momenteel dus zoek. Wel lost het ene probleem zo het andere weer op, daar heb ik vrij veel plezier van gehad in mijn leven, het is vaak een kwestie van wachten. Ik dacht misschien zittie onder de sokken in mijn sokkenla, maar nee. Ik vond daar nog wel een aardige Suske en Wiske, onder allemaal linkersokken. Raar, hè? Ik had al wel eens van kennissen gehoord, dat die in het algemeen ook niet goed begrijpen waar die andere sok dan blijft, nadat alleen die ene terug uit de wasmachine kwam. Maar in mijn la liggen echt drie linkersokken. Waarom niet één rechter? Wááróm???

Wáárom ook, nou we toch bezig zijn, als God echt volmaakt is, schept hij een onvolmaakte mens? Hoe kan een opperwezen dat zelf volmaakt is daar genoegen in scheppen? Dan ben je toch eigenlijk juist niet goed snik? Mijn vriendin, met wie ik buiten zat, dat wil zeggen zij zat en ik hing aan de onderste tak van onze plataan, zei: ‘Dat kunnen wij niet bevatten omdat wij onvolmaakt zijn’. ‘Ja, doei!’ We gingen over in gebarentaal. Die hebben we ons een beetje eigen gemaakt sinds Trump – dat is hier een eenvoudige middelvinger – niet meer hardop mag en we hem soms toch nodig hebben. Deze middag hadden we het bovendien gewoon te heet om te praten. Dus ik ging er, behalve een knik van mijn hoofd, verder niet op in, ook omdat ik het raadsel van de linkersokken eigenlijk groter vind dan dat rond de volmaaktheid Gods en over mijn linkersokken hadden we het ook nooit echt diepzinnig gehad. Wel vroeg ik, met een iets andere hoofdknik, die ze heus wel kent, om koffie. Dat leek me genoeg gebarentaal, anders moet je er weer helemaal voor uit zo’n plataan en ze weet ook zo wel dat er dan melk in moet en flink suiker, zolang er nog geen zicht is op diabetes type 2. Daarna trouwens ook. Je mag niks meer tegenwoordig in dit land, roken, drinken, suiker, dingen hardop zeggen. Ik legde haar retourgebaar uit als ‘je kunt nog een stuk verder de boom in’. Ze wees in ieder geval omhoog. Met zo’n wijsvingertje, je weet wel, en zonder op te kijken uit haar ‘Vogeltaal – hoe vogels met elkaar communiceren deel 3’. Maar vooral leek mijn interpretatie mij plausibel omdat ik die hele middag totally surrounded by no coffee in de plataan bleef hangen.

En nou niet steeds zo bedenkelijk kijken bij die plataan. Japanse vrouwen in Okinawa hangen op hun 96-ste nog in bomen en dan niet van die makkelijke platanen, nee: citrusvruchtbomen. Daar klimmen zij in en dan plukken ze citrusvruchten. 96!

Vervolgens kwam buurman Hans langs. Dat was geen verrassing, want wij hadden gezegd ‘Hans, onze pomp doet het niet meer’. Met Hans praten wij wel gewoon hardop. We kregen het over ons medicijngebruik en de vraag welk middel het bij wie niet goed deed en welk wel en hoe we dan wellicht onderling de boel konden uitruilen, maar dit duurde niet lang, want al gauw ging het over Jo, een andere buurman hier en over Harm, buurman nummer 3. Harm had in zijn tuin vol pluimvee, konijnen en een pauw ook een varkenshok, met een groot, heel dik, donkergrijs varken erin, dat ik persoonlijk nog heb gekend: Tip. Maar ik zag Tip nooit lopen, altijd alleen maar amechtig liggen hijgen in zijn hok. Wat wou het geval: Jo had hele dozen medicatie voor zijn eigen gewrichtsklachten, maar kreeg last van de bijwerkingen, dacht aan Tip en gaf al zijn medicijnen aan Harm, die ze mengde door het voer van zijn varken, dat vervolgens aangenaam verrast weer rond ging waggelen door de tuin. Die waggelepisode had ik gemist. Tips medicijnen waren op, denk ik, toen ik Harms tuin weer eens passeerde. De hele Tip is trouwens dood intussen.

