Woestijngevecht

Ik zei een paar weken terug nog tegen jou, dat ik zat te broeden op een nieuwe blog. Nou, daarna liep de agenda meteen weer lekker vol. Op dit moment buig ik mij over het verkiezingsprogramma. De club heeft ontdekt dat ik goed ben in dingen opschrijven, dus ben ik gevraagd een mooi programma in elkaar te schroeven. Ik hoefde niets zelf te bedenken, alleen een mooie vorm en bewoordingen te geven aan de teksten van anderen. Maar ja, zoals je weet is vorm niet te scheiden van inhoud, dus ik zit het mij aangedragen concept grondig te bewerken tot een programma waar we volgend jaar de boer mee op kunnen. Ik vind het zonder meer een leuke klus, maar ik ben er nog wel even mee bezig voor het goed in elkaar zit. Wij streven naar een verantwoord maaibeleid en roepen iedereen op tot het bevorderen van duurzaamheid, voor het geval je dat wilt weten.

Jij hebt in de tussentijd alweer drie blogs geschreven. Ik kan jouw moordende tempo niet bijbenen. Ik ben maar drie maanden jonger dan jij, weet je dat eigenlijk wel? Ik vond jouw verhaal over je grootvader erg mooi, ontroerend. Ik denk dat het veel meer mensen zo vergaan is als hem, in die tijd.

Zoals ik al zei: ik heb helemaal geen tijd om een blog te schrijven. Ik zal je daarom vervelen met de laatste krantencolumn die ik heb gepubliceerd.

“Afval scheiden, grondstoffen behouden en hergebruiken

Hoe slechter we het afval scheiden, hoe meer ons dat gaat kosten in de komende jaren. Daarom moet er iets gebeuren.

We kennen al jaren het belang van afvalscheiding, en we doen dat dus ook. Of niet? In ons dorp wordt per inwoner per jaar gemiddeld 223 kg restafval geproduceerd. Landelijk is dat gemiddeld 165 kg (cijfers uit 2019). En de rijksoverheid had graag gezien dat we in Nederland nu op zo’n 100 kg zouden zitten. Dat staat in het landelijk programma “Van afval naar grondstof” (VANG). Het rijk heft een afvalstoffenbelasting over elke ton afval die wordt gestort of verbrand. Met die belasting stimuleert het rijk de gemeenten om werk te maken van de VANG-doelstelling. Want hoe minder restafval de inwoners aanbieden, hoe minder belasting de gemeente betaalt. Omdat het rijk wil dat meer grondstoffen worden hergebruikt in plaats van verbrand, is afvalstoffenbelasting de afgelopen jaren flink verhoogd, en die stijging zal de komende jaren wel doorgaan. Daarnaast betaalt de industrie sinds dit jaar een CO2-heffing, en die geldt ook voor de afvalbranche. De tarieven voor afvalverwerking zijn ook al gestegen.

Zo’n driekwart van wat de inwoners van Voorschoten aan afval in de grijze bak gooien kan heel goed gerecycled worden. Het gaat dan vooral om keukenafval (ruim 40% van het totale restafval) en verder om papier, karton, blikjes, plastic verpakkingen, drankenkartons, glas en textiel. Mensen doen wel aan afvalscheiding, maar nog niet genoeg.

Het college wil de aanpak van de afvalscheiding dan ook verbeteren: de hoeveelheid restafval verminderen, vernietiging van grondstoffen voorkomen, en grondstoffen apart houden zodat ze goed hergebruikt kunnen worden. Het “Grondstoffenplan 2021 – 2025” dat het college deze zomer heeft gepresenteerd wil op verschillende manieren de bewoners stimuleren om het afval consequenter te scheiden en zo min mogelijk in de grijze bak te gooien. Op termijn van enkele jaren is het plan om inwoners te laten betalen voor het aanbieden van restafval. De praktijk bij andere gemeenten heeft uitgewezen, dat het invoeren van een financiële prikkel veruit het meeste effect sorteert.

Het grondstoffenplan is nog niet behandeld in de gemeenteraad.”

Dat laatste is al weer achterhaald, want de gemeenteraad heeft het plan inmiddels goedgekeurd, zij het nadat ze het geamendeerd hadden.

Intussen ben ik getrouwd, 43 jaar alweer. C. en ik gedenken dat elk jaar met een uitstapje en een etentje. Deze keer naar Kampen en Zwolle gereisd. In Kampen waren we nog nooit geweest, reden om eens te gaan kijken. Mooi stadje wel, erg bezienswaardig, maar de Heer is wel zeer nadrukkelijk aanwezig. We hebben een stuk of acht kerken geteld, alleen al in de binnenstad. Wij kwamen langs een bord op de stoep, waarop een uitnodiging geschreven stond: “Bestaat God? Kom binnen voor koffie en een discussie” met een pijl naar de openstaande deur van het bijbehorende café. Zoiets kan alleen in Kampen, denk ik. Wij zijn niet op de uitnodiging ingegaan. Het antwoord op de vraag weten wij al, dus waarom zou je erover discussiëren?

Daarna door naar Zwolle. Ook een leuke stad, net zo kerks als Kampen. C. wilde de laatste kunstwerken van Jeroen Krabbé bekijken in de Fundatie. Ik was deze keer minder enthousiast dan C. Ik kreeg toch sterk de indruk dat Jeroen zich in de coronaperiode, gekluisterd aan zijn atelier, flink heeft zitten vervelen, en toen maar het ene na het andere schilderij heeft geproduceerd, om maar aan de gang te blijven. Hij had beter drie grote en goed doorwrochte werken kunnen afleveren, in plaats van dertig kleintjes. Maar wat weet ik nou van kunst . . . .

Maar gelukkig hing er nog meer. Wat dacht je van deze Jan Cremer? Je ziet meteen wat het is. O nee, toch niet . . . .

Jan Cremer: Woestijngevecht (1959)

De dorpssmid

Er was eens een smid in een klein boerendorp in de Achterhoek. Jaren vijftig vorige eeuw. Arme boeren schold hij hun schuld soms kwijt, rijke boeren betaalden wel eens wat meer. Naar sommige mensen in het dorp bracht zijn vrouw ’s avonds in het donker soep. Bij anderen gingen ze zelf uitgebreid eten. Naast de smederij bestierden zij beiden een piepklein winkeltje, smal weggedrukt in de gang naar het woonhuis. Het winkeltje bestond uit twee Gazellefietsen en wat los verkrijgbare onderdelen zoals een fietsbel, bandenplakspul, wat snelbinders en één zadel (m/v). De smid stond ’s ochtends om vijf uur op om de rest van het dorp te wekken met zijn klinkslagen van hamer op aambeeld. Van alles klonk hij bij elkaar, zoals een prachtig smeedijzeren hekwerk voor het kerkhof. Vanaf een uur of acht besloeg hij karrepaarden. De smid werkte zich een slag in de rondte.

Toen kwam er een grootwinkelbedrijf in de buurtgemeente. Een vertegenwoordiger daarvan nam poolshoogte in de smederij en vroeg de prijzen op van de spullen die de smid verkocht. Het grootwinkelbedrijf bood vervolgens in zijn eigen zaak dezelfde producten een stuk lager geprijsd aan. Met name fietsen en fietsonderdelen waren er spotgoedkoop, terwijl de winst werd geboekt op producten die de smid niet verkocht. Babypoeder. WC-papier. Kinderspeelgoed. Koek en zopie, ach, van alles, het was niet voor niets een grootwinkelbedrijf. De smid stierf aan een hartaanval.

Vandaag had ik een ledlampje nodig, zo’n kleintje, je weet wel, met zo’n minuscuul fittinkje. Dus op naar de Handyman in het dorp. Hé, waar was de Handyman ineens? Verdwenen achter een hoge houten wand, failliet misschien, in ieder geval volledig uit beeld. Wat nu? Wat moet een mens zonder Handyman? Er is eigenlijk maar één lampenzaak in ons dorp en daar bleek het gewenste artikel € 5,99 te kosten. Bijna zes euro voor zo’n frutding! Hoe hard had ik het eigenlijk nodig? Ja, toch wel vrij hard, mijn ogen kunnen nou eenmaal niet zonder een béétje licht naast de tv. Maar zes euro! Terug op straat keek ik ontzield om me heen. Ken je dat, de ontzielde blik? Die valt altijd ergens op, in dit geval viel hij op de Action. De Action! Die winkel die ik altijd zo verketter, vanwege de Chinese rotzooi, de bedenkelijke opkooppraktijken, de behandeling van het eigen personeel, de onbenullige, spilziek graaiende cliëntele en natuurlijk het kapot concurreren van fatsoenlijke grootwinkelbedrijven, zoals het soort, dat zelf alleen maar kleine eenmansbedrijfjes om zeep brengt. Kortom een vies zaakje, de Action, door iedere weldenkende Gutmensch gemeden als de pest.
Enkele minuten later brandde het lampje in mijn zak. €2,59!