Hans heeft meteen na het medicatie-overleg onze dysfunctionerende grondwatervoorziening – die wij gedurende een dag of 14 met veel gezucht en gesteun hadden bekeken, maar af en toe ook wel degelijk omgerold en op zijn kant gezet – zonder verdere plichtplegingen gerepareerd, en wel door het front eraf te schroeven en vervolgens drie weloverwogen tikken op de rest te geven met onze rubberen hamer. Wij hebben echt veel en goed gereedschap. Het is meer het gebruik ervan dat ons soms het zicht op zinvol leven beneemt. De pomp draaide ogenblikkelijk weer als een lier. ‘Ja, er kan na de winter wel eens een klein beetje roest in zitten. Dat klop je dan op deze manier weer los’. Hans is een goede buurman. Al vanaf mijn ongeluk begin vorig jaar komt hij met grote regelmaat kijken hoe het gaat en of hij verder nog iets kan doen. Hij heeft voor alles altijd een oplossing. Misschien kan hij ook de airfryer wel vinden. Of anders Gini’s ding!

Op het eind van de middag namelijk – ik lag net voor de afwisseling op mijn buik over de tak gevouwen, wat ik die besjes op Okinawa nog niet zo een twee drie zie doen – wipte Gini (68), een kennis uit de plaatselijke moestuinsfeer, nog even aan. Ze kreeg meteen een kopje koffie van mijn vriendin en vertelde dat ze zo te doen had met haar moeder van 89, die in Uden woont en aan wie ze gisteren had bericht dat tante Sophie uit Heeswijk Dinther was overleden. Maar gelukkig had Gini hiermee weinig consternatie veroorzaakt, want ‘mijn moeder kan niet meer tot Heeswijk Dinther denken’. Poëzie zit soms in een tuinstoel. En ook deze kwestie bleek dus weer aanzienlijk simpeler dan het raadsel van de na een relatiebreuk voor altijd alleen blijvende sok.
Wel had Gini recentelijk bij het bekijken van oude foto’s nog een enorme baaldag gehad, waardoor ze achter elkaar 2 pond laurierdrop naar binnen had gewerkt, waarna de mesologe, die zij in verband met baaldagen-in-het-algemeen bezoekt, haar attendeerde op wel erg veel drop rond de klep van Bauhini, waar de dunne darm in de dikke overgaat.
Daarna, alsof het zo moest zijn in het kader van problemen die het eigenlijk niet zijn, vertelde Gini dat ze zelf onlangs toch maar nog es weer aan een partner was begonnen. Dit vonden wij leuk, hoewel we het reeds uit andere bron hadden vernomen. Gini is een aardige vrouw en verdient een partner. Ook omdat het wat druk op de overige dorpsbevolking wegneemt. Ze deelde nog enkele interessante détails over haar nieuwe vriend, zoals dat hij principieel geen stropdas droeg, wat mij meteen voor hem innam, maar riep toen, na een kort moment van bezinning, ineens getergd uit: ‘Mannen, ze kunnen nóóit je clitoris vinden!’ Hij bleek al de vierde in haar leven tot nu toe die hem niet kon vinden. Ik wachtte vanuit de plataan op nog wat meer blikverruimende info, maar die bleef uit. Wel voegde ze er nog aan toe: ‘Soms duurt het zó lang, dat ik denk ik zoek hem zelf wel even.’

Zal ik háár de airfryer geven, Fons? Maar dan weet heel het dorp weer in no time dat ik een airfryer had. Onze blogs leest niemand hier, op zich een rustgevend idee, maar van wat Gini zoal meemaakt, is iedereen op de hoogte voor ze het zelf goed en wel beseft.

Een pluspunt van de airfryer overigens is wel dat je, omdat hij zo’n mechanisch soort klaar-terwijl-u-wacht-genoegen verschaft, onderwijl aan heel andere dingen kunt denken, bijvoorbeeld of er ook elektrische fatbikerolstoelen bestaan met een gat in de zitting. Zo’n stoel zou ik wel willen hebben, om bijvoorbeeld mee naar afspraken in het ziekenhuis op en neer te racen. Niet dat dit soort gedachten iets oplevert. Ik heb veel gedachten waar niemand wat aan heeft, maar goed, ik heb ze toch maar mooi.