In zijn graf op het fraai omheinde kerkhof draaide zich de dorpssmid om.
Hij was mijn opa.

Mijn auto begrijpt mij niet…

We hebben een nieuwe auto. Zo’n hybride, full blown electronische. Hij heet, zolang ik hem nog niet volledig onder de knie heb, Moby Dick en geeft mij via z’n display allerlei handige adviezen, waarschuwingen en opdrachten. Toch, je voelde het al aankomen, verloopt de communicatie niet optimaal. Eenzijdig vooral, het klikt gewoon nog niet. ‘Hoogste tijd om de banden op te pompen en te initialiseren’ bijvoorbeeld. Nou, attent, denk ik dan, goed dat je het zegt Dicky boy. En oppompen kan ik gelukkig zelf, maar what the fuck – ja, sorry, dat hoor ik iedereen steeds zeggen, het is geloof ik woke en als er iemand bij de woken hoort, dan ik toch zeker – is initialiseren? Mij leek het misschien zoiets als uitbalanceren. Dat ken ik nog van vroeger, van voordat ik woke werd. Dan lieten wij de banden af en toe, meer op gevoel dan op verstand, uitbalanceren bij de garage. Maar daar kreeg ik nu als antwoord: ‘Inilisia… Nee mevrouw, dat ken ik ook niet, nooit van gehoord. Laat es zien, waar staat dat… Ronald, widde gij wadda is: i-n-i-t-i-a-l-i-s-e-r-e-n?’ Heus, zo ging het. Ik heb een auto die de monteurs vooruit is. Hij weet meer dan zij bij kunnen benen. Hun oplossing, handig voor de volgende keer mevrouw: net zo lang screen buttons touchen tot de opdracht pompen en initialiseren weer plaatsmaakt voor ‘Goedemorgen Gebruiker Twee’. ‘Kijk’ zeiden zij, ‘het was helemaal nog niet nodig wat u wou, dat kán toch ook niet, u hebt nog maar 2000 km gereden!’

En ja, mijn vriendin is ‘Gebruiker Een’. Zij zit nooit achter het stuur, maar eist van een auto wel een gepast soort respect. Dat is belangrijk, in haar cultuur.

Ken je die reclame waarin iemand anders z’n Moby Dick ‘Sla Links Af’ zegt en dat de chauffeur dan gehoorzaam een heg inrijdt? Die van ons zegt al ‘Keer Om’ als we nog niet eens vertrokken zijn. ‘Goedemorgen Gebruiker Twee’ op de display en dan ‘Keer Om’ uit de boxen. Mijn vriendin krijgt nauwelijks nog kans om zelf te zeggen wat ik verkeerd doe.

Een belangrijker probleem, in mijn cultuur tenminste: er hoort een electronische sleutel bij, die je niet meer aan je badpak kunt vastveteren. Nou ja, het kan nog wel, maar dan is hij daarna kapot. Dat wil zeggen als je in dat badpak gaat zwemmen. Als je er gewoon het dorp mee inloopt, is er niet zoveel aan de hand. Dat vindt zo’n sleutel geen punt. Maar wat hij absoluut niet verdraagt is vocht en niemand, ook niet bij onderwatersportverenigingen, duikclubs en nog veel nattere organisaties, wil garanderen dat de hoesjes die zijzelf gebruiken dit soort sleutel echt 100% drooghouden. Kluisjes dan? Kluisjes zouden wel een oplossing zijn, mits voor criminele sensoren ondoordringbaar. Zijn er bij de plassen rondom Wijchen ergens van zulke kluisjes tegen signaalhackerij aanwezig? Natuurlijk niet. Er zijn niet eens gewone kluisjes. Wie gaat er hier nou in zijn eentje zwemmen? U komt maar net als iedereen met z’n tweeën, zodat uw metgezel in een aluminiumfolietje verpakt uw teringsleutel bewaakt terwijl u zwemt. Wij zouden dat trouwens, het is dat u er zelf over begint, geen zwemmen noemen wat u doet.

Dus ging ik deze zomer maar op de fiets. Beter ook, gezien al die jeukende bultjes op de terugweg. Dat gekrab de hele tijd, ik geloof nooit dat mijn Moby dat had geaccepteerd. ‘Handen aan het stuur, Gebruiker Twee!’

Wie is u eigenlijk?

Goed idee van jullie Fons, de garage opruimen. Daar wordt hier ook aan gewerkt, maar met wat meer pijn in het hart dan bij jullie. Zo kan ik maar heel moeilijk afstand doen van mijn skates, hoewel ik heus wel besef dat ik bij pogingen tot hergebruik zeer waarschijnlijk al mijn botten breek. Van hergebruik kan trouwens sowieso geen sprake zijn, want ik moet een nieuwe heup. Eentje maar? Ja, één is voorlopig genoeg. Het mag nog niet meteen van de dokter, die vindt: eerst een fase door met continue paracetamol, als dat niet meer helpt een fase met zwaardere pijnstillers en als dat ook niet meer gaat opereren. Ik heb daar niet zoveel zin in, in geen van die dingen. Dus misschien toch maar op de skates regelrecht de plaatselijke plomp in hier.

Ik scheid hier, om jouw vraag over mijn afvalverwerkingsgewoontes te beantwoorden, ook vrij gewetensvol alle zooi. Die wordt netjes verdeeld over de bakken voor groente- en tuinafval, plastic, papier en restblubjes. Dat deden wij ook al toen de hele boel bij de centrale afvalverwerking weer net zo makkelijk bij elkaar werd geplempt, omdat dat een tijdlang toch efficiënter was. It’s the economy stupid, it always is. Maar de burger kreeg alvast ingeprent hoe het moest, daar ging het om.

Nu even serieus: wat goed dat je voorzitter bent geworden van de Filippijnse kinderen. Als je daar je vrije tijd in steekt, vergeef ik je met plezier je desolate bloggedrag. Misschien moet ik ook maar voorzitter worden van iets, van mijn verpleeghuisbejaarden bijvoorbeeld. Want die mensen voortduwen in hun soms loeizware karretjes wordt steeds lastiger voor iemand met maar één heup. Voorzitten kan men gewoon voldhouden tot men zelf omvalt.

Nu even serieus: enerzijds scoor ik ontieglijk hoog op de Max Geheugentrainingstest. Anderzijds waarschuwt die app mij telkens weer vlak voor middernacht dat ik niet moet vergeten de Max Geheugentrainingstest te doen. Ben ik nou zo slim of zijn zij nou zo dom?

Had ik je al verteld over mijn heup?
Die ging niet naar Parijs.

Gisteren bezochten wij een andere, reeds revaliderende, heup in zo’n rehabilitatiecentrum, je weet wel, in de natuur, met van die ouderwetse bomen er nog omheen. Dingen kunnen raar lopen in het leven, dat is algemeen bekend, maar na een heupoperatie is het helemaal afzien qua raar lopen. Zo iemand heeft nog een week of wat ontieglijke pijn en schuifelt schots en scheef achter zijn rollator aan, om de drie pasjes met vertrokken gelaat oewww en aahhh uitstotend. Het is geen gezicht. Ik heb er echt steeds minder zin in.

Met jouw gedachten over het begrip vrijheid intussen kan ik het alleen maar eens zijn. ‘Je bent pas vrij als je anderen hun vrijheid gunt, en dus wat inlevert.’ Met andere woorden: vrijheid in gebondenheid is pas echte vrijheid. En wat Frankrijk betreft: Fransen zijn natuurlijk enorme watjes. Weerbarstig en anarchistisch, wat je zegt, altijd in de contramine. Daar komt dat woord dan ook vandaan, Frankrijk. Altijd heeft de overheid het gedaan. Overal stellen Fransen de overheid voor aansprakelijk. En hun bijen ook: watjes. Ze konden niet tegen de nattigheid en de kou deze zomer en nu wensen hun baasjes bijstand en weet je van wie? Van de staat. Want hun bijen produceerden minder honing dan anders. De imkers eisen in alle ernst dat de staat deze situatie tot een officiële wantoestand, een bijenhouderscalamiteit, uitroept, wat recht geeft op teruggave van belasting en compensatie voor misgelopen opbrengst. Nee, dan onze bijtjes, die vliegen gewoon tussen de buitjes door. Pas de problème.

Ach, het gesprek met de burgemeester. Ze had alle tijd voor mij, want waarnemend burgemeesters mogen zoveel als ze willen met belangrijke burgers omgaan, of linten doorknippen, gouden bruidsparen feliciteren, evenementen openen en weer sluiten en ook verder worden zij door Raad en Wethouders enorm gematst. Láát ons maar, burgemeester, wij redden het wel, houdt u het erfgoed maar zoet en als wij er niet meer uitkomen, dan roepen wij u beslist hoor, doet u nou maar even die bloemen overhandigen. Ondertussen overleggen Raad en Wethouders over minder dringende zaken, waarmee je een waarnemend burgemeester niet lastig moet vallen. Kortom, waarnemen is veel fijner dan echt ergens bij betrokken worden. Dus spraken wij vrijuit over enerzijds het verschil tussen een hangende, een diepe, een drukzettende en een complete spits, met even wat spraakverwarring over de valse nummer 9, anderzijds behandelden we de aanzuigende werking van de macht, als verklaring voor de almaar verder stijgende steun voor Rutte c.s., en ook kwamen aan bod de Joden en de oorlog, het dagelijks moestuinbeheer en de conflicten die daarbij horen en tot slot de vraag naar de zin van het leven. Kortom in 45 minuten werd hier een band voor het leven gesmeed. De volgende dag gaf zij zowel zichzelf als haar man op als lid van ons erfgoed. Ons omkoopbeleid, dat ik sinds enkele jaren persoonlijk vormgeef maar om mij moverende redenen niet officieel op papier heb staan, doet wonderen. Ik had haar in dit kader ‘mijn’ boekje over ons dorp tijdens de oorlog overhandigd alsmede twee dikke, vette courgettes, een groene en een gele. Dit laatste eigenlijk meer omdat wij een beetje omkomen in de courgettes en nu de hele buurt deze opmerkelijk eensgezind – courgettes zoveel mogelijk in de eigen kliko opvangen – een contactverbod heeft opgelegd, proberen wij ons werkterrein wat meer naar het centrum van de macht te verleggen. ‘Ik zal eens zien’ zei de burgemeester, ‘wat mijn man hiermee denkt te doen’. Waarnemers koken zelf niet, zoals je weet. Zij knippen linten door.

Twee weken later spraken wij elkaar weer bij de opening van iets.
Ze had geen idee wie ik was.

Het moet niet te politiek worden

Volgens mij had ik een spoedige reactie op je laatste blog in het vooruitzicht gesteld. Dat is dus niet gelukt. En dat is niet omdat we de garage hebben opgeruimd. Wat trouwens een geweldig goed geslaagde actie is geworden. Je bewaart al gauw dingen met als argument: je weet maar nooit of je het nog eens nodig zou kunnen hebben. En jaren later heb je er nog steeds niks mee gedaan. Dus weg ermee: dakpannen, de rollator van tante Bep, een oude TV, een parasol, een droogmolen, planken, latten, staven en lege verhuisdozen. We kunnen nu zelfs rondlopen in de garage zonder ergens over te struikelen. En we hebben ons eigen milieu-eiland ingericht, met aparte afvalbakken voor papier, glas, plastic en de rest. En jij Linie, scheid jij wel genoeg?

Maar nu even serieus. Ik ondersteun al jaren het bestuur van het Studiefonds Filipijnse Kinderen met nieuwsbrieven, jaarverslagen en een website. Vorige maand is de voorzitter overleden en nu heb ik mij als voorzitter opgeworpen. De boel is ook een beetje versloft, we zijn wat achterop geraakt, dus ik ga de komende periode proberen het geheel wat te revitaliseren. Onderwijs voor arme kinderen in Manila, daar gaat het om. Ik steek daar veel tijd in, en dat heeft deze blog ook een beetje vertraagd. Genoeg over mij nu.

Interessante vraag van jou: hoe denk ik over vrijheid? Kijk Linie, als ik vrijheid wil voor mezelf, en ik accepteer dat anderen ook vrijheid voor zichzelf willen, want dat gun ik ze ook, dan ben ik niet langer volledig vrij, want die anderen beperken mijn vrijheid. Dat is goed maar het is ook een dilemma. En lastig. Het houdt de boel bij elkaar maar je moet je steeds afvragen: hoe ver kan ik gaan en hoe ver laat ik anderen gaan. Over vrijheid wordt dus permanent gediscussieerd, dat gaat nooit voorbij. Discussion permanente zal ik maar zeggen, wat mij meteen op Macron brengt. Die gaat wel ver, maar Frankrijk is Nederland niet. Het valt mij steeds weer op hoe weerbarstig en anarchistisch die Fransen zijn. Ze staken om de haverklap en houden veel veranderingen tegen. Het gehalte aan wappen (laten we ze inderdaad niet vertederen, goed idee) is daar een stuk groter dan hier.

Meer in het algemeen vind ik dat je niet te snel moet verbieden, maar wel ervoor zorgen dat mensen zelf de consequenties dragen van hun eigen keuzes. Je hoeft je niet te laten vaccineren, maar dan mag je niet overal naartoe en niet overal aan meedoen. Je hoeft je kinderen niet te laten inenten, maar dan kun je ze niet naar de kinderopvang brengen. Kortom: je bent pas vrij als je anderen hun vrijheid gunt, en dus wat inlevert.

Heb je deze vraag ook aan de burgemeester gesteld? Of hebben jullie alleen gezellig over voetbal zitten kletsen? Ik heb het EK inderdaad grotendeels gemist, maar ik kan toch niet zeggen dat ik het gemist heb. En van der Vaart zeker niet. Wat wij nog wel eens deden op onze TV-avond: eerst naar een film kijken, en daarna naar de laatste tien à twintig minuten van een wedstrijd. Die zijn, zeker als de stand nog gelijk is, vaak wel spannend omdat beide ploegen op de valreep nog willen scoren, wat dan meestal weer niet lukt.

Laat ik je ook mijn laatste column voor de krant even geven.

“De klimaatverandering gaat snel. Doen we daar nog wat aan?

Eerder deze maand kwam het nieuwe klimaatrapport uit van het IPCC, de klimaatwerkgroep van de Verenigde Naties. De bevindingen in dat rapport liegen er niet om: het klimaat verandert razendsnel, letterlijk in een moordend tempo.

Belangrijkste oorzaak is de CO2-uitstoot. Die heeft een verwoestend effect op de natuur en de planeet. De mens is de veroorzaker van de opwarming van de aarde. Nog niet iedereen wil daar aan, maar de wetenschappelijke onderzoeken laten hierover geen enkele twijfel bestaan.

De mens? Dat zijn wij allemaal. Kunnen wij er dan wat aan doen? Zeker, en we doen ook al steeds meer. De komende decennia gaan we van het gas af. We kunnen zuiniger omgaan met energie. We kunnen autogebruik beperken en meer van het openbaar vervoer gebruik maken. Het helpt ook als we het afval beter scheiden. Want in ons restafval zit nog steeds veel glas, plastic, papier, karton en groenafval. En restafval wordt na inzameling verbrand, wat weer CO2-uitstoot oplevert. Hoe beter we afval scheiden, hoe minder restafval er in de grijze bak gaat, hoe minder CO2-uitstoot. Ook bomen en struiken helpen bij de CO2-reductie. Voorschoten is één van de groenste dorpen van het land. Laten we dat vooral zo houden.

Het bedrijfsleven heeft ook gereageerd op de IPCC-rapportage. De reactie uit die richting is: we zijn al jaren bezig met de energietransitie, dat nieuwe rapport is voor ons geen reden om ons beleid aan te passen. Jammer, want hieruit blijkt weinig besef van de urgentie van het probleem. Ik wil niet onderschatten wat het betekent voor bedrijven om op andere energiebronnen over te stappen, ik snap dat dat tijd kost. Maar de waarschuwingen dat het met de opwarming van de aarde de verkeerde kant opgaat zijn niet van vandaag of gisteren. Al vele decennia wordt hier voor gewaarschuwd, maar veel grote bedrijven hebben hier veel te traag op gereageerd en kostbare tijd verspild.

Wat ook helpt: het demissionaire kabinet vervangen door een écht kabinet dat maatregelen kan nemen. Als het kan met deelname van PvdA en GroenLinks”.

Tot zover de column. Toen die naar de krant was opgestuurd, kwam de redactie met het verzoek de laatste alinea weg te laten, omdat de column politiek neutraal moet blijven. Dat had ik niet verwacht, want er wordt altijd bij vermeld dat de auteur van GroenLinks is. De krant moet nog verschijnen, dus ik ga nog zien wat ze er van gemaakt hebben . . . .