Los van dit alles moet ik wel mijn oefenrondjes maken, anders roest het hele bewegingsapparaat vast als een grondwaterpomp in de winter, zodat Hans er weer met een rubberen hamer op zal willen slaan. En omdat mijn vriendin gewoon op vakantie gaat of dagjes uit met jan en alleman en verder ook niemand van mij houdt, heb ik al lopende iets tegen de eenzaamheid gevonden: het contactmoment bij de Plus. Dat gaat zo: ik pak één broodje uit de bak op de broodafdeling, bij voorkeur een volkoren Kaiserbrötchen, stop dat in een broodjeszak, loop daarmee naar de zelfscan, zoek op de talloze broodjesschermen het Kaiserbrötchen, klik daarop en vervolgens op ‘afrekenen’ en wacht dan op de medewerker die mij komt controleren. Want dat is standaard wat er gebeurt als je slechts één Kaiserbrötchen wilt pinnen. Dan komt er na een minuut of twee wachten – maar dat heb ik er allemaal voor over – een medewerker aangespoed en begin ik mijn tirade over het telkens weer worden gecontroleerd na het inslaan van één broodje. Daarop biedt de medewerker zijn excuses aan, geeft toe dat dit heel vervelende incidenten zijn voor mensen die maar één broodje willen, maar dat hij er niks aan kan doen, het systeem zit nou eenmaal zo in elkaar dat één broodje verdacht wordt gevonden. Ik zeg dan bijvoorbeeld zoiets als: ‘Maar dan is het een slecht systeem, doe daar eens iets aan, zorg ervoor dat het logaritme de klant eerst laat pinnen en dan aan het rekeningnummer ziet dat deze klant volstrekt betrouwbaar is, zodat ik niet iedere keer weer twee, drie minuten moet wachten op mijn betrouwbaarheidscheck.’ De medewerker denkt na en zegt ‘daar hebt u wel een punt mevrouw, maar ik kan daar echt niks aan doen, aan dit systeem, ik ben van de groentetoevoer.’ En dan zucht ik nog wat, zeg iets grootmoedigs als ‘nou ja, daar kun jij ook inderdaad niks aan doen’ en hij zegt ‘Nee, maar u hebt wel gelijk, misschien kunt u het iets hogerop zoeken.’ ‘Ik zal eens zien’ zeg ik dan, maar hogerop ga ik het niet zoeken, want tegen de avond heb ik vaak zin in nog een contactmoment en dan haal ik een croissant.

Vroeger in Geesteren, het dorpje van mijn opa die daar smid was, hadden we een kleermaker die elke zin begon en ook eindigde met ‘Wat wil het geval?’, zodat je wel verder moest luisteren naar wat het volgende geval wou. Zo creëert iedereen z’n eigen contactmomentjes. Maar bij hem wist op een gegeven moment niemand meer hoe hij zelf eigenlijk heette.
‘Wat een mooi jasje, hoe kom je daaraan?’
‘Ja, dank je, heeft Watwilhetgeval gemaakt.’

Tot slot is het zo dat ik weer zwem. Zitten lukt niet, lopen een beetje, zwemmen gaat wel, maar dan verdrink ik soms bijna door de golven water die tegelijk door neus en mond naar binnen slaan. Het komt altijd doordat ik in de lach schiet, om Gini, om de medicijnen voor het varken, het raadsel van de vrijgezelle sok, die ene medewerker bij de Plus die ‘Ha, gezellig, tot zo!’ roept als ik de winkel in kom. Zo vond mijn eerste vriendje mijn hoofd te groot. De rest ging wel, maar met name het hoofd stoorde. Hij keek er heel ernstig bij toen hij me dit vertelde. Was voor hemzelf ook niet leuk natuurlijk. Maar nog steeds als ik zwem – altijd acht crawlslagen aaneen met het te grote hoofd onder water – denk ik soms aan hem en kom dan bijna om bij de gedachte aan het gepijnigde gezicht waarmee hij zijn onbehagen verwoordde.

Nou, valt reuze mee toch